VIII SA/Wa 140/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Cezary Kosterna, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Krawczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2024 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na uchwałę Rady Gminy w C. z dnia 30 marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Pismem z 9 stycznia 2024 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: "skarżąca", "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy w C. (dalej: "organ uchwałodawczy", "Rada Gminy", "uchwałodawca") z 30 marca 2023 r., nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla północno - wschodniej części miejscowości C. - etap I (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 13 kwietnia 2023 r., poz. 4582, dalej: też jako "zaskarżona uchwała", "m.p.z.p."). Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 7 ust. 1 pkt. 1, art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 559 ze zm.; dalej jako: "u.s.g." lub "ustawa o samorządzie gminnym") oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.; dalej: "u.p.z.p." lub "ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym"), w związku z uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia 31 marca 2022 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla północno-wschodniej części miejscowości C. z późniejszymi zmianami, po stwierdzeniu, iż niniejsza uchwała nie narusza ustaleń "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C." uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia 28 grudnia 1999 r. z późniejszymi zmianami. Powyższemu rozstrzygnięciu Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 20 ust. 1 w zw. z art. 11 pkt. 10 oraz art. 17 pkt. 9 u.p.z.p. (według brzmienia z dnia obowiązywania w czasie podjęcia zaskarżonej uchwały) - poprzez brak rozpatrzenia uwag Spółki do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla północno - wschodniej części miejscowości C. - etap 1, co winno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały, a to na podstawie przepisu art. 28 ust. 1 u.p.z.p.; 2) art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w zw. z art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: "u.g.n." lub "ustawa o gospodarce nieruchomościami") poprzez zaniechanie określenia w planie miejscowym zasad podziału i scalania gruntów, które to elementy stanowią element obligatoryjny planu miejscowego; 3) art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6 i 9 u.p.z.p. w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (dalej też jako: "k.c.") poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy przy uchwaleniu zaskarżonej uchwały, wskutek wprowadzenia dowolnego i pozbawionego uzasadnienia merytorycznego: (i) zakazu lokalizacji zakładów stwarzających ryzyko wystąpienia poważnych awarii przemysłowych (§ 10 ust. 1 pkt 1), (ii) zakazu lokalizacji obiektów inwentarskich o obsadzie powyżej 20 DJP (§ 10 ust. 1 pkt 2), (iii) zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 10 ust. 1 pkt 3); (iv) zakazu realizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w odległości mniejszej niż 250 m od linii rozgraniczających teren IWU (§ 10 ust. 1 pkt. 4). które to zakazy skutkują nieproporcjonalnym ograniczeniem prawa własności skarżącej do terenów oznaczonych w planie miejscowym symbolem [...] oraz faktycznym ograniczeniem skarżącej możliwości prowadzenia i rozwoju nowoczesnej działalności produkcyjnej w rolnictwie, a jednocześnie w części wkraczają w materię uregulowaną ustawowo (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 września 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 361/20); 4) art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 9 i 10 u.p.z.p. w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 140 k.c. poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy przy uchwaleniu zaskarżonej uchwały, a to wskutek nadmiernego i nieuzasadnionego zawężenia w § 11 pkt 2 zaskarżonej uchwały możliwości zabudowy oraz katalogu urządzeń, których lokalizacja jest dopuszczalna (W strefie ochronnej przewodu energetycznego napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia (SN), wyznaczonej w odległości 6 m od osi linii w każdą stronę: odległości od przewodów linii elektroenergetycznej elementów zagospodarowania niewymienionych w pkt 1) powyżej - zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach szczególnych) które to zakazy skutkują nieproporcjonalnym