VIII SA/Wa 115/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji z dnia [...] września 2001r. w sprawie ze skargi J.S., Prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lutego 2008 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nakazania przywrócenia stosunków wodnych postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji z dnia [...] września 2001 r. Pismem z dnia 20 marca 2008 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 22 marca 2008 r. skarżący J.S. złożył za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] skargę na decyzję tegoż organu z dnia [...] lutego 2008 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nakazania przywrócenia stosunków wodnych. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący J.S. podniósł, iż wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki powstałe w związku z dokonaną przebudową drogi, która uregulowała stosunki wodne. Dołączył wezwanie z Urzędu Gminy [...] z dnia 17 marca 2008 r. wzywające go do wykonania obowiązków wynikających z decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2001 r. w sprawie przywrócenia stanu pierwotnego wody na gruncie przez odtworzenie istniejącej bruzdy w rejonie zabudowań w sąsiedztwie działki nr 902/2 położonej w miejscowości G. Pismem z dnia 15 kwietnia 2008 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 19 kwietnia 2008 r., wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2001 r. i tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2003 r., będącego następstwem tej decyzji. Podniósł, iż decyzja z dnia września 2001 r. nie podlega wykonaniu, albowiem nie ma już przedmiotu stanowiącego o jej wydaniu. Stała się ona bezprzedmiotowa i nie możliwa do wykonania z racji istotnej zmiany uwarunkowań na gruntach ze względu na przebudowę drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Powodem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącej stronie niepowetowanej szkody na skutek wykonania decyzji (postanowienia), który to akt następnie przez tenże Sąd zostałby wzruszony. W ramach tego postępowania incydentalnego Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżony akt do momentu jego uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem). Uznaniu Sądu ustawodawca pozostawił ocenę przytoczonych przez stronę okoliczności, przemawiających jej zdaniem, za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 30 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 251/04; 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 689/04; 22 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 114/05, dotychczas niepublikowane). Nie ulega wątpliwości, że co do zasady, wykonanie aktu nakładającego na stronę skarżącą określone obowiązki może spowodować negatywne konsekwencje finansowe, jednak nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Sąd w niniejszym postępowaniu ocenia jedynie, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wyżej wymienione skutki, a nie zajmuje się badaniem zasadności postępowania organów administracji publicznej. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji z dnia września 2001 r. Nie wskazał również, jaka to miałaby być szkoda i na czym ona by polegała, jakiego rodzaju skutki wystąpiłyby w przypadku wykonania przedmiotowych decyzji. Ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki powstaną w związku z wykonaniem przedmiotowych decyzji. Skarżący uważa, że decyzje te stały się bezprzedmiotowe i nie możliwe do wykonania z racji istotnej zmiany uwarunkowań na gruntach z uwagi na przebudowę drogi. W przedmiotowym wniosku nie wykazano w dostatecznym stopniu, że istotnie zachodzą takie przesłanki, zaś sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji uznać należy, że brak dostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie pozwala na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zauważyć zatem należy, że niewykonywanie decyzji ostatecznych organów jest stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania norm prawa administracyjnego (zob. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, wyd. II zmienione, Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1999, str. 152). Ustawodawca określił wyraźnie w art. 61 § 1 p.p.s.a., że wniesienie skargi nie powoduje wstrzymania aktu lub czynności. Reasumując, Sąd uznał, że skarżący nie wykazał w sposób wystarczający, jakiego rodzaju szkodę lub trudne do odwrócenia skutki mogłoby wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji, a przedstawione uzasadnienie nie wskazuje na niebezpieczeństwo wystąpienia tych przesłanek. Ponadto postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania wyroku w sprawie przez wojewódzki sąd administracyjny. W realiach niniejszej sprawy brak jest wystarczających podstaw do kontynuowania postępowania w niniejszej, incydentalnej sprawie. Na marginesie należy dodać, iż Sąd odniósł się i odmówił wstrzymania zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji z dnia [...] września 2001 r., gdyż ochroną tymczasową objęto wszystkie akty i czynności poddane sądowej kontroli. Omawiana instytucja może mieć zastosowanie nie tylko do zaskarżonego aktu, ale także do wszystkich innych podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (tak: J.P. Tarno – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 2. Warszawa 2006, str.186). Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.