VIII SA/Wa 138/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2009 rok po wznowieniu postępowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) przyznaje od Skarbu Państwa i nakazuje wypłacić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego Z. P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...] wydaną po rozpatrzeniu odwołania K. S. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]. Przedmiotem tych decyzji była odmowa przyznania skarżącemu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2009 rok, po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako kpa) i uchyleniu pozytywnej dla skarżącego ostatecznej decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2009 r. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna: Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. po rozpoznaniu wniosku K. S. z dnia [...] maja 2009 r. przyznał mu pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) w łącznej wysokości [...] zł, przyjmując za podstawę wydania decyzji art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1,2,3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2009 r. Nr 40, poz. 329 ze zm.). Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. na podstawie art. 149 § 1 z zw. z art. 145 § 1 pkt 1, art. 147 i 150 kpa wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., o której mowa wyżej. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że z ustaleń organu wynika, że od dnia [...] lutego 2005 r. właścicielem działki o nr ewid. [...] jest M. R. S., a właścicielem działek o nr ewid. [...] i [...] jest A. S.. Z zeznań wyżej wymienionych wynika, iż byli oni jedynymi właścicielami i użytkownikami gruntów, o których mowa. W tych okolicznościach organ I instancji uznał, iż dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. uchylił własną decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. o przyznaniu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oraz odmówił K. S. przyznania płatności ONW na rok 2009. Decyzja ta po rozpatrzeniu odwołania K. S. została uchylona decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] czerwca 2011 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano między innymi, iż organ I instancji nie przeprowadził w sprawie postępowania co do przyczyn wznowienia, czym naruszył dyspozycję art. 149 § 2 kpa. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 kpa i § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 rok w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w zw. z art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2009 uchylił decyzję, o której mowa i odmówił K. S. przyznania płatności ONW na rok 2009 do działek rolnych lub ich części położonych na obszarze ONW. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. przyznano wnioskodawcy płatność ONW w kwocie [...] zł na powierzchnię [...] ha. W dniu [...] sierpnia 2010 r. do Biura Powiatowego ARiMR w B. wpłynęły pisma Biura Wsparcia Inwestycyjnego [...] Oddziału Regionalnego wskazujące na nieprawidłowości w zakresie użytkowania gruntów rolnych objętych deklaracją we wnioskach o przyznanie płatności na lata 2005-2010 składanych przez K. S. odnośnie działek o numerach ewid. [...], [...] i [...]. Organ I instancji ustalił, iż od 2005 r. jedynym użytkownikiem działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] jest A. S., zaś działki o numerze ewidencyjnym [...] M. S.. W związku z tym, że organ przyznał K. S. płatności na podstawie deklaracji użytkowania, w której wskazano działki o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...], który to dowód okazał się fałszywy należało wznowić postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa. W ocenie organu I instancji nie został naruszony art. 145 § 2 kpa. W tych okolicznościach wobec stwierdzenia, iż powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż deklarowana we wniosku na 2009 r. uznał, że po wykluczeniu działek rolnych [...] o powierzchni deklarowanej [...] ha (leżąca na działce ewid. nr [...]) oraz działki rolnej [...] o powierzchni deklarowanej [...] ha (leżąca na działkach ewid. nr [...] i [...]) wyniosła ona [...] ha, a więc łączna powierzchnia wykluczona wyniosła [...] ha. Różnica procentowa pomiędzy powierzchnią działek położonych na obszarze ONW strefa nizinna I zadeklarowanych we wniosku ([...] ha), a powierzchnią stwierdzoną w kontroli administracyjnej wynosi [...] %. Wobec tego, że różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną w kontroli przekroczyła [...] % organ I instancji na podstawie art. 16 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia komisji (WE) nr 1975/2006 odmówił przyznania pomocy za 2009 rok. W odwołaniu od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...] listopada 2011 r. K. S. podniósł, że zasadne jest żądanie zwrotu nienależnych płatności, ale tylko w stosunku do [...] działek, których użytkownikami byli jego synowie. Oświadczył, że nie był świadom tego, iż pobieranie dopłat za synów jest niezgodne z prawem. Uznał, że płatności powinny zostać utrzymane w stosunku do gruntów, które uprawiał zgodnie z wymogami dobrej kultury rolnej. Powołał się na swoją trudną sytuację materialną i życiową, która uniemożliwia zwrot przyznanych płatności. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z [...] listopada 2011 r. stwierdził, że skarżący nie był faktycznym użytkownikiem [...] działek rolnych (nr [...], [...] i [...]), które zadeklarował w swoim wniosku o przyznanie płatności na 2009 r. Tym samym w treści wniosku znalazły się działki wskazane w sposób nie uprawniony. