VIII SA/Wa 1122/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku adwokata W. Z. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata W. Z. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 120,00 zł (sto dwadzieścia złotych) oraz kwotę 27,60 zł. (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy) stanowiącą 23 % podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, łącznie kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych, sześćdziesiąt groszy) Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. na decyzję Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. W dniu 30 maja 2016 r. wpłynęło do Sądu pismo, w którym wyznaczony z urzędu pełnomocnik, wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Do pisma załączona została opinia. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stosownie natomiast do § 2 ust. 3 tego rozporządzenia, opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie pełnomocnik został ustanowiony przed wydaniem przez Sąd I instancji wyroku w sprawie. W sprawie zaistniały zatem przesłanki uzasadniające uwzględnienie złożonego wniosku i przyznanie stosownego wynagrodzenia według stawki określonej w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia (120 zł), podwyższonego o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Uwzględniono przy tym treść § 21 i § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801). Z przepisów tych wynika bowiem, że chociaż niniejsze - nowe - rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., to jednak w sprawach wszczętych i niezakończonych przed tą datą, stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.