ograniczeniem prawa własności skarżącej do terenów oznaczonych w planie miejscowym symbolem [...] oraz faktycznym ograniczeniem skarżącej możliwości prowadzenia i rozwoju nowoczesnej działalności produkcyjnej w rolnictwie, a jednocześnie w części wkraczają w materię uregulowaną ustawowo (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 września 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 361/20), jako że ograniczenie wprowadzone ww. postanowieniem: (i)nie wynika z obowiązującego Studium, w którym wprost przewidziano, że na terenach objętych Studium należy dopuścić lokalizację budynków i urządzeń służących bezpośrednio do produkcji rolniczej, w tym m.in. obiektów przeznaczonych do produkcji drobiu rzeźnego oraz obiektów towarzyszących; (ii) jest niejasne w zakresie wprowadzanej regulacji (np. w zakresie § 11 pkt 2 brak jest możliwości odczytania znaczenia tego postanowienia); (iii) zasady lokalizacji obiektów w sąsiedztwie linii energetycznych uregulowane są przepisami prawa a zatem nie podlegają regulacji odmiennej planu miejscowego; (iv) jest sprzeczne z planami inwestycyjnymi skarżącej, która zamierza posadowić na swojej nieruchomości stację transformatorową, a zamiar taki jest znany organom planistycznym gminy w związku z prowadzonym w sprawie skarżącej postępowaniem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia; 5) art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 140 k.c. poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy przy uchwaleniu zaskarżonej uchwały, a to wskutek określenia dla terenu rolniczej przestrzeni produkcyjnej ([...]) dowolnych i naruszających interes skarżącej wskaźników zagospodarowania terenu: geometrii nachylenia dachów; określenia zbyt niskiego maksymalnego wskaźnika zabudowy oraz minimalnej powierzchni biologicznie czynnej: (i) wskaźniki zostały przyjęte w sposób dowolny (tj. w samej dokumentacji brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla przyjętych wskaźników); (ii) wskaźniki te nie uwzględniają uwarunkowań związanych z prowadzeniem nowoczesnych gospodarstw rolnych (w tym zajmujących się produkcją w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych); (iii) teren ma być przeznaczony pod tereny zabudowy zagrodowej lub produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych (co w sposób oczywisty może wiązać się z "budowlanym" przeznaczeniem terenu i wykorzystaniem znacznych jego powierzchni pod zabudowę); (iv) władze gminy ustalając powierzchnię maksymalną dopuszczalnej zabudowy (25%) oraz minimalną powierzchnię biologicznie czynną (50%) pozostawiły 25% terenu działki bez jakiegokolwiek określonego przeznaczenia (co wskazuje, że niezagospodarowana przestrzeń w 25% może zostać przeznaczona na powiększenie maksymalnego wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zabudowy); (v) wprowadzone wskaźniki zagospodarowania uniemożliwią skarżącej prowadzenie racjonalnej gospodarki rolnej oraz budowę budynków i innych obiektów służących obsłudze produkcji rolnej. 6) art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1, 6 i 9 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, jako że rozwiązania projektowe polegające na: zakazie lokalizacji określonych zakładów, obiektów oraz przedsięwzięć (§ 10 ust. 1 pkt 1-4); wprowadzeniu wskaźników zagospodarowania terenu nieoptymalnych z punktu widzenia zabudowy (§ 14 ust. 3 pkt. 2 oraz ust. 4), pozostają w sprzeczności: (i) z przeznaczeniem terenów w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia 28 grudnia 1999 r. ("Studium"), którego ustalenia przewidują przeznaczenie terenów oznaczonych jako [...] jako terenów rolniczej przestrzeni produkcyjnej, na której dopuszcza się lokalizowanie budynków i urządzeń służących bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny (w tym obiektów przeznaczonych do produkcji drobiu rzeźnego). Mając na względzie powyższe, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Z ostrożności procesowej, wyłącznie na wypadek uznania przez Sąd braku podstaw do stwierdzenia nieważności całej zaskarżonej uchwały, skarżąca wniosła o uznanie za nieważne następujących postanowień: § 10 ust. 1 pkt 1; § 10 ust. 1 pkt 2; § 10 ust. 1 pkt 3; § 10 ust. 1 pkt 4; § 11 (w szczególności § 11 pkt. 2); § 14 ust. 2 pkt 1 lit. b; § 14 ust. 3 pkt 2 lit a, § 14 ust. 4 pkt 2 i 3. W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że jest właścicielem niezabudowanych nieruchomości gruntowych składających się z działek nr dz. ew. [...], [...], [...]oraz nr dz. ew. [...], [...], [...], [...] ("Nieruchomości"), dla których Sąd Rejonowy w S., IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgi wieczyste nr [...], [...], [...]oraz [...]