VIII SA/Wa 1123/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S., W. S. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2014 r. znak [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych postanawia : odrzucić skargę Pismem z dnia [...] września 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) M. S. i W. S. (zwani dalej: "skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju (zwany dalej: "Minister", "organ") z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Granice właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych określone zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie skarżący uczynili postanowienie odmawiające udzielenia upoważnienia na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Zadaniem Sądu było zatem dokonanie oceny czy ww. postanowienie można zakwalifikować do kategorii postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego określone w przytoczonym wyżej art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., zwana dalej: "p.b."), zgodnie z którym w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Zgodnie z art. 9 ust. 2 p.b., właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo. Ustawa Prawo budowlane nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na powyższe rozstrzygnięcie w sprawie udzielenia upoważnienia bądź odmowy udzielenia upoważnienia na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, jak również nie kończy ono postępowania w przedmiotowej sprawie i nie rozstrzyga jej co do istoty. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie nie podlega odrębnemu zaskarżeniu i w przypadku uznania przez zainteresowanych za nieprawidłowe - może być zaskarżone tylko wraz z decyzją w sprawie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zwana dalej: "k.p.a.") na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Natomiast zgodnie z art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W sytuacji, gdy ustawodawca przesądza o braku możliwości kwestionowania orzeczenia w drodze odrębnego środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, nie zachodzi też możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.