VIII SA/Wa 1319/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego postanawia przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. M. w przedmiocie zasiłku stałego. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. a następnie wnioskiem z dnia [...] lipca 2015 r. (data wpływu do Sądu) złożonym na formularzu skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu podał, że aktualnie przebywa w areszcie śledczym gdzie nie jest zatrudniony w związku z czym nie posiada dochodów. Podał, że jest osobą niezaradną, upośledzoną psychicznie i fizycznie. Rozpoznając wniosek na wstępie należy zauważyć, że stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym – wówczas obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, lub częściowym – wtedy obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków, lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a.). Rozpoznając wniosek nie orzekano w przedmiocie zwolnienie od kosztów sądowych bowiem na podstawie art. 239 pkt 1 p.p.s.a. skarżący jest z mocy ustawy zwolniony z obowiązku ich ponoszenia. Mając natomiast na uwadze powołane we wniosku okoliczności uznać należy, że wnioskodawca znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej go do przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Według złożonego oświadczenia jest on osadzony w zakładzie karnym, nie jest tam zatrudniony i nie posiada żadnych środków które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania. W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.