VIII SA/Wa 117/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2010 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia okresu wysługi lat przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego oddala skargę. Syg. akt VIII SA/Wa 117/10 Uzasadnienie Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2009 roku Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego biorąc za podstawę art. 116 ust.2 i art. 126 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (DZ.U nr 74, poz. 676 ze zm. dalej jako ustawa o ABW i AW) oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 7 października 2002 roku w sprawie zasad i trybu zaliczania okresów do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (DZ.U nr 172, poz. 1407, dalej jako rozporządzenie) i § 1 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 25 listopada 2002 roku w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej oraz zasad jej obliczania i wypłacania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (DZ.U nr 201, p. 1697) zaliczył W. S. do wysługi lat okres od [...] lipca 2002 roku do [..] października 2002 roku – jako okres służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i odmówił zaliczenia okresu od [..] października 2002 roku do [...] października 2004 roku jako okresu służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Organ podnosił, że w dniu [...] czerwca 2007 roku W. S. zwrócił się o zaliczenie do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego okresu od [...] lipca 2002 roku do [...] października 2004 roku, powołując się wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2004 roku, sygn. akt II SA/Wa 789/04 uchylający rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z [...] lipca 2004 roku, który utrzymywał w mocy rozkaz personalny z [...] czerwca 2002 roku w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego i zwolnienia ze służby. Następnie organ podnosił, że rozkazem personalnym nr [...] z [...] sierpnia 2007 roku, utrzymującym w mocy rozkaz personalny rozkaz personalny nr [...] z [...] września 2007 roku odmówił wzrostu uposażenia zasadniczego skarżącego w związku z niezaliczeniem do wysługi lat spornego okresu. W wyniku złożonej skargi na powyższe rozstrzygnięcie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 29 stycznia 2008 roku, syg. akt II SA/Wa 1967/07 uchylił w całości zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz go poprzedzający. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego ponownie rozpoznając sprawę, rozkazem personalnym nr [...] z [...] września 2008 roku utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] z [...] lipca 2008 roku o odmowie przyznania wzrostu uposażenia zasadniczego w związku z niezaliczeniem do wysługi lat okresu od [...] lipca 2002 roku do [...] października 2004 roku jako okresu służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi W. S., wyrokiem z dnia 4 maja 2009 roku uchylił rozkaz personalny nr [...] z [...] września 2008 roku oraz poprzedzający go rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2009 roku. W uzasadnieniu wyroku Sąd podnosił, że organ winien skarżącemu zaliczyć do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu uposażenia zasadniczego okres od [...] lipca 2002 roku do [...] października 2002 roku jako okres służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Sąd również wskazywał, że odmowa zaliczenia okresu od [...] października 2002 roku do [...] października 2004 roku jako okresu służby została była spowodowana tym, że okres ten, jako okres pracy cywilnej na pełnym etacie w [...] Polska spółka z o.o. we W., został już zaliczony do wysługi lat dla celów uposażeniowych i nagrody jubileuszowej rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2004 roku, przesądzając tym samym zaliczenie tego okresu. Organ wskazywał, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( DZ.U nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 roku Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego ponownie rozpoznając sprawę biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. – utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, nr [...] z dnia [...] października 2009 roku. Organ podnosił, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd i organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W uzasadnieniu organ wskazywał, iż Sąd rozpoznając sprawę przesądził, że okres od [...] lipca 2002 roku do [...] października 2004 roku należy zaliczyć skarżącemu jako okres służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz wskazał, że okres od [...] października 2002 roku do [...] października 2004 roku został już wcześniej zaliczony jako okres pracy cywilnej, i z tych względów zaskarżony rozkaz personalny odpowiada prawu. Skargę na rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 roku złożył W. S. Rozkazowi temu zarzucał naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz prawa procesowego poprzez naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a.; 2) naruszenie § 1 ust.1 i § 2 ust.1 rozporządzenia; 3) naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( DZ.U nr 153, poz.1270 ze zm.) poprzez pominięcie okoliczności prawnej, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu zostały już przesądzone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1986/07 i wiążą ten Sąd i organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia i rozstrzygnięcie takie zapadło w dniu 29 stycznia 2008 roku. Z uwagi na powyższe skarżący wnosił o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu