VIII SA/Wa 1131/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2010 r. znak [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki akcyjnej za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług postanawia odmówić przyznania prawa pomocy Wnioskiem z [...] stycznia 2011 r. skarżący K. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Jako podstawę wniosku wskazał, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i dwoma córkami. Źródłem dochodu jego czteroosobowej rodziny jest wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia żony skarżącego w wysokości [...] zł brutto. Skarżący wyjaśnił, że od miesiąca lipca 2010 r. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Jako majątek ruchomy skarżący wskazał samochód osobowy marki [...] z 1997 r., natomiast jako majątek nieruchomy strona wskazała dwa mieszkania o powierzchni – [...] m2 i [...] m2. Do wniosku skarżący załączył zaświadczenie Starosty R. stwierdzające, iż jest zarejestrowany jako bezrobotny od [...] stycznia 2009 r., zasiłek z tytułu pozostawania bez pracy został wypłacony w okresie od [...] stycznia 2009 r. do [...] lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Przystępując do rozpoznania wniosku w tak określonym zakresie, wskazać należy, że zasadą jest, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Oznacza to, że każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia (art. 211 p.p.s.a.). Celem instytucji prawa pomocy jest natomiast zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych tj. osób ubogich, bezrobotnych czy samotnych. Jest to forma dofinansowania strony postępowania sądowego z budżetu państwa i przez to zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy również mieć na uwadze, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wyjaśnienia oraz udokumentowania sytuacji majątkowej, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy, do Sądu natomiast należy ocena przytoczonych okoliczności. Analiza informacji zawartych we wniosku prowadzi do stwierdzenia, że skarżący nie wykazał w sposób przekonujący, że istotnie nie jest w stanie partycypować w kosztach postępowania. Przede wszystkim podkreślić należy, że łączny miesięczny dochód w rodzinie skarżącego wynosi [...] zł. brutto. Nie jest zatem skarżący osobą pozbawioną źródła utrzymania, nie należy także do osób znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji materialnej. Istotnym jest, iż jego potrzeby mieszkaniowe są zaspokojone, dodatkowo jest także właścicielem drugiego mieszkania, z którego może uczynić źródło dochodu. W ocenie Sądu skarżący nie udowodnił, iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, która uzasadniałaby przerzucenie kosztów postępowania na Skarb Państwa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.