. Mając na uwadze fakt, że treść zaskarżonej uchwały przesądza o sposobie wykorzystania Nieruchomości będących własnością skarżącej (zob. m.in. art. 6 u.p.z.p.), dlatego też skarżąca posiada zatem interes prawny we wniesieniu skargi w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Dalej Spółka przedstawiła stan sprawy oraz w szczegółowy sposób uzasadniła wskazane powyżej zarzuty skargi. Podniosła m.in., że organ uchwałodawczy nie rozpatrzył jej uwag zgłoszonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które, w ocenie ww. organu, wpłynęły po wyznaczonym terminie, z czym nie zgadza się Spółka. Zdaniem skarżącej, zaniechanie organu uchwałodawczego w tym zakresie powinno zostać uznane za istotne naruszenie trybu sporządzania m.p.z.p. skutkujące nieważnością. Skarżąca wskazała, że z punktu widzenia interesu Spółki, a to wobec zamierzonej inwestycji (budowa fermy drobiu), jak również wobec działalności faktycznie prowadzonej (gospodarstwo rolne), istotne są liczne, a niecelowe i nieuzasadnione ograniczenia, które wprowadzono w części "ogólnej" oraz "szczegółowej" planu dedykowanej określonym klasyfikacjom terenów. Przykładowo, skutkiem wprowadzonego na terenach [...] zakazu lokalizacji przedsięwzięć stwarzających ryzyko wystąpienia poważnych awarii przemysłowych oraz przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a także obiektów o obsadzie powyżej 20DJP - będzie blokada możliwości realizacji inwestycji w postaci planowanej fermy drobiu. Jednocześnie skutkować będzie brakiem możliwości rozwoju nowoczesnego gospodarstwa rolnego, w tym większych obiektów z zakresu produkcji rolnej. Ponadto dla terenów sklasyfikowanych pod symbolami RZM-RZP wprowadzono stosunkowo niskie wskaźniki maksymalne powierzchni zabudowy oraz geometrii dachów, na rzecz zbyt wysokich wskaźników minimalnych powierzchni biologicznie czynnych oraz wykluczający budowę określonych budynków zakres nachylenia (geometrii) dachu. Za niezrozumiałe skarżąca uznała wprowadzenie działań mających rzekomo realizować zadania związane z ochroną możliwości poboru wody na najlepszych glebach w gminie, poprzez wprowadzenie ograniczenia wielkości obiektów inwentarskich (o obsadzie nie większej niż 20DJP) oraz wprowadzenia strefy ochronnej w odległości 250m od linii rozgraniczającej terenu oznaczone jako IWU. Zdaniem Spółki, takie działania nie wynikają z faktycznej konieczności ochrony przedmiotowych terenów. Przeciwnie niż to wskazano w planie miejscowym realizacja większych obiektów inwentarskich oraz w odległości niniejszej niż 250 m od strefy IWU nie będzie miała wpływu na dostępność wód gruntowych, co zostało potwierdzone przez wyspecjalizowane organy w toku postępowań administracyjnych dotyczących planowanej przez Spółkę inwestycji. Skarżąca podniosła, że na podstawie wykonanej analizy ryzyka (na zlecenie urzędu gminy) dla wodociągu gminnego, wykazano, że nie zachodzi potrzeba wyznaczania strefy ochrony pośredniej. Spółka kwestionuje także prawidłowość wprowadzenia odgórnego zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie i znacząco oddziaływać na środowisko oraz inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Takie ograniczenie funkcji terenu, jej zdaniem, nie wynika z obowiązujących przepisów prawa, a jest w istocie rozstrzygnięciem dowolnym i samowolnym i trwale uniemożliwi Spółce lokalizację fermy drobiu, jak również prowadzenie i rozwój bardziej rozbudowanej działalności rolniczej, mimo że jest to zabudowa i działalność prawnie dopuszczalna (przy uwzględnieniu ustawowych ograniczeń). Jednocześnie, takie działanie stanowi niczym nieuprawnioną ingerencję w prawo własności. Skarżąca stwierdziła, że skoro ustawodawca określił szczegółowo procedurę poprzedzającą realizację przedsięwzięć, o których mowa powyżej, to brak jest podstaw, aby w sposób niemal generalny i całkowicie dowolny organy planistyczne wyłączały możliwość lokowania takich przedsięwzięć (a to poprzez wprowadzenie takich ograniczeń, które de facto wyłączają możliwość realizacji takich przedsięwzięć), nie podejmując nawet próby szczegółowego uzasadnienia takiej decyzji. W dalszej części uzasadnienia Spółka zauważyła, że w Studium wskazano, że "W polityce gospodarowania obszarami rolniczej przestrzeni produkcyjnej jako główne zasady i kierunki zagospodarowania przyjmuje się:... lokalizowanie i realizowanie obiektów nie zmieniających charakteru gruntów rolnych takich jak:... budynków i urządzeń służących bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny (budynki gospodarcze, szklarnie, tunele, kotłownie do ogrzewania obiektów produkcyjnych, obiekty przeznaczone do produkcji drobiu rzeźnego, niosek i zwierząt futerkowych". W ocenie skarżącej ustalenie w planie przeznaczenia terenu, stoi w sprzeczności nie tylko z ustaleniami Studium, ale także z dotychczasowymi sposobami zagospodarowania narusza zasadę wyrażoną w art. 1 ust. 3 u.p.z.p. Wprowadzenie w m.p.z.p. nazbyt daleko idących ograniczeń w zakresie ukształtowania i zagospodarowania terenu, które nie znajdują odzwierciedlenia w Studium (i de facto są z tym Studium sprzeczne), a których celem jest zablokowanie zamierzonej przez Spółkę inwestycji, świadczy o nadużyciu przez gminę władztwa planistycznego. Konkludując skarżąca uznała, że podjęcie zaskarżonej uchwały w sposób zdecydowany (nadmierny) zmienia dopuszczalny sposób wykorzystania nieruchomości, na których Spółka realizować miała określone inwestycje w stosunku do przeznaczenia określonego w Studium. Działając w zaufaniu do ustaleń dotyczących charakteru przeznaczenia oraz możliwości realizacji określonych inwestycji, Spółka podjęła (o czym Gminie wiadomo z urzędu) istotną inwestycję na swoich nieruchomościach, która determinuje ich aktualny sposób wykorzystania oraz wiąże się z dochodami, które te nieruchomości przynoszą i będą przynosić przy założeniu pozostawienia niezmienionych rozwiązań planistycznych. Z chwilą wprowadzenia nowych zasad na podstawie planu miejscowego przyjętego zaskarżoną uchwałą, Spółka nieodwracalnie utraci możliwość pozyskiwania takich dochodów z nieruchomości oraz planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ uchwałodawczy wniósł o odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi. W pierwszej kolejności zauważył, że podmiot, w którego imieniu skarga została złożona nie posiada bowiem interesu faktycznego ani prawnego do podnoszenia zarzutów w odniesieniu do ustaleń planu, które nie dotyczą nieruchomości, w stosunku do których posiada on tytuł prawny. Spółka jest bowiem właścicielem nieruchomości o nr. ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], a nie wszystkich nieruchomości, dla których przeznaczenie i zasady zagospodarowania regulowane są ustaleniami planu miejscowego, w odniesieniu do których formułowane są zarzuty skargi. W dalszej części, w sposób bardzo szczegółowy, uchwałodawca odniósł się merytorycznie do zarzutów skargi uznając je za bezzasadne. W uzupełnieniu swojego stanowiska pełnomocnik organu uchwałodawczego złożył na rozprawie załącznik do protokołu rozprawy, zawierający również stanowisko projektanta m.p.z.p. odnoszące się do przedstawionych w skardze zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 wyżej już powołanej ustawy o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z powołanego przepisu wynika, że podstawą legitymacji podmiotu wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy jest nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale także jego naruszenie. Wskazać należy, że skarga skarżącej, wbrew temu co podnosi organ w pierwszej kolejności w odpowiedzi na skargę jest dopuszczalna i nie podlega odrzuceniu. Skarżąca jest bowiem właścicielem niezabudowanych nieruchomości gruntowych składających się z działek o nr ew. [...], [...], [...] oraz [...], [...], [...], [...], dla których Sąd Rejonowy w S., IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgi wieczyste nr [...], [...], [...], oraz [...]. Trafnie więc wskazuje skarżąca, że treść zaskarżonej uchwały przesądza o sposobie wykorzystania ww. nieruchomości będących jej własnością. Skarżąca posiada zatem interes prawny we wniesieniu skargi w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Powyższe stwierdzenie Sądu skutkuje zaś koniecznością merytorycznego rozpoznania skargi. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Sąd podziela w tym zakresie w całości argumentację zawartą przez organ uchwałodawczy zarówno w odpowiedzi na skargę, jak i w piśmie stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy złożonym w dniu 10 kwietnia 2024 r., przyjmując ją jako własną. Takie stanowisko Sądu wynika również z trafnie przytoczonego przez organ uchwałodawczy orzecznictwa sądów administracyjnych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 w związku z art. 11 pkt 10 oraz art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - według brzmienia z dnia obowiązywania w czasie podjęcia zaskarżonej uchwały - poprzez brak rozpatrzenia uwag Spółki do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla północno-wschodniej części miejscowości C. - etap I, co winno skutkować zdaniem skarżącej stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodzić się należy z organem uchwałodawczym, że jest on niezasadny. Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że przekroczenie terminu do składania wniosków i uwag powoduje pozostawienie ich bez rozpoznania, a przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidują obowiązku przedkładania radzie gminy do oceny spóźnionych uwag czy wniosków (patrz: wyrok NSA z 21 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK1794/06, CBOSA). Biorąc pod uwagę, że fakt złożenia uwag przez skarżącą został odnotowany w uzasadnieniu uchwały Rady Gminy Nr [...] z dnia 30 marca 2023 r. stwierdzić należy, że podejmując uchwałę o przedmiotowym planie Rada Gminy miała świadomość złożenia tych uwag i nie wpłynęło to na jej decyzję. Przedmiotowe uwagi, datowane na 27 grudnia 2022 r. wpłynęły do organu uchwałodawczego 2 stycznia 2023 r. co potwierdza kopia pisma z datownikiem w dokumentacji planistycznej przekazanej Wojewodzie [...] do oceny zgodności z prawem, a zatem po terminie 28 grudnia 2022 r., wyznaczonym na składanie uwag w ogłoszeniu i obwieszczeniu o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu (potwierdzają to kopie ogłoszeń i obwieszczeń w dokumentacji planistycznej przekazanej Wojewodzie [...] do oceny zgodności z prawem). W przypadku zaś uwag wniesionych po terminie, organ sporządzający projekt planu stosuje wykładnię przepisów utrwaloną w wyrokach sądów administracyjnych. Z orzecznictwa tych sądów wynika zaś, że przedmiotem rozpatrywania mogą być jedynie uwagi, które skutecznie zostały wniesione. Zauważyć również należy, że tryb postępowania w sprawie projektowania i uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określony przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, bowiem nie są to sprawy, o których mowa w art. 1 k.p.a. Tryb ten jest natomiast w sposób samodzielny ustalony w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w zakresie w niej nieunormowanym obowiązują ogólne zasady. Zgodnie z art. 18 ust. 2 ww. ustawy, uwagi do projektu planu winny być wniesione na piśmie w terminie wyznaczonym w ogłoszeniu. Termin jest terminem zawitym, którego przekroczenie skutkuje pozostawieniem uwag bez rozpoznania, bez konieczności przedkładania ich radzie gminy. Ustawa nie przewiduje możliwości przywrócenia terminu. Z uwagi na brak zapisów w ustawie, kwestie dotyczące terminów i ich dochowania, winny być rozpatrywane według zasad ogólnych, tj. wynikających z przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93). Przepisy k.c. opowiadają się za teorią doręczenia, a nie jak w przypadku k.p.a., teorią nadania. Oznacza to, że dla przyjęcia, że oświadczenie woli zostało złożone innej osobie właściwa jest chwila dojścia treści tego oświadczenia do wiadomości tej osoby. Zarzut skarżącej o nieustaleniu zasad scalenia i podziału nieruchomości opiera się na wybiórczo i błędnie interpretowanych przepisach, tj. wyłącznie na brzmieniu art. 15 ust. 2 pkt. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednak bez prawidłowego odniesienia się do przepisów odrębnych w zakresie gospodarki nieruchomościami i do faktycznych okoliczności sprawy w postaci przedmiotu regulacji skarżonego planu. Zaskarżona uchwała ustala bowiem przeznaczenie i zasady zagospodarowania wyłącznie dla terenów przeznaczonych albo na cele rolnicze (tereny zabudowy zagrodowej lub produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych – oznaczone na rysunku planu symbolem RZM-RZP) albo pod drogi wewnętrzne lub urządzania infrastruktury. Dla żadnego z tych terenów nie można więc ustalić zasad scalenia i podziału nieruchomości zgodnie z przepisami prawa. Stanowisko to jest zbieżne z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych (patrz - wyrok WSA w Poznaniu z 3 lipca 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 294/19). Rację ma więc organ uchwałodawczy, że w przedmiotowym zarzucie skarżąca wybiórczo i błędnie interpretuje przywołane przepisy, ponieważ opiera się wyłącznie na brzmieniu art. 15 ust. 2 pkt. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednak bez prawidłowego odniesienia się do przepisów odrębnych w zakresie gospodarki nieruchomościami i do faktycznych okoliczności sprawy w postaci przedmiotu regulacji skarżonego planu. Skoro omawiane zagadnienia podziałów oraz scaleń i podziałów nieruchomości przeznaczonych na cele rolne i leśne zostały w niezbędnym zakresie unormowane w ustawach, to oznacza, że uchwałodawca lokalny nie posiada już w tym zakresie kompetencji normodawczej. W szczególności nie jest on więc upoważniony do regulowania w planach miejscowych parametrów działek o przeznaczeniu rolnym lub leśnym, powstających w wyniku podziałów albo scaleń i podziałów. Takiemu wnioskowi nie stoją na przeszkodzie ogólne sformułowania przepisów art. 15 ust. 3 pkt 10 oraz art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. Przepisy te nie mogą być bowiem interpretowane w taki sposób, aby upoważniały radę gminy do normowania, w uchwalanym na ich podstawie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wskazanych w nich kwestii z zakresu zagospodarowania terenów (tj. warunków dokonywania podziałów oraz scaleń i podziałów), które zostały już unormowane przez ustawodawcę w sposób zupełny, tj. nie przewidujący potrzeby dalszej regulacji, w innych ustawach - w odniesieniu do nieruchomości rolnych i leśnych. Ten ograniczony zakres normowania kwestii podziałów oraz scaleń i podziałów nieruchomości rolnych i leśnych ma swoje uzasadnienie funkcjonalne, które przesądziło również o wyłączeniu, co do zasady, stosowania przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami w odniesieniu do podziałów oraz scaleń i podziałów nieruchomości rolnych i leśnych. Jak bowiem trafnie zauważa się w doktrynie, wyłączenie stosowania przepisów u.g.n. w odniesieniu do nieruchomości rolnych i leśnych związane jest z tym, że zagospodarowanie nieruchomości na te cele nie jest uzależnione od jakichkolwiek warunków planistycznych, w rodzaju położenia nieruchomości, wyposażenia jej w urządzenia techniczne itp. Wykorzystanie nieruchomości na cele rolne lub leśne stanowi bowiem rodzaj pierwotnego zagospodarowania tych nieruchomości i dopiero każdy inny sposób zagospodarowania nieruchomości, jako wtórny, może wymagać spełnienia jakichś warunków. Trafnie wskazuje Rada Gminy, że zarzuty wprowadzenia do planu dowolnych, nieproporcjonalnych i nieuzasadnionych ograniczeń prawa wykonywania własności są bezpodstawne lub bezzasadne, ponieważ: a) samą istotą planu miejscowego jest określenie ram, w których winno być wykonywane prawo własności, co potwierdzone jest w konstytucyjnej zasadzie, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane na podstawie ustaw (patrz: art. 31 ust 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP); b) stopień ingerencji w wykonywanie prawa własności został w przedmiotowym planie maksymalnie zawężony tylko do takich regulacji, które wynikają z konieczności uwzględnienia innych niż prawo własności wartości, na podstawie wieloaspektowych analiz uwarunkowań stanu istniejącego w tym lokalnego ładu przestrzennego, w zgodzie z kierunkami gminnej polityki przestrzennej, wyrażonymi w dokumencie studium; c) inkryminowany plan nie narusza prawa skarżącej do zagospodarowania jej nieruchomości ani w sposób dotychczasowym, ani na wiele innych sposobów, zgodnych z rolniczym przeznaczeniem terenu. Z kolei uzasadnienie zarzutów skarżącej odwołujące się do niezgodności ustaleń skarżonego planu miejscowego z ustaleniami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C." uchwalonego uchwałą Nr V nr [...]Rady Gminy z 28 grudnia 1999 r. z późniejszymi zmianami, oparto na wybiórczej i błędnej interpretacji dokumentu obowiązującego Studium. Prawidłowo zauważył organ uchwałodawczy, że skarżąca wybiera z niego wyłącznie te zapisy, które miałyby świadczyć o dopuszczalności planowanego przez nią przedsięwzięcia i próbuje wywodzić, że realizację tego przedsięwzięcia Studium dopuszcza w dowolnej lokalizacji, bez względu na lokalne uwarunkowania stanu prawnego i faktycznego oraz bez względu na inne zapisy Studium, które takiej interpretacji się sprzeciwiają. Zgodzić się więc należy ze stanowiskiem organu uchwałodawczego w odpowiedzi na skargę, że argumentując w ten sposób skarżąca najwyraźniej zakłada, że lepiej niż organy gminy jest w stanie określić jakie kierunki polityki przestrzennej i na jakich podstawach merytorycznych gmina dla siebie ustaliła w zapisach tak interpretowanego dokumentu. Słusznie wskazuje też organ uchwałodawczy, że na potwierdzenie swoich zarzutów dotyczących ustalenia zakazów lokalizacji skarżąca wybiórczo i w sposób istotnie zniekształcający jego sens przytacza fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 września 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 361/20, który jednak nie ma się nijak do ustaleń przedmiotowego planu ponieważ zapadł w zupełnie odmiennych uwarunkowaniach stanu faktycznego, w odniesieniu do ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy sformułowanych dla wszystkich obszarów rolniczej przestrzeni produkcyjnej. W ww. wyroku odniesiono się także do całkowitego zakazu zabudowy na terenach rolnych całej gminy, a nie jak ma to miejsce w przypadku przedmiotowego planu: do zakazu jasno sprecyzowanego i wąskiego katalogu form zainwestowania, pozostających w konflikcie z zastanym ładem przestrzennym i zasadami ochrony środowiska. Nie można zatem sensownie zestawiać sytuacji, w której gmina wyklucza lokalizację jakiejkolwiek zabudowy, w tym zabudowy stanowiącej przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko na gruntach rolnych na całym swoim obszarze i bez względu na faktyczne uwarunkowania, z sytuacją, gdy wykluczeniu na mocy ustaleń planu miejscowego podlegają tylko nieliczne funkcje uciążliwe, a to na podstawie odpowiednich analiz i w odniesieniu istniejących form zagospodarowania obszarów przyległych. Wbrew twierdzeniom skarżącej, zasady lokalizacji zakładów stwarzających ryzyko wystąpienia poważnych awarii przemysłowych, obiektów inwentarskich o obsadzie powyżej 20 DJP, przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko czy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w sąsiedztwie ujęć wody na potrzeby zaopatrzenia ludności - nie są wyłączną domeną przepisów odrębnych, jak ma to miejsce np. w przypadku materii regulowanych przepisami techniczno-budowlanymi. Wskazać bowiem należy, że np. zasady ochrony środowiska określone w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zgodnie w przepisami art. 8, art. 71, art. 72 i następne ww. ustawy, są realizowane w ramach systemu planowania przestrzennego, w tym za pomocą ustaleń gminnych dokumentów planistycznych. W sposób oczywisty wchodzą one zatem w zakres władztwa planistycznego gminy. W szczególności art. 130 ust. 2 wprost stwierdza, że ograniczanie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z ochroną zasobów środowiska może być realizowane na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, niezależnie od ochrony tych zasobów, realizowanej na podstawie innych ustaw. Również przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, regulujące m.in. procedury ocen dopuszczalności lokalizacji przedsięwzięć zakwalifikowanych do kategorii mogących znacząco oddziaływać na środowisko, są realizowane w ramach władztwa planistycznego gminy. W szczególności przepis art. 80 ust. 2 ww. ustawy uzależnia możliwość wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach od zgodności planowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym. Jak stanowi art. 73 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1396 późn. zm.): "3. W obrębie zwartej zabudowy miast i wsi jest zabroniona budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna pod warunkiem, że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym ograniczenia wystąpienia poważnych awarii przemysłowych. 3a. Przepis ust. 3 nie dotyczy budowy i rozbudowy zakładów na obszarach określanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego jako - tereny przeznaczone do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania, jeżeli plany te nie zawierają ograniczeń dotyczących zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. " W kontekście przedmiotowej sprawy wskazać należy, że nieruchomości skarżącej leżą w sąsiedztwie wyznaczonych w obowiązującym studium terenów mieszkaniowo-usługowych i zabudowy zagrodowej, które to tereny należy uznać za obszary docelowo przeznaczone pod zwartą zabudowę wsi. Wyznaczone w studium obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej bez zakazu zabudowy, w obrębie których zawierają się wyznaczone w przedmiotowym planie tereny zabudowy zagrodowej lub produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych - oznaczone na rysunku planu symbolem RZM-RZP, nie są obszarami wskazanymi dla