i poprzedzającego go rozkazu personalnego z dnia [...] października 2009 roku, nr [...]; 2) wstrzymanie wykonania zaskarżonych rozkazów; 3) przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego; 4) zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi skarżący podnosił, że organ pominął okoliczność, że czas zatrudnienia strony został rozstrzygnięty w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 713/08 i jest już przesądzony w wyroku z dnia 29 stycznia 2008 roku – sprawa o sygn. akt II SA/Wa 1967/07. W związku w jego ocenie doszło do naruszenia art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazywał, że organ nie wziął pod uwagę jego stanowiska, wyrażanego w formie pisemnej i ustnej, iż od czasu wydania rozkazu personalnego z 2002 roku, zwalniającego go ze służby uważał ten rozkaż za nieważny i był gotowy wykonywać zadania służbowe, a niewykonywanie ich nastąpiło z wyłącznej winy organu. Jego zdaniem organ rozpoznając sprawę nie rozważył, że funkcjonariusz nie musi świadczyć służby za zgodą lub wolą organu, a może pracować poza siedzibą jednostek administracyjnych. Zauważał, że w aktach sprawy znajduje się pisemny zakaz świadczenia przez skarżącego pracy. To właśnie szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego odsunął stronę od świadczenia pracy. W kontekście obowiązujących przepisów ustawy o ABW i AW skarżący został zwolniony z obowiązku świadczenia służby – co nie wpływa na okres pozostawania w służbie i inne żądania związane ze stosunkiem służby. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w jego ocenie pominął okoliczności faktyczne wynikające z oświadczenia woli skarżącego, iż nigdy nie pogodził się on z nielegalnymi działaniami organu o odsunięciu go od wykonywania obowiązków służbowych. Podnosił, że skutkiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 roku, sygn. akt K 45/02 była utrata mocy obowiązującej art. 230 ust.1 pkt 1 i 7 ustawy o ABW i AW. Oznacza to, że stosunek pracy ze skarżącym nie ustał w terminie 1 miesiąca od daty zapoznania się funkcjonariusza z treścią rozkazu. Zdaniem skarżącego jego stosunek służbowy wobec niezastosowania przy wypowiedzeniu art. 60 ust.4 ustawy o ABW i AW tj. sześciomiesięcznego (zamiast jednomiesięcznego) okresu ochronnego ustał co najmniej z dniem [...] grudnia 2002 roku. Powyższe zaś stanowi istotną okoliczność formalno- prawną, która winna być uwzględniona w wysłudze lat dla skarżącego. Skarżący stoi na stanowisku, że organ nie powinien kwestionować prawa skarżącego do ustalania okresu pozostawania w służbie za okres pomiędzy [...] maja 2004 roku tj. dniem ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego i dniem faktycznego podjęcia ponownego rozpoczęcia służby tj. [...] października 2004 roku. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2004 roku oznaczał, że od dnia jego wydania, rozkaz o zwolnieniu ze służby nie podlegał wykonaniu w całości. Tym samym skarżący od tego dnia pozostawał w służbie. Nadto skarżący zauważał, że w związku z deklaracją chęci świadczenia pracy przez cały ten okres dokonywał czynności prawnych skierowanych bezpośrednio na wszystkie elementy stosunku służby i mających na celu legalne potwierdzenie istniejącego stosunku służby. Skarżący zwracał uwagę, że Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego pominął zasadniczą okoliczność, że ustalenie czasu zatrudnienia i wypłata uposażenia za dochodzony okres były już przedmiotem ostatecznego i prawomocnego rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2008 roku, sygn. akt II SA/Wa 1986/07. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i przedstawioną wcześniej argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga W. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U nr 153 , poz.1269) oraz art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. (DZ.U nr 153, poz.1270, ze zmianami) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Jak stanowi przepis art.134 § 1 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej przeprowadza ocenę zgodności decyzji z prawem. W szczególności istotne jest ustalenie, czy w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, iż okoliczności te nie zostały w sposób dostateczny wyjaśnione uniemożliwia dokonanie oceny, czy zaskarżone decyzje są zgodne z prawem, a w szczególności, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1981 roku, S.A. 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7). Decyzja jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom postępowania administracyjnego, jak też uregulowaniom prawa materialnego( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2002 roku, syg. akt II SA 2554/04, LEX nr 77 220). Przedmiotem kontroli Sądu był rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 roku, którym to rozkazem został utrzymany rozkaz personalny tegoż organu, nr [...] z dnia [...] października 2009 roku, gdzie organ zaliczył W. S. do wysługi lat okres od [...] lipca 2002 roku do [...] października 2002 roku – jako okres służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i odmówił zaliczenia okresu od [...] października 2002 roku do [...] października 2004 roku jako okresu służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Organ w swojej argumentacji powołał się na związanie oceną prawną dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 maja 2009 roku, sygn. akt VIII SA/Wa 713/08 – w związku z brzmieniem art. 153 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego procedowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Postępowanie administracyjne, które zakończyło się rozkazem personalnym Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 roku, toczyło się ponownie w związku z eliminacją z obrotu prawnego przez Sąd rozkazu personalnego nr [...] z [...] września 2008 roku oraz poprzedzającego go rozkazu nr [...] z [...] lipca 2009 roku. Przedmiotem postępowania było ponowne rozpoznanie wniosku skarżącego z [...] czerwca 2007 roku o zaliczenie okresu od [...] lipca 2002 roku do [...] października 2004 roku, do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, jako okresu służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Eliminując z obrotu wyżej wskazane rozkazy personalne Sąd wskazał, że organ winien zaliczyć do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy ABW okres od [...] lipca 2002 roku (dzień faktycznego zwolnienia ze służby w ABW na podstawie niekonstytucyjnego przepisu) do [...] października 2002 roku (dzień poprzedzający podjęcie pracy cywilnej – zatrudnienia w [...] Polska spółka z o.o. we W. w pełnym wymiarze czasu pracy). Odnośnie okresu od [...] października 2002 roku do [...] listopada 2004 roku, to Sąd w tamtej sprawie zauważył, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2004 roku, ustalającym wysługę lat na dzień [...] października 2004 roku- okres ten już raz został zaliczony W. S. jako okres pracy cywilnej. Z tego względu należy zaakceptować stanowisko organu, iż w świetle dokonanej przez Sąd w sprawie VIII SA/Wa 713/08 oceny prawnej, okres od [...] października 2002 roku do [...] października 2004 roku nie może zostać zaliczony jako okres służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Stanowisko skarżącego wyprowadzającego z wyżej powołanego wyroku inne wnioski nie znajduje uzasadnienia. Należy zauważyć, że w efekcie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 roku, sygn. akt K 45/02 i stwierdzenia niekonstytucyjności art. 230 ust.7 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu rozwiązanie stosunku służbowego skarżącego w wyniku rozkazu personalnego o wypowiedzeniu stosunku służbowego– rozkaz personalny [...] z [...] czerwca 2002 roku nastąpiło w okresie 6 miesięcy od otrzymania rozkazu tj. z dniem [...] grudnia 2002 roku (por. stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 15 stycznia 2010 roku, sygn. akt I OSK 925/09). Tak więc skarżący niewątpliwie w okresie po [...] grudnia 2002 roku do [...] listopada 2004 roku (data rozkazu personalnego [...] – mianowania go na stanowisko specjalisty) pozostawał poza służbą i okres ten z tego też z tego względu nie może być zaliczony jako okres służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Należy także zauważyć, że zgodnie z § 2 ust.1 rozporządzenia, do wysługi lat nie zalicza się okresów służby lub pracy, za które nie przysługuje uposażenie zasadnicze lub wynagrodzenie albo zasiłek z tytułu choroby przewidziany w odrębnych przepisach. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 2010 roku, sygn. akt I OSK 925/09, którego przedmiotem było rozpoznanie prawa skarżącego do uposażenia za okres od [...] lipca 2002 roku do [...] października 2004 roku ,,...stwierdził, że prawo do uposażenia winno wiązać się z pozostawaniem w gotowości do służby, rozumianej nie tylko jako subiektywny zamiar podjęcia służby, ale i obiektywną możliwość wykonywania czynności funkcjonariusza Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Gotowość tę będzie wyłączać na przykład pozostawanie w innym stosunku pracy, czy stosunku służbowym ". Skarżący przestał faktycznie być w gotowości do wykonywania obowiązków w dniu [...] października 2002, ponieważ w tej dacie nawiązał nowy stosunek pracy. Tak więc za okres pozostawania skarżącego w służbie od [...] października 2002 roku do [...] grudnia 2002 roku nie będzie mu przysługiwało uposażenie, co będzie równoznaczne z tym, że okres ten nie może być również zaliczony jako okres służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Za chybiony należy uznać zarzut, że organ naruszył przepis art. 153 p.p.s.a. ponieważ pominął wskazania i dokonaną ocenę prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2008 roku, sygn. akt II SA/Wa 1986/07. Należy zauważyć, że organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie był związany wytycznymi z innego wyroku, a mianowicie z wyroku z dnia 4 maja 2009 roku, sygn. akt VIII SA/Wa 713/08. Wytyczne z wyroku Sądu z 29 stycznia 2008 roku wskazywały, że organ nie uwzględnił przepisu art. 60 ust.4 ustawy o ABW i AW. W zaskarżonym rozkazie zarówno organ, jak i Sąd brały pod uwagę wskazany przepis i dokonywały oceny prawnej między innymi w oparciu o ten przepis. Zgodnie § 3 ust.3 rozporządzenia zaliczenie do wysługi lat okresów nieuwzględnionych w rozkazie o mianowaniu funkcjonariusza na stanowisko służbowe oraz nowe ustalenie wysługi lat dla celów, o których mowa w ust.1, następuje na wniosek funkcjonariusza. Tak więc wniosek skarżącego z [...] czerwca 2007 roku o zaliczenie okresu od [...] lipca 2002 do [...] października 2004 roku jako okresu służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego został tylko w części uwzględniony – okres od [...] lipca 2002 do [...] października 2002 roku, a w pozostałym zakresie tj. od [...] października 2002 do [...] października 2004 roku- odmówiono uznania tego okresu za okres służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Okres ten został wcześniej zaliczony jako inny okres w rozumieniu § 1 ust.2 pkt 5 rozporządzenia. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.