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. podzielił w konsekwencji argumentację organu I instancji zarówno, co do przyczyn wznowienia postępowania, jak i odmowy przyznania płatności. Jako podstawę materialnoprawną decyzji odmawiającej skarżącemu przyznania płatności Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. podał między innymi § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 z którego wynika, iż płatność ONW udzielana jest producentowi rolnemu do działek rolnych o łącznej powierzchni min. 1 ha, na których prowadzona jest działalność rolnicza zgodnie z normami. W wyniku czynności prowadzonych przez organ administracyjny ustalono, że K. S. nie był faktycznym użytkownikiem działek rolnych oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...] i [...] w roku złożenia wniosku. Organ odwoławczy wskazał, że różnica między powierzchnią deklarowaną, a stwierdzoną przekracza [...] %, co oznacza, że w myśl art. 16 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 nie przyznaje się pomocy. Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] grudnia 2011r. zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. - Ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z dnia 26 stycznia 2007 r. (Dz. U. Nr 35 poz. 217); Ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich z dnia 7 marca 2007 r. (Dz.U. Nr 64, poz. 427) oraz Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 poprzez niezastosowanie jego § 9; - art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. poprzez jego niezastosowanie oraz niewłaściwe zastosowanie art. 16 ust. 2 akapit 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z 7 grudnia 2006 r.; 2) prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8, art. 9, art. 11, a także art. 148 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o jej oddalenie. Pismem procesowym z dnia [...] sierpnia 2012 r. pełnomocnik skarżącego (radca prawny ustanowiony w ramach prawa pomocy) uzupełnił skargę, wystąpił o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, a także postawił dodatkowo zarzuty naruszenia przepisów: 1) art. 138 § 2 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 145 § 1 pkt 1 i art. 149 § 2 kpa poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w B., gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. brak podstaw do wznowienia postępowania oraz w sytuacji badania podstaw do wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania; 2) art. 138 § 2 w związku z art. 75 i art. 77 w związku z art. 123 § 1 kpa poprzez zaniechanie przez organ uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdy formalnie nie zostały dołączone do akt niniejszej sprawy dowody zebrane w trakcie postępowań prowadzonych wobec synów skarżącego, a dowody te stanowiły podstawę do wznowienia postępowania; 3) art. 138 § 2 oraz art. 136 w związku z art. 10 kpa poprzez zaniechanie przez organ uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, gdy organ I instancji nie umożliwił skarżącemu zapoznania się z całym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, gdy postępowanie dowodowe prowadzone było wadliwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. Nr 270; dalej: u.p.p.s.a.). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli Sądu poddana została decyzja wydana w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] grudnia 2009 r. Spór prowadzony jest między innymi na tle podstawy prawnej do wznowienia postępowania. Organy przyjęły w swoich decyzjach, że skarżący sfałszował swój wniosek o przyznanie płatności na 2009 r. natomiast skarżący wskazał zaś na brak stosownego orzeczenia sądu lub organu, który stwierdzałby sfałszowanie przez skarżącego jego wniosku (pismo pełnomocnika skarżącego będące uzupełnieniem jego skargi). Spór prowadzony jest także na tle zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Skarżący uważa, że w ostateczności powinien być zobowiązany do zwrotu jedynie części przyznanych płatności na 2009 r. Poza sporem w rozpoznawanej sprawie pozostaje fakt, że skarżący nie był faktycznym użytkownikiem [...] działek (nr [...], [...] i [...]). Wobec tego, iż zaskarżona decyzja została wydana po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną istotne jest rozważenie prawidłowości postępowania organów w tym zakresie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1) lub wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (pkt 5). Z art. 146 § 1 kpa wynika zaś, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145 a i art. 145 b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Organ odwoławczy bezpodstawnie podzielił bowiem wadliwe stanowisko organu I instancji, iż wystąpiła przesłanka do uchylenia decyzji ostatecznej z [...] grudnia 2009 r. na podstawie tego przepisu. Pochopnie przyjął, że skarżący sfałszował swój wniosek o przyznanie płatności na 2009 r. Z akt sprawy nie wynika bowiem, że sfałszowanie dowodu (wniosku) zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Wskazanie we wniosku większej powierzchni niż faktycznie uprawiana może oznaczać ujawnienie nieznanych organowi nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydawania decyzji, odpowiadające podstawie wznowienia postępowania wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie miało wpływ na wynik sprawy. Organy nie przeprowadziły postępowania administracyjnego w sposób, który pozwoliłby Sądowi na ocenę, że nie tylko wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, ale przesłanka ta stanowiła jednocześnie podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej przyznającej skarżącemu płatność. W konsekwencji, za przedwczesną należy uznać odmowę przyznania skarżącemu płatności. Zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja, nie zawierają stosownej argumentacji na tle