VIII SA/Wa 1259/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. M. M. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż wykonanie decyzji spowoduje dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego, co z kolej spowoduje zajęcie znacznej części niewielkiej emerytury, z której skarżący się utrzymuje. Nadto skarżący podniósł, iż zajęcie jakiejkolwiek kwoty będzie miało wpływ na jego egzystencję, a jako osoba przewlekle chora nie będzie mógł wykupić potrzebnych leków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 in fine). Przy czym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest jego uzasadnienie, a zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym, co do zasady przez stronę, materiale dowodowym. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej strony postępowania. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji lub postanowienia jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenia odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy utrata przedmiotu świadczenia nie może być zastąpiona jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji bada, czy w sprawie mogą pojawić się przesłanki opisane w art. 61 § 3 ww. ustawy, tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko możliwość pojawienia się tych przesłanek może skutkować zastosowaniem zawnioskowanej instytucji. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności leży w interesie procesowym strony (por. postanowienie NSA z 7 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 201/2005). Oznacza to, że strona powinna we wniosku o wstrzymanie aktu lub czynności wskazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu skarżący takich okoliczności we wniosku nie uprawdopodobnił. We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie skarżący nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania decyzji. Stwierdził jedynie, iż wykonanie decyzji spowoduje dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego, w konsekwencji czego zajęcie znacznej części niewielkiej emerytury będzie miało wpływ na jego egzystencję. Twierdzenia tego jednakże w żaden sposób nie uprawdopodobnił, nie zobrazował stanu swego majątkowego posiadania, nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających, iż podnoszone przez niego niebezpieczeństwo realnie zachodzi, nie poparł ewentualnych twierdzeń w tym zakresie żadnymi dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Dopiero natomiast porównanie podnoszonych argumentów z aktualną sytuacją majątkową wnioskodawcy może doprowadzić do uprawdopodobnienia omawianych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy pamiętać także, że decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym w sprawie stwierdzenia nieważności innej decyzji wydanej w trybie zwykłym, co do zasady nie rodzi bezpośrednich skutków, o których mowa w ww. przepisie. Decyzja tego typu nie wymaga żadnej czynności strony, ani nie nakłada na strony żadnego obowiązku, podlegającego wykonaniu, którego wykonanie miałoby wpływ na powstanie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powyższego oceniając czy w sprawie występują ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji, Sąd nie dopatrzył się ich zaistnienia. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia