VIII SA/Wa 122/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku K. B. o wstrzymanie wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. K. B. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, gdyż prowadzenie na jego podstawie postępowania egzekucyjnego będzie powodowało dla skarżącego szkodę, jak i będzie wyjątkowo uciążliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W niniejszej sprawie, strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania postanowienia. Skarżący nie wykazał bowiem, że wykonanie postanowienia może spowodować trudne do odwrócenia skutki oraz znaczną szkodę po jego stronie. Jak już wyjaśniono powyżej przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia może być jedynie niebezpieczeństwo wyrządzenia nie "jakiejkolwiek" szkody, ale musi to być szkoda znaczna lub niebezpieczeństwo powstania takich skutków, które noszą znamiona "trudnych do odwrócenia". Enigmatycznego uzasadnienia wniosku wskazującego wyłącznie na spowodowanie u skarżącego wyjątkowej uciążliwości i szkody będącej skutkiem ewentualnego wyegzekwowania od skarżącego kosztów postępowania rozgraniczeniowego nie można uznać za wystarczające. Należy zauważyć, że rodzaj obowiązku (obciążenie kosztami postępowania rozgraniczeniowego), którego dotyczy zaskarżone postanowienie nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. W przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego tego rodzaju postanowienia będzie istniała możliwość zwrotu zapłaconej kwoty. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.