VIII SA/Wa 114/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Domagalska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2024 r. w Radomiu sprawy ze skargi V. P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 20 listopada 2023 r. znak: [...] w przedmiocie odmowa ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącej V. P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. ( dalej jako: "skarżąca", "strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. ( dalej jako: "SKO") z dn. 20 listopada 2023 r. znak [...], na podstawie której ww. organ, po rozpoznaniu odwołania B. O. od decyzji Wójta Gminy G. z 18 września 2023 r., znak: [...] ustalającej na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie instalacji odnawialnego źródła energii - farmy fotowoltaicznej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu zlokalizowanej na części działki nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...] – orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Powyższa decyzja została wydania w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z 20 czerwca 2023 r. - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Wójta Gminy G. (zwany dalej "organem I instancji") o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji odnawialnego źródła energii - farmy fotowoltaicznej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu zlokalizowanej na części działki nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...]. Decyzją z 18 września 2023 r., znak: [...] Wójt Gminy G. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla w/w inwestycji. Od decyzji powyższej w ustawowym terminie odwołanie złożyła B. O. Po rozpoznaniu środka odwoławczego, SKO w R. wydając decyzję o uchyleniu zaskarżonej decyzji I instancji i o odmowie ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy, przedstawiło następujące stanowisko: Przede wszystkim SKO wskazało na przepisy prawne jakie mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, tj. na art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( dalej jako: u.p.z.p.). W kontekście powyższych uregulowań SKO wskazało, że do wniosku [...] sp. z o.o. o wydanie warunków zabudowy załączono oświadczenie [...] S.A. z siedzibą oddział [...] z 8 marca 2023 r. o możliwości zapewnienia dostaw energii elektrycznej dla obiektu przyłączanego do sieci dystrybucyjnej. Ponadto wskazano w nim, że brak jest technicznych i ekonomicznych możliwości odbioru wytworzonej w źródle energii elektrycznej. W ocenie Kolegium w toku postępowania Wójt Gminy G. nieprawidłowo ocenił spełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy, tj. czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Warunek "wystarczającego uzbrojenia" musi być odniesiony do możliwości obsługi planowanej inwestycji, nie tylko w zakresie zapotrzebowania na energię, ale i w zakresie jej odbioru- w przypadku odnawialnych źródeł energii, które tę energię produkują. Szczególnego znaczenia nabiera tu nie tylko kwestia zabezpieczenia dostaw energii elektrycznej, ale przede wszystkim możliwości włączenia instalacji do systemu elektroenergetycznego kraju. Podkreślić należy, że do wniosku załączono oświadczenie gestora sieci o braku technicznych i ekonomicznych możliwości odbioru wytworzonej przez planowana inwestycję energii elektrycznej. Zdaniem organu odwoławczego, inwestor inwestycji związanej z odnawialnym źródłem energii na etapie wniosku o ustalenie warunków zabudowy winien posiadać zapewnienie od operatora sieci elektroenergetycznej nie tylko o możliwości zabezpieczenia dostaw energii, ale również o możliwości przyłączenia elektrowni fotowoltaicznej do sieci. Wynika to także z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy zgodnie z którym, wniosek o ustalenie warunków zabudowy winien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, ale również innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, do których niewątpliwie należy odbiór wyprodukowanej energii, bowiem bez tego inwestycja nie może funkcjonować. Brak możliwości wysyłania wytworzonej energii do sieci czyni przedmiotową inwestycję bezużyteczną. Wskazanie operatora sieci co do braku możliwości zapewnia odbioru wytworzonej przez elektrownię słoneczną energii stanowi informację, która ma istotny wpływ na ocenę spełniania warunku wystarczającego uzbrojenia terenu. Nie chodzi tu o warunki przyłączenia do sieci, ale o samą możliwość przyłączenia. Skoro w rozpoznawanej sprawie wnioskodawca przedstawił negatywne oświadczenie w sprawie zapewnienia możliwości odbioru wytworzonej przez planowana inwestycję energii elektrycznej nie może budzić wątpliwości, że istniejące lub planowane uzbrojenie jest niewystarczające do realizacji planowanego zamierzenia budowlanego. W konsekwencji, mając na uwadze brak łącznego wypełnienia przez inwestycję warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy, zasadnym staje się uchylenie decyzji organu I instancji i wydanie decyzji odmownej z uwagi na nie spełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy. Skargę na powyższą decyzję pismem z dn. 21 grudnia 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. mające wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 7 ust. 3a oraz ust. 8d pkt 1 ustawy Prawo energetyczne, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że dla przedsięwzięcia w postaci elektrowni fotowoltaicznej przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest uzyskanie zapewnienia operatora sieci elektroenergetycznej o możliwości odbioru wytworzonej energii, choć w przypadku inwestycji OZE takie oczekiwanie jest nieuzasadnione, a z uwagi na treść przepisów szczególnych uzyskanie decyzji o warunkach przyłączenia do sieci jest możliwe dopiero po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg. norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, jej autor wskazał, że analiza zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, iż organ odwoławczy dopuścił się istotnego uchybienia przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp w związku z art. 7 ust. 1 i nast. ustawy - Prawo energetyczne, poprzez ich błędną wykładnię. Jednym z warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest spełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp, zgodnie z którym istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Ustawodawca nie wskazał jednak, o jakie uzbrojenie chodzi. Czyli uzbrojenie musi być adekwatne do zamierzenia budowlanego. Taka redakcja art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp pozwala także na uwzględnienie szczególnych przepisów, jakie mogą znaleźć zastosowanie w związku z niektórymi inwestycjami oraz rodzajami uzbrojenia terenu. Skarżąca wskazała, że oświadczenie gestora sieci elektroenergetycznej możliwe jest dopiero po zbadaniu, czy istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do tej sieci. Badanie to następuje dopiero po złożeniu stosownego wniosku. Przedsiębiorstwo energetyczne nie może więc udzielać zapewnień, że infrastruktura jest wystarczająca dla przyłączenia instalacji fotowoltaicznej, dopóki nie oceni, czy istnieją warunki techniczne i ekonomiczne dla przyłączenia. A oceny tej może dokonać dopiero po złożeniu wniosku wraz z załącznikiem, jakim jest decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sytuacja, w której to organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu rozstrzyga, czy istnieją warunki dla przyłączenia instalacji odnawialnego źródła energii, na podstawie informacji od operatora systemu dystrybucyjnego, uniemożliwia podmiotom ubiegającym się o przyłączenie do sieci skorzystanie z jednego z przewidzianych ustawą środków ochrony prawnej, jakim jest odwołanie do Prezesa URE od odmowy przyłączenia do sieci. Już samo to pokazuje, jak bardzo wadliwa i niezgodna z prawem jest praktyka organu odwoławczego. Na potwierdzenie swojej argumentacji skarżąca powołała się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 2 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 1037/22 z 1 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 637/22; z 15 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 908/22 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 18 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/OI 69/23 i z 18 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/OI 70/23. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło oddalenie skargi podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny bada legalność decyzji administracyjnej pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia - w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. W wypadku niestwierdzenia wad skutkujących uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych kryteriów. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest reformatoryjna decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy wydaje decyzję w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. W ocenie Sądu, decyzja SKO uchylająca w całości decyzję organu I instancji ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez skarżącą spółkę polegającej na budowie instalacji odnawialnego źródła energii - farmy fotowoltaicznej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu zlokalizowanej na części działki nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...], jest co najmniej przedwczesna. W związku zaś z powyższym, organ odwoławczy naruszył ww. przepis w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Innymi słowy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w ww. ustawie warunków. Oznacza to, że brak spełnienia chociażby jednego z warunków, o których stanowi art. 61 ust. 1 upzp jest podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Zgodnie z ww. przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ww. ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, jedynym powodem uchylenia decyzji organu I instancji i odmowy ustalenia warunków zabudowy dla skarżącej jest brak spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, t.j. czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W ocenie SKO istotna jest bowiem kwestia zabezpieczenia dostaw energii elektrycznej i możliwości włączenia instalacji do systemu elektroenergetycznego kraju. Inwestor na etapie wniosku powinien więc posiadać zapewnienie od operatora sieci elektroenergetycznej możliwości przyłączenia elektrowni fotowoltaicznej do sieci. Nie chodzi tu jednak o warunki przyłączenia do sieci ale samą możliwość przyłączenia. Wskazać należy, że art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp odnosi się do zabezpieczenia potrzeb w zakresie dostarczania m.in. energii elektrycznej, a nie odbioru energii wytworzonej. Z ww. przepisu nie wynika wymóg zapewnienia odbioru wyprodukowanej energii. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ odwoławczy faktycznie oparł swoje rozstrzygnięcie jedynie na treści pisma [...] S.A. Oddział [...] z dn. 8 marca 2023 r. Przedmiotowe pismo nieprawidłowo zaś potraktował jako wiążące rozstrzygnięcie o braku warunków przyłączenia dla inwestycji w stosunku do której wystąpiono o warunki zabudowy. Trafnie wskazuje skarżąca, że dokumentem który przesądza o możliwości przyłączenia są wyłącznie warunki przyłączenia, których organ, zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji na etapie postępowania o wydanie warunków przyłączenia nie ma prawa wymagać. Ustawodawca zrezygnował nawet z nakładania na inwestora obowiązku przedłożenia warunków przyłączenia na etapie wnioskowania o pozwolenie na budowę. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może nie obejmować przyłączy: a) elektroenergetycznych, b) wodociągowych, c) kanalizacyjnych, d) gazowych, e) cieplnych, f) telekomunikacyjnych. Przepis ten został dodany ustawą z dnia 7 lipca 2022 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 1557) i wszedł w życie 10 października 2022 r. Celem ustawodawcy było uproszczenie procedury uzyskiwania stosownych pozwoleń. Tym bardziej nie jest zatem możliwe nałożenie na inwestora wymogu uzyskania warunków przyłączenia na etapie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Stanowisko organu odwoławczego, że nie chodzi o przedłożenie warunków przyłączenia do sieci, ale samą możliwość przyłączenia jest więc nietrafne. Jedynym dokumentem w którym zgodnie z art. 7 ustawy - Prawo energetyczne, może zostać określona możliwość przyłączenia są bowiem warunki przyłączenia. Należy zatem przyjąć, że organ odwoławczy, w rzeczywistości nałożył na skarżącą wymóg uzyskania dokumentu potwierdzającego możliwość przyłączenia inwestycji do sieci (de facto warunków przyłączenia). Wbrew również twierdzeniom SKO, inwestor nie musi, na etapie projektowania posiadać zapewnienia od operatora sieci elektroenergetycznej o możliwości przyłączenia elektrowni fotowoltaicznej do sieci. Takie działanie Kolegium nie ma oparcia w obowiązujących przepisach prawa i stanowi naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z. art. 7 ustawy Prawo energetyczne. Organ odwoławczy nie może bowiem podejmować decyzji w zastępstwie operatora systemu dystrybucyjnego. Wydanie lub odmowa wydania warunków przyłączenia często jest bowiem poprzedzona przygotowaniem opinii przez biegłego. Rozstrzygnięcie w sprawie warunków przyłączenia wymaga nie tylko wiedzy technicznej, ale również informacji o funkcjonowaniu danego odcinka sieci przesyłowej lub dystrybucyjnej. Z tego powodu niekiedy operator zastrzega, że część opinii stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa lub inną tajemnicę prawnie chronioną i nie podlega udostępnieniu. Organ odwoławczy takiej wiedzy nie posiadał, a zatem nie mógł przesądzić kwestii wydania warunków przyłączenia w zastępstwie operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego. Słusznie więc skarżąca wskazuje, że jedynym dokumentem, który może wiążąco rozstrzygać o możliwości lub niemożliwości przyłączenia są zgodnie z art. 7 ustawy Prawo energetyczne warunki przyłączenia. Warunki przyłączenia są wydawane przez operatora systemu przesyłowego lub operatora systemu dystrybucyjnego. Są to podmioty, które mają specjalistyczną wiedzę i doświadczenie niezbędne do dokonania prawidłowej oceny czy dana instalacja może zostać przyłączona do sieci. Warunki przyłączenia są zaś uregulowane kompleksowo w ustawie Prawo energetyczne, rozporządzeniu Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 22 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz.U. z 2023 poz. 819) oraz zatwierdzonych przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki Instrukcjach Ruchu i Eksploatacji Sieci. Organ odwoławczy nie jest adresatem tych przepisów i w związku z tym nie jest uprawniony do rozstrzygania kwestii uregulowanych przez ww. przepisy. Natomiast przekazana przez [...] S.A. informacja o braku warunków odbioru nie może być dokumentem przesądzającym o istnieniu lub nieistnieniu warunków przyłączenia. Jeżeli w ocenie SKO, jest to dokument mający moc warunków przyłączenia, to