VIII SA/Wa 140/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Michał Sikorski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2008 r. sprawy ze skargi B. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. Starosta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2, ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa Prawo budowlane oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) powoływanej dalej jako Kpa, wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego w dniu 17 października 2007 r. przez B.N. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m- i wymiarach 4,80 x 7,00 na działce nr [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wobec usytuowania budynku gospodarczego w bliskiej odległości (1,5 m) od drogi publicznej o nr ewidencyjnym gruntów [...] postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. nr [...] zobowiązano inwestora do uzyskania od zarządcy drogi tj. Burmistrza Miasta i Gminy w S. określenia linii zabudowy od tejże drogi. W piśmie z dnia 5 listopada 2007 r. oraz na załączonym do pisma załączniku graficznym Burmistrz Miasta i Gminy w S. określił nieprzekraczalną linię zabudowy na 4 m od granicy drogi. Zatem usytuowanie planowanego budynku w odległości 1,5 m od granicy drogi naruszało ustalenia obowiązującej linii zabudowy. W odwołaniu od decyzji Starosty [....] B.N. stwierdziła, że nie zgadza się na to, aby dla potrzeb gospodarstwa sytuować na środku podwórka budynek nie wymagający trwałego związania z gruntem. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 1, art. 30 ust. 6 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2007 r., podzielając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B.N. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że z treści powołanego przepisu wynika, że sprzeciw organu wobec zgłaszanego zamierzenia budowlanego jest wnoszony gdy budowa objęta zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Skarżąca podniosła, że w gminie w której zamieszkuje nie ma aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem należy jej zdaniem domniemywać, że podstawą zgłoszonego sprzeciwu były inne przepisy, których jednakże w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie przywołał. Jednocześnie powołując się na przepis § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) - powoływanego dalej jako rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r., skarżąca stwierdziła, że w sprawie zachodzi sytuacja uzasadniająca jej zdaniem odstępstwo od zasad sytuowania obiektów od granicy. Wyjaśniła również, że ustalenie przez zarządcę drogi nieprzekraczalnej linii zabudowy na 4 m od drogi podyktowane było bezprawnym zajęciem przez niego działki, w związku czym toczą się sprawy karne i cywilne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej jest przez Sądy administracyjne sprawowana pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie zaś art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie należy podkreślić, że materialnoprawną podstawą decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2007 r. był przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Ponieważ z akt sprawy nie wynika, aby w gminie w której zamieszkuje skarżąca obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wniesienie sprzeciwu uzasadnione było naruszeniem innych przepisów. Przez inne przepisy należy rozumieć regulacje zawarte w aktach prawa powszechnie obowiązującego, ograniczające możliwość prowadzenia robót budowlanych w danym miejscu. Taką regulację zawiera art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), który stanowi, że obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane, w przypadku drogi gminnej w odległości, co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Z kolei ust. 2 tego przepisu przewiduje, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Z akt sprawy wynika, że skarżąca planowany budynek gospodarczy zamierzała usytuować w odległości 1,5 m od granicy z drogą gminną. Poza sporem jest, że na takie usytuowanie nie uzyskała ona zgody zarządcy drogi. Z pisma bowiem zarządcy drogi - Burmistrza Miasta i Gminy S. oraz załączonego do niego załącznika graficznego wynika, że nieprzekraczalna linia zabudowy od granicy z drogą gminną została wyznaczona w odległości 4 m. Zawarte w art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane określenie "wnosi sprzeciw" oznacza, że rozstrzygnięcie co do wniesienia sprzeciwu nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz jest on zobligowany do wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy wystąpi przynajmniej jedna z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Usytuowanie budynku gospodarczego w odległości 1,5 m od granicy z drogą gminną, przy braku zgody zarządcy drogi naruszało zatem powołany art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wprawdzie w zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] zabrakło wskazania "innych przepisów", o których mowa w art. 30 ust 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, co słusznie podnosi skarżąca i przez co naruszony został art. 107 § 3 Kpa , jednakże naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy i nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż w realiach rozpoznawanej sprawy sprzeciw był uzasadniony, a argumenty w tym zakresie zostały podane w uzasadnieniu organu I i II instancji chociaż w sposób lakoniczny i bez wskazania odpowiednich przepisów prawa. Jednakże wobec naruszenia przez inwestorkę powołanych wyżej przepisów powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Nie ma natomiast racji skarżąca, powołując na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska, przepis § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszczający sytuowanie ściany budynku w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, bo przepis ten reguluje kwestię odległości budynków od granicy z sąsiednia działką budowlaną, gdy tymczasem działka skarżącej sąsiaduje z drogą publiczną, a nie działką budowlaną. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.