VIII SA/Wa 1181/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi R.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] września 2010 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z [...] października 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "organ odwoławczy" lub "SKO") utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Prezydenta Miasta R. (dalej: "organ I instancji" lub "Prezydent R.") [...] września 2010 r., odmawiającą przekształcenia na rzecz R. Cz. P. prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w R. przy ul. L. oznaczonej w ewidencji gruntów Gminy Miasta R. jako działka nr [...] o pow. [...] m2 zapisanej w Kw Nr [...]. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2009 r. R. Cz. P. (dalej: "skarżący") wystąpił do Prezydenta R. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wskazanej nieruchomości. W przedmiotowej sprawie zostało wydanych kilka decyzji administracyjnych orzekających zarówno o odmowie dokonania wnioskowanego przekształcenia ([...] stycznia 2010 r., [...] czerwca 2010 r.), jak i rozstrzygnięć uchylających, przekazujących sprawę do ponownego rozpoznania ([...] marca 2010 r., [...] lipca 2010 r.). W wyniku ponownej analizy, Prezydent R. decyzją z dnia [...] września 2010 r. odmówił przekształcenia na rzecz skarżącego prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości wskazanej na wstępie. Stwierdził, że w związku z tym, iż przedmiotowa nieruchomość jest niezabudowana oraz w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. Nr 175, poz. 1459 ze zm.; dalej: "ustawa z 29 lipca 2005 r.") nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z przeznaczeniem na budownictwo mieszkaniowe, to złożone żądanie nie spełnia przesłanek wymienionych w art. 1 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. Rozpoznając sprawę ponownie, organ odwoławczy w uzasadnieniu w/w decyzji z dnia [...] października 2010 r. zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji. Podniósł, iż do wydania pozytywnej decyzji w sprawie przekształcenia wymagane jest łączne spełnienie dwóch przesłanek (kryteriów) określonych w art. 1 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r., tj. kryterium podmiotowego (odnoszącego się do prawa użytkowania wieczystego), jak i kryterium przedmiotowego (odnoszącego się do przeznaczenia nieruchomości). Ponadto dla przyjęcia, czy nieruchomość spełnia te kryteria, decydujący jest stan z chwili wejścia w życie ustawy z 29 lipca 2005 r., tj. z 13 października 2005 r. Organ odwoławczy wskazał, iż skarżący spełnił opisane kryterium podmiotowe. Na podstawie aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. (umowa sprzedaży użytkowania wieczystego) stał się on użytkownikiem wieczystym do dnia [...] stycznia 2083 r., działki położonej w R. przy ulicy Langiewicza nr [...], dla której Sąd Rejonowy w R. prowadził księgę wieczystą KW nr [...]. W dniu [...] kwietnia 2001 r. z ww. księgi wieczystej odłączono część działki o obszarze [...] m2, nr [...], dla której urządzono KW nr [...]. Następnie decyzją Prezydenta R. z dnia [...] czerwca 2008 r. zatwierdzony został podział tejże nieruchomości, w wyniku którego powstała, m.in. działka nr [...], dla której urządzono nową księgę wieczystą, tj. KW nr [...]. W Dziale II wpisano jako właściciela Gminę Miasta R. oraz skarżącego jako użytkownika wieczystego. Jednocześnie SKO podniosło, że nieruchomość składająca się z działki nr [...] jest nieruchomością niezabudowaną oraz nie jest i nie była, na dzień wejścia w życie ustawy, objęta ustaleniami żadnego obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i nie została podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzania planu dla tego terenu. Ponadto, dla nieruchomości nr [...] (na dzień wejścia w życie ustawy z 29 lipca 2005 r.) obowiązywała decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. Ustalała ona sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez skarżącego, polegającej na budowie budynku mieszkalnego z pawilonem usługowym - gabinety lekarskie wraz z infrastrukturą techniczną na części działki nr [...], ozn. literami ABCDEFGH na załączniku graficznym do decyzji. W ocenie organu odwoławczego z akt sprawy wynika, że działka oznaczona obecnie nr [...] - stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania znajduje się poza granicami terenu objętego decyzją nr [...]. Położona jest ona bowiem poza częścią działki nr [...] ozn. w ww. decyzji z [...] kwietnia 2005 r. literami ABCDEFGH. A zatem – według organu - nie można stwierdzić, iż przedmiotowa działka była na dzień 13 października 2005 r. przeznaczona pod zabudowę na cele mieszkaniowe lub garaże. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i procedury, tj.: 1) art. 63 ust. 1 w zw. z art. 65 ust. 1- 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z dnia 10 maja 2003 r.) poprzez ich niezastosowanie, co doprowadziło do błędnego stwierdzenia przez SKO, że nie można uznać, że w stosunku do działki [...] obowiązuje decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., pomimo tego, że na jednej i tej samej nieruchomości może obowiązywać więcej niż jedna decyzja o warunkach zabudowy, jeśli nie wystąpiły przesłanki, od których ustawa uzależnia jej uchylenie, tj.: 1) uzyskanie przez wnioskodawcę pozwolenia na budowę lub 2) uchwalenie dla tego terenu planu miejscowego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji pozwolenia na budowę; 2) art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. poprzez jego błędną wykładnię, co doprowadziło do nieuzasadnionego przyjęcia przez organ, że przekształceniu we własność ulega tylko ta część nieruchomości [...] (przed podziałem), która została przeznaczona pod realizację zaproponowanej przez wnioskodawcę lokalizacji obiektu budowlanego, nie zaś całość nieruchomości - czyli również działki powstałe po podziale, w tym działka [...] - pomimo iż przepis ten w swej treści stanowi, że nieruchomość ma być jedynie przeznaczona na cele mieszkaniowe lub przeznaczona pod tego rodzaju zabudowę, co prowadzi do wniosku, że w/w przepis nie zawiera jakichkolwiek przesłanek uzależniających przekształcenie prawa wieczystego użytkowania we własność od tego, czy przeznaczona pod lokalizację inwestycji jest całość czy też część nieruchomości; 3) art. 140 k.p.a. w zw., z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia odniesienia się do zarzutu nr 3 i 5 odwołania co uniemożliwia zapoznanie się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w ww. kwestiach. Autor skargi wskazał, iż wydane rozstrzygnięcie opiera się na błędnym założeniu, że wskazane we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy planowane rozmieszczenie inwestycji budowlanej jest ostateczne i nie będzie ulegać zmianie w przyszłości. Podniósł, iż utożsamianie w niniejszej sprawie przez organy administracji terenu zakreślonego na mapie nieruchomości nr [...] (przed podziałem) z tym, który ma być przekształcony, a co za tym ograniczenie tylko do tego obszaru skutków związanych z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. powoduje, że dochodzi do nieuzasadnionego rozdzielenia nieruchomości [...] (przed podziałem) na część, na której prawo wieczystego użytkowania nieruchomości może być przekształcone w prawo własności i na część, co do której zastosowanie w/w aktu prawnego jest wyłączone. Wskazał, że postępowanie organów administracji de facto pozbawia zarówno jego, jak i innych właścicieli działek powstałych z podziału nieruchomości nr [...], a znajdujących się poza obszarem planowanej inwestycji (obszar ABCDEFGH) prawa do przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności poprzez stworzenie nie znajdującej oparcia w obowiązujących przepisach fikcji prawnej istnienia w obrębie jednej i tej samej nieruchomości obszaru podlegającego przekształceniu i wyłączonemu spod działania w/w ustawy. Jednocześnie podkreślił, iż decyzja o warunkach zabudowy z 2005 r. dotyczyła nieruchomości [...] jako całości. Nie ograniczała się do zakreślonego na mapie obszaru oznaczonego literami: ABCDEFGH, gdzie była jedynie wskazana planowana lokalizacja inwestycji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wskazało, iż z akt sprawy wynika, że działka nr [...] znajduje się poza granicami terenu objętego decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. W ocenie SKO decyzja ta była wydana tylko dla części działki nr [...] ozn. w powołanej decyzji literami ABCDEFGH i tylko ta jej część była objęta analizą pod kątem dopuszczalności realizacji zamierzonej inwestycji i dla tej części ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd dopatrzył się uchybień, które musiały skutkować uchyleniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą przekształcenia na rzecz skarżącego prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w R. przy ul. L., oznaczonej w ewidencji gruntów Gminy Miasta R. jako działka nr [...] o pow. [...] m2. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175 poz. 1459). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Przez nieruchomość rolną rozumie się nieruchomość rolną w rozumieniu Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy na cele inne niż rolne. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że w dniu wejścia w życie analizowanej ustawy z 29 lipca 2005 r., co nastąpiło 13 października 2005 r. skarżący był użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości. Prawo to nabył umową z dnia [...] sierpnia 1997 r. w formie aktu notarialnego. Poza sporem jest także, że objęta wnioskiem nieruchomość była w tej dacie niezabudowana oraz że nie była ona nieruchomością rolną. Kwestią sporną jest natomiast czy przedmiotowa nieruchomość spełnia przesłanki przedmiotowe określone w art. 1 ust. 1 ustawy 29 lipca 2005 r. Analizowany przepis art. 1 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. – o czym była już mowa powyżej – wśród przesłanek przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wymienia nie tylko aktualne przeznaczenie nieruchomości, ale również ich przyszłe przeznaczenie. O ile aktualny sposób wykorzystywania nieruchomości odnosi się wyłącznie do nieruchomości zabudowanych, o tyle nieruchomości, które są przeznaczone pod zabudowę tego rodzaju - a więc mieszkaniową lub garażami - nie muszą być nieruchomościami już zabudowanymi. Przeznaczenie nieruchomości jest kategorią prawną określoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli więc dana nieruchomość w dniu 13 października 2005 r. nie była zabudowana, to jej przeznaczenie na cele mieszkaniowe lub do zabudowy garażami należy ocenić na podstawie ustaleń planu miejscowego obowiązującego w dniu 13 października 2005 r. W przypadku, gdy we wskazanym dniu nieruchomość nie była objęta planem miejscowym, z racji braku obowiązywania w tym dniu jakiegokolwiek planu miejscowego, do ustalenia przeznaczenia nieruchomości należy uwzględnić decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli taka decyzja została wydana dla danej nieruchomości. Jeżeli natomiast w dniu 13 października 2005 r. nieruchomość nie była objęta zarówno planem miejscowym, jak i decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla oceny jej przeznaczenia należy uwzględnić cel, na który nieruchomość ta została oddana w użytkowanie wieczyste. O ile bowiem cel ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nie stanowi planistycznego jej przeznaczenia, to jednak cel ustanowienia tego prawa nie mógł pozostawać w sprzeczności z aktami planistycznymi, obowiązującymi w dniu ustanowienia prawa, aby wykonywanie prawa użytkowania wieczystego nie stało się prawnie niedopuszczalne, a co za tym idzie, aby akt ustanowienia tego prawa nie stał się aktem prawnie niewykonalnym. Skoro więc cel oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste wyznacza dopuszczalny sposób jej zagospodarowania, w tym sposób zabudowy, to także ten cel należy uznać za cel przeznaczenia nieruchomości w ramach aktu ustanowienia prawa [M. Wolanin, Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, cz. IV - przedmiot prawa użytkowania wieczystego do przekształcenia, Nieruchomości 2006, nr 2]. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy wskazać, iż w przypadku ustalenia przez organy, że przedmiotowa nieruchomość o nr [...] nie jest i nie była w dniu wejścia w życie ustawy z 29 lipca 2005 r. (tj. 13 października 2005 r.) objęta ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to wówczas – świetle poczynionych rozważań – organy byłyby zobowiązane do ustalenia celu, na który nieruchomość ta została oddana w użytkowanie wieczyste. Ustaleń tych organy obu instancji nie poczyniły. W ocenie Sądu, w realiach sprawy niniejszej zbędnym było ustalanie celu oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste, bowiem w dniu 13 października 2005 r. przedmiotowa nieruchomość była objęta ważną decyzją ustalającą sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż w dacie tej obowiązywała decyzja Prezydenta Miasta R. z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] ustalająca sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego z pawilonem usługowym – gabinety lekarskie wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...]. Nie można zgodzić się z ustaleniami organów, iż decyzja ta dotyczyła tylko części ww. działki, tzn. terenu oznaczonego na załączniku graficznym literami ABCDEFGH. Literami od A do H oznaczono jedynie proponowaną przez skarżącego lokalizację obiektu na części działki nr [...]. Zauważyć należy, iż we wniosku z dnia [...] maja 2004 r. (k.17 akt administracyjnych) inicjującym to postępowanie skarżący zwrócił się o ustalenie warunków zabudowy dla całej działki o nr [...] a nie jej części. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Prezydent Miasta R. zatwierdził podział nieruchomości nr [...], w wyniku którego powstała działka o nr [...], będąca przedmiotem niniejszego postępowania. A zatem stwierdzenie organów, iż działka nr [...] znajduje się poza granicami terenu objętego decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. jest błędne. Przepis art. 1 ust. 1 cyt. ustawy nie ogranicza uprawnienia do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności tylko do tej części działki na której według decyzji o warunkach zabudowy jest planowana lokalizacja obiektu budowlanego. Prawidłowa wykładnia tego przepisu w powiązaniu z treścią art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 , nr 80, poz. 717) prowadzi do wniosku, iż jeżeli decyzja z 2005 r. pozostaje w mocy to cel na jaki przeznaczona była nieruchomość nr [...] jako całość jest nadal aktualny co do wszystkich działek powstałych w wyniku jej podziału. Nie zmienia tego również wydana w 2008 r. kolejna decyzja o warunkach zabudowy wobec nie uchylenia decyzji nr [...]. Jak wynika z art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy albo decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego następuje, gdy inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę bądź uchwalono dla tego terenu plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego nie wynika by zaistniała sytuacja opisana w przywołanym przepisie, co również przemawia za uznaniem mocy obowiązującej decyzji nr [...] dla działki [...]. W tym miejscu należy także – zdaniem Sądu – zwrócić uwagę na cel, jakiemu służy wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla danej inwestycji. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z kolei w myśl art. 61 ust. 1 w/w ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, jeżeli bowiem zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 powołanej ustawy i jest zgodne z przepisami odrębnymi to nie można odmówić wnioskodawcy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Każdy przypadek wymagający pozwolenia na budowę wydanego na podstawie ustawy Prawo budowlane musi być poprzedzony wydaniem decyzji na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja o warunkach zabudowy zakreśla jedynie pewne ramy postępowania, ustala wymagania jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja, wskazuje dopuszczalny sposób zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem, jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana. Istotnym jest także i to, iż decyzja ta nie określa wprawdzie przeznaczenia nieruchomości, ale jej ustalenia stanowią prawnie określony wyznacznik dopuszczalności zagospodarowania nieruchomości w określony nimi sposób. Skoro więc z takiej decyzji wynikałaby dla danej nieruchomości możliwość zabudowania jej na cele mieszkaniowe lub garażami, to nie może to pozostawać bez wpływu na ocenę dopuszczalności jej zabudowania jako przeznaczenia w kontekście przepisów ustawy z 29 lipca 2005 r. W świetle powyższego zasadnym jest zarzut naruszenia przez organy art. 1 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. poprzez jego błędną wykładnię. Sąd zgadza się ze stwierdzeniem skarżącego, iż przepis ten nie zawiera jakichkolwiek przesłanek uzależniających przekształcenie prawa użytkowania wieczystego we własność od tego, czy przeznaczona pod lokalizację inwestycji jest całość, czy też część nieruchomości. Reasumując stwierdzić należy, iż organy orzekające w niniejszej sprawie dopuściły się obrazy przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r., które to naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy oraz nie dokonały właściwej oceny dowodów, zgodnej z art. 80 k.p.a. co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracji winny zastosować się do w/w wskazówek, w szczególności co do wykładni przepisów prawa materialnego, dokonać wyczerpujących ustaleń i pełnej oceny materiału dowodowego, czemu dadzą wyraz w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 k.p.a.. Mając powyższe na uwadze na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i lit c) ustawy p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w wyroku.