organ odwoławczy błędnie zinterpretował i zastosował art. 7 ustawy Prawo energetyczne. W sytuacji gdy organy publiczne (Prezes URE zatwierdzający instrukcje ruchu i eksploatacji sieci operatorów systemów dystrybucyjnych i przesyłowych) wprowadzają zasadę, że do wniosku o wydanie warunków przyłączenia należy załączyć odpis decyzji o warunkach zabudowy, a następnie organy publiczne (SKO) wymagają przedstawienia wiążącego rozstrzygnięcia o warunkach przyłączenia przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, to inwestor znajduje się w sytuacji bez wyjścia. Nie może bowiem uzyskać decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ zdaniem organu odwoławczego inwestor powinien wcześniej uzyskać gwarancję, że jego inwestycja zostanie przyłączona do sieci przesyłowej lub dystrybucyjnej. Nie może jednakże uzyskać warunków przyłączenia, ponieważ do wniosku o wydanie warunków przyłączenia należy załączyć odpis decyzji o warunkach zabudowy. Zgodzić się więc należy ze skarżącą, że organ odwoławczy dopuścił się istotnego uchybienia przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp w związku z art. 7 ust. 1 i nast. ustawy - Prawo energetyczne, poprzez ich błędną wykładnię. Jednym z warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest spełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp, zgodnie z którym istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Ustawodawca nie wskazał jednak, o jakie uzbrojenie chodzi. Powyższe oznacza, że uzbrojenie musi być adekwatne do zamierzenia budowlanego. Taka redakcja art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp pozwala także na uwzględnienie szczególnych przepisów, jakie mogą znaleźć zastosowanie w związku z niektórymi inwestycjami oraz rodzajami uzbrojenia terenu. Oświadczenie gestora sieci elektroenergetycznej możliwe jest dopiero po zbadaniu, czy istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do tej sieci. Badanie to następuje zaś dopiero po złożeniu stosownego wniosku. Przedsiębiorstwo energetyczne nie może więc udzielać zapewnień, że infrastruktura jest wystarczająca dla przyłączenia instalacji fotowoltaicznej, dopóki nie oceni, czy istnieją warunki techniczne i ekonomiczne dla przyłączenia. Oceny tej może dokonać dopiero po złożeniu wniosku wraz z załącznikiem, jakim jest decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sytuacja, w której to organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu rozstrzyga, czy istnieją warunki dla przyłączenia instalacji odnawialnego źródła energii, na podstawie informacji od operatora systemu dystrybucyjnego, uniemożliwia bowiem podmiotom ubiegającym się o przyłączenie do sieci skorzystanie z jednego z przewidzianych ustawą środków ochrony prawnej, jakim jest odwołanie do Prezesa URE od odmowy przyłączenia do sieci. Z powyższego wynika, że organ odwoławczy nie powinien był oczekiwać, że skarżąca jako inwestor dostarczy zapewnienie gestora sieci elektroenergetycznej o możliwości przyłączenia i nie powinien tego rodzaju zapewnień analizować. W konsekwencji, badanie przez Kolegium, czy istnieje możliwość odbioru energii z zamierzonej inwestycji, było w świetle przytoczonych przepisów przedwczesne. Takie działanie organu odwoławczego w praktyce uniemożliwia inwestorom zainteresowanym rozwojem instalacji odnawialnego źródła energii zawieranie przewidzianych w ustawie Prawo energetyczne umów z operatorem systemu dystrybucyjnego, dotyczących współfinansowania rozwoju sieci. Ponadto, uniemożliwia skorzystanie z przewidzianego w ustawie Prawo energetyczne środka ochrony prawnej, jakim jest odwołanie od odmowy przyłączenia do sieci. Reasumując, stwierdzić należy, że Sąd podziela w całości argumentację skarżącej przedstawioną w skardze. Znajduje ona bowiem potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Odmowa ustalenia przez SKO warunków zabudowy z powodu przyczyny wskazanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest więc niezgodna z prawem. Przyłączenie do sieci elektroenergetycznej może bowiem nastąpić po złożeniu wniosku o określenie warunków przyłączenia, którego obligatoryjnym elementem jest decyzja o warunkach zabudowy. Dopiero po złożeniu takiego wniosku przedsiębiorstwo energetyczne ustala, czy istnieją techniczne warunki przyłączenia do sieci. Zatem w przypadku inwestycji, której dotyczy niniejsza sprawa, nie ma możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenia do sieci, czy nawet wydania pewnego rodzaju promesy takiego przyłączenia, przed wydaniem decyzji o ustalenie warunków zabudowy. W przypadku przedmiotowej inwestycji nie ma tym samym możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenia do sieci przed wydaniem decyzji o ustalenie warunków zabudowy. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał za zasadne zarówno zarzuty skargi. W związku z tym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę, uwzględni ww. wskazania i stanowisko Sądu co do zgodnego z prawem załatwienia wniosku skarżącej spółki.