art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Przy ocenie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 kpa najistotniejszym warunkiem jest bowiem istnienie okoliczności lub dowodów w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. Jeśli powstały one po dacie wydania decyzji ostatecznej nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia postępowania, lecz tylko podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie. Okoliczności faktyczne i dowody, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej, jednakże nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję. Podstawą wznowienia postępowania nie mogą być więc okoliczności faktyczne i dowody, które powstały po wydaniu decyzji ostatecznej. Odniesienie się dopiero w odpowiedzi na skargę do kwestii tego w jakiej dacie organ powziął wiadomość, iż działki nr [...], [...] i [...] nie były w użytkowaniu skarżącego należy uznać za spóźnione. Jak wynika z charakteru odpowiedzi na skargę umożliwia ona organowi przedstawienie swojego stanowiska, co do zarzutów zgłoszonych w skardze. Za bezskuteczne uznać należy natomiast powoływanie w niej nowych faktów, czy też wskazywanie nowych okoliczności przemawiających za zasadnością stanowiska organów orzekających, czy też nowej podstawy prawnej. Podniesienie dopiero w odpowiedzi na skargę okoliczności, które powinny być zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, jest wadą postępowania administracyjnego, która w zależności od ważności pominiętych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestii może mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Należy podkreślić, iż sąd administracyjny kontroluje zaskarżone rozstrzygnięcie organu, a nie jego odpowiedź na skargę. Tym samym zarzuty skargi należy uznać za częściowo, to jest w zakresie naruszenia przez organ odwoławczy art. 145 § 1 pkt 1 kpa - zasadne. Pozostałe natomiast zarzuty Sąd uznał za przedwczesne. Bezsporne jest, że skarżący zadeklarował we wniosku działki rolne do płatności na 2009 r., których faktycznymi użytkownikami byli jego synowie, to jest podał we wniosku dane niezgodne z rzeczywistością. Konsekwencji tego uchybienia nie można skutecznie przerzucać na organy. Wbrew stanowisku autora skargi, w sprawie nie znajduje zastosowania art. 148 § 1 kpa, gdyż postępowanie zostało wznowione z urzędu. Zarzuty pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy są trafne o tyle, o ile dotyczą naruszenia przepisów art. 145 § 1 oraz art. 10, art. 77. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 149 § 2 kpa, gdyż wznowić postępowanie można dopiero wówczas, gdy istnieją ku temu powody. To zaś oznacza, że organ obowiązany jest przeprowadzić wstępne postępowanie w celu ustalenia, czy istnieją przesłanki do wznowienia postępowania. Uchybienie w postaci braku postanowień dotyczących włączenia do akt sprawy dowodów z innych postępowań nie ma zaś zdaniem Sądu w realiach niniejszej sprawy istotnego wpływu na jej wynik. Podobnie jak i naruszenie przez organy art. 10 kpa. Zarzut naruszenia art. 75 kpa jest o tyle chybiony, że w toku postępowania skarżący nie przejawiał inicjatywy dowodowej. Zasadniczo należy jednak przyznać rację pełnomocnikowi skarżącego działającemu w ramach prawa pomocy, że obie decyzje organów są wadliwe, w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy orzekające w sprawie obowiązane będą uwzględnić powyższe rozważania Sądu. W pierwszej kolejności należy zatem ustalić, czy wobec niespełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, mając na uwadze art. 146 § 1 kpa (upływ czasu). W drugiej kolejności należy ustalić, kto był w dniu złożenia wniosku (w dniu wydania decyzji ostatecznej) posiadaczem (producentem rolnym) [...] spornych działek rolnych (nr [...], [...] oraz [...]) zadeklarowanych przez skarżącego we wniosku i czy synowie skarżącego (faktyczni użytkownicy działek) ubiegali się o płatności na 2009 r. związane z ich użytkowaniem czy płatności te otrzymali. W trybie wznowienia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa należy prowadzić postępowanie, jeżeli we wniosku podane zostały dane niezgodne z rzeczywistością, o których nie wiedział organ w dniu wydania decyzji ostatecznej. Jeżeli wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania, to obowiązkiem organu jest wykazanie, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 146 § 2 kpa. Zdaniem Sądu, w świetle obowiązującego stanu prawnego nie można wykluczyć automatycznie sytuacji, w której posiadaczowi (właścicielowi) działek rolnych przysługuje płatność jako producentowi rolnemu prowadzącemu działalność zgodnie z zasadami dobrej praktyki rolniczej, także wówczas, gdy faktycznymi użytkownikami poszczególnych działek rolnych są inne osoby (przykładowo członkowie najbliższej rodziny), pomagające w ten sposób rolnikowi. Ponownie orzekając organy ustalą zatem, czy skarżący był posiadaczem spornych działek w dniu składania wniosku (producentem rolnym). Obowiązkiem organów będzie także uzupełnienie materiału dowodowego o oryginały potwierdzenia odbioru decyzji lub też ich czytelnych i uwierzytelnionych kopii. W aktach znajdują się kopie takich dowodów, a także wyjaśnienie, w jakich okolicznościach i kiedy została dołączona do akt sprawy kopia umowy darowizny z [...] lutego 2005 r. sporządzona w formie aktu notarialnego. Przed wydaniem decyzji należy również zapewnić skarżącemu możliwości realizacji uprawnień wynikających z art. 10 kpa. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Zakres, w jakim uchylony akt nie może być wykonany, Sąd określił zgodnie z art. 152 p.p.s.a. O wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącego orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).