VIII SA/Wa 1275/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie unieważnienia prawa do znaku z rejestracji wzoru przemysłowego postanawia : wstrzymać wykonanie decyzji Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. (data nadania) [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. (skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie unieważnienia prawa do znaku z rejestracji wzoru przemysłowego. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, mając na uwadze, że skarga dotyczy decyzji unieważniającej prawo ochronne skarżącej, a także fakt, że zanim dojdzie do wydania prawomocnego rozstrzygnięcia przez Sąd może dojść do nieodwracalnych skutków związanych z tym unieważnieniem, których późniejsze wydanie wyroku uwzględniającego skargę nie będzie w stanie zniwelować. Brak wstrzymania wykonania decyzji uniemożliwia skarżącej wykonywanie praw wynikających z rejestracji spornego wzoru, w szczególności prawa do zakazywania posługiwania się opakowaniem wg. wzoru przemysłowego. Skarżąca nie będzie mieć więc instrumentów ochrony jej praw, co może spowodować nieodwracalne szkody w przypadku uchylenia decyzji przez Sąd. Podała, że brak wstrzymania wykonania decyzji może skutkować wprowadzaniem na rynek cukierków w takich opakowaniach przez inne podmioty, co może permanentnie negatywnie wpłynąć zarówno na przyzwyczajenia konsumentów oraz renomę produktu skarżącej sprzedawanego w przedmiotowych opakowaniach. Ponadto decyzja organu w sprawie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego skutkuje tym, że prawo przestaje istnieć. Ochrona wzoru przemysłowego jest udzielana na kolejne pięcioletnie okresy ochronne i może maksymalnie trwać dwadzieścia pięć lat. Przed upływem każdego pięcioletniego okresu należy wnieść do organu opłatę urzędową wraz z wnioskiem o przedłużenie ochrony na kolejne pięć lat, w przeciwnym razie ochrona wygaśnie. Decyzja organu, w związku z którą prawo przestaje istnieć, powoduje, że nie można wnieść opłaty urzędowej, ani wnioskować o wydłużenie ochrony na kolejny okres pięciu lat. W związku z tym ochrona bezpowrotnie wygaśnie po upływie obecnego pięcioletniego okresu ochrony. Nie można bowiem ponownie zarejestrować takiego samego wzoru przemysłowego. Późniejsze uwzględnienie skargi przez Sąd nie wpływa zaś na wskazaną powyżej utratę prawa z rejestracji. Postanowieniem z dnia 19 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie podnosząc, iż pomimo wykazania niebezpieczeństwa wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II GZ 297/15, Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i przekazaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. NSA wskazał na brak podstaw do uznania, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odniósł się do okoliczności podniesionych przez skarżącą we wniosku co do zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Za nietrafioną uznał ocenę Sądu I instancji, że skarżąca nie wykazała jakie szkody i trudne do odwrócenia dla niej skutki powstaną, gdy nie otrzyma wnioskowanej ochrony. Podał w tym zakresie, że skarżąca wykazała, że gdy nie otrzyma ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, to zostanie pozbawiona narzędzi ochrony swego prawa, a inne konkurencyjne podmioty gospodarcze w sposób nieograniczony będą mieć możliwość wykorzystywania unieważnionego wzoru, co podważy wypracowaną przez skarżącą pozycję na rynku oraz zniweczy nabytą przez unieważniony wzór przemysłowy rozpoznawalność na rynku. W ocenie NSA, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera takich argumentów, które w sposób logiczny świadczyłyby o zasadności jego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z tych przyczyn formalnych, jak też w związku z własną oceną prawną sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela i przyjmuje za własną przytoczoną wyżej wykładnię prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. - FZ 65/04). Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a., czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżąca uprawdopodobniła powyższe przesłanki. Wskazała, że brak wstrzymania wykonania decyzji unieważniającej prawo z rejestracji wzoru przemysłowego uniemożliwia jej wykonywanie praw wynikających z rejestracji spornego wzoru, w szczególności prawa do zakazywania posługiwania się opakowaniem wg. wzoru przemysłowego. Skarżąca nie będzie mieć więc instrumentów ochrony jej praw, co może spowodować nieodwracalne szkody. Brak wstrzymania wykonania decyzji może skutkować wprowadzaniem na rynek cukierków w takich opakowaniach przez inne podmioty, co może permanentnie negatywnie wpłynąć zarówno na przyzwyczajenia konsumentów oraz renomę produktu skarżącej sprzedawanego w przedmiotowych opakowaniach. Ponadto decyzja organu w sprawie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego skutkuje tym, że prawo przestaje istnieć i wobec niewstrzymania wykonania decyzji spółka nie będzie mieć możliwości ponownej rejestracji wzoru przemysłowego. W ocenie Sądu, okoliczności przedstawione we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przy uwzględnieniu jej specyfiki (uniemożliwienie skarżącej wykonywania praw wynikających z rejestracji spornego wzoru oraz możliwość wykorzystywania spornego wzoru w sposób nieograniczony przez inne podmioty), może spowodować nieodwracalne szkody i trudne do odwrócenia skutki. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.