VIII SA/Wa 136/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi D. J. na decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku postanowił : odrzucić skargę. Pismem z dnia 3 stycznia 2018 r. D. J. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako: "Sąd") skargę na decyzję Starosty R. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], [...]w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną bez praw do zasiłku. Starosta R. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, jako złożonej przedwcześnie, tj. bez wyczerpania drogi instancyjnej postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne i normy dotyczące postępowania sądowego przed sądami administracyjnymi zostały określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, zaś kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zaskarżona decyzja Starosty R. z dnia [...]grudnia 2017 r. nr [...],[...]jest decyzją wydaną w pierwszej instancji. Czyniąc natomiast zadość zasadzie dwuinstancyjności postępowania, która wynika wprost z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: "k.p.a."), od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy zgodnie z treścią art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie, o czym jak wynika z ww. decyzji skarżący został prawidłowo pouczony. Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść od decyzji wydanej przez organ II instancji po rozpatrzeniu środka odwoławczego od decyzji wydanej przez organ I instancji. Jednocześnie Sąd zauważa, iż z przekazanych Sądowi akt administracyjnych wynika, iż skarżący skorzystał z przysługującego mu uprawnienia do wniesienia odwołania od decyzji Starosty R. z dnia [...]grudnia 2017 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...]stycznia 2018 r. nr [...] (po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie) Wojewoda [...]utrzymał w mocy decyzję Starosty R. z dnia [...]grudnia 2017 r. Wobec powyższego złożenie do Sądu skargi na decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r. Starosty R. jako organu pierwszej instancji nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli legalności decyzji organu administracji pierwszej instancji. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że wniesienie skargi na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalne, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.