VIII SA/Wa 1275/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa do znaku z rejestracji wzoru przemysłowego postanawia : odmówić wstrzymania wykonania decyzji Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. (data nadania) [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. (skarżąca), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie unieważnienia prawa do znaku z rejestracji wzoru przemysłowego. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji w całości. Biorąc pod uwagę, że skarga dotyczy decyzji unieważniającej prawo ochronne skarżącej, a także fakt, że do wydania prawomocnego rozstrzygnięcia przez Sąd może upłynąć dużo czasu, może dojść do nieodwracalnych skutków związanych z ww. unieważnieniem, których późniejsze wydanie wyroku uwzględniającego skargę nie będzie w stanie zniwelować. Brak wstrzymania wykonania decyzji uniemożliwia skarżącej wykonywanie praw wynikających z rejestracji spornego wzoru, w szczególności prawa do zakazywania posługiwania się opakowaniem wg wzoru przemysłowego. Skarżąca nie będzie mieć więc instrumentów ochrony jego praw, co może spowodować nieodwracalne szkody w przypadku uchylenia decyzji przez Sąd. Podała, że brak wstrzymania wykonania decyzji może skutkować wprowadzaniem na rynek cukierków w takich opakowaniach przez inne podmioty, co może permanentnie negatywnie wpłynąć zarówno na przyzwyczajenia konsumentów oraz renomę produktu skarżącej sprzedawanego w przedmiotowych opakowaniach. Ponadto decyzja organu w sprawie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego skutkuje tym, że prawo przestaje istnieć. Ochrona wzoru przemysłowego jest udzielana na kolejne pięcioletnie okresy ochronne i może maksymalnie trwać dwadzieścia pięć lat. Przed upływem każdego pięcioletniego okresu należy wnieść do organu opłatę urzędową wraz z wnioskiem o przedłużenie ochrony na kolejne pięć lat, w przeciwnym razie ochrona wygaśnie. Decyzja organu, w związku z którą prawo przestaje istnieć powoduje, że nie można wnieść opłaty urzędowej, ani wnioskować o wydłużenie ochrony na kolejny okres pięciu lat. W związku z tym ochrona bezpowrotnie wygaśnie po upływie obecnego pięcioletniego okresu ochrony. Nie można bowiem, ponownie zarejestrować takiego samego wzoru przemysłowego. Późniejsze uwzględnienie skargi przez Sąd nie wpływa zaś na wskazaną powyżej utratę prawa z rejestracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. - FZ 65/04). Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżąca wskazała, że brak wstrzymania wykonania decyzji – unieważniającej prawo z rejestracji wzoru przemysłowego - uniemożliwia jej wykonywanie praw wynikających z rejestracji spornego wzoru, w szczególności prawa do zakazywania posługiwania się opakowaniem wg wzoru przemysłowego. Skarżąca nie będzie mieć więc instrumentów ochrony jego praw, co może spowodować nieodwracalne szkody. Brak wstrzymania wykonania decyzji może skutkować wprowadzaniem na rynek cukierków w takich opakowaniach przez inne podmioty, co może permanentnie negatywnie wpłynąć zarówno na przyzwyczajenia konsumentów oraz renomę produktu skarżącej sprzedawanego w przedmiotowych opakowaniach. Ponadto decyzja organu w sprawie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego skutkuje tym, że prawo przestaje istnieć i wobec niewstrzymania wykonania decyzji spółka nie będzie mieć możliwości ponownej rejestracji wzoru przemysłowego. Tymczasem ewentualne uwzględnienie wniosku mogłoby nastąpić jedynie, gdyby wskazano w nim konkretne okoliczności odnoszące się do sytuacji finansowej, organizacyjnej i majątkowej skarżącej, które dawałyby podstawy do uznania, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji dojdzie do realizacji wskazanych przez stronę przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro skarżąca nie wskazała żadnych danych dotyczących jej sytuacji majątkowej oraz posiadanych zasobów finansowych, nie ma zatem możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Należy także zaznaczyć, iż ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje w ramach instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu kompetencji Sądu do wzywania wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowo stosownych dokumentów lub złożenie wyjaśnień, które miałyby uzasadniać potrzebę wstrzymania wykonania decyzji (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2010 r. sygn. akt II FZ 391/10). Jedynie w gestii strony leży sprecyzowanie w tym wniosku okoliczności wskazujących na wypełnienie przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a oraz przedstawienie dowodów na ich poparcie. Tym samym ochrona tymczasowa wobec zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie może mieć zastosowania, bowiem zaskarżona decyzja nie stwarza niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.