VIII SA/Wa 131/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku L. P., C. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2012 r., po wznowieniu postępowania postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na powołaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2017 r. L. P., C. P. (dalej: "skarżący") wystąpili z wnioskiem o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu podali, że wykonanie zaskarżonej decyzji naruszy ważny interes podatnika z powodu konieczności zapłaty wynikającej z tej decyzji kwoty [...] zł. W związku z tym, wystąpi konieczność pilnej sprzedaży części majątku produkcyjnego skarżących (poniżej rzeczywistej jego wartości) bez którego nie są w stanie prowadzić dalszej działalności gospodarczej. Dodali, że z uwagi na obecną, trudną sytuację finansową nie są także w stanie zaciągnąć dodatkowego kredytu na zapłatę ww. kwoty. Ewentualna egzekucja pozbawi ich płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością, co w konsekwencji doprowadzi w ich ocenie do konieczności zaprzestania prowadzenia tej działalności i utratę pracy przez [...] zatrudnianych obecnie pracowników. Ponieśli, że w celu udokumentowania aktualnej sytuacji, na wezwanie sądu zobowiązują się przedłożyć stosowaną dokumentacje księgową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "ppsa") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ppsa). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ppsa. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa, tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). NSA stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ppsa oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził zatem brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż skarżący nie uprawdopodobnili wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia ich interesów następstw wykonania decyzji. Nie przedstawili bowiem żadnych dowodów na poparcie poniesionej we wniosku argumentacji. Sąd natomiast nie miał obowiązku kontynuowania postępowania wpadkowego w celu badania podstawy faktycznej dotyczącej zawartego w skardze wniosku. Jeżeli bowiem we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 ppsa), lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej przez sąd uzasadniający oddalenie wniosku (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1399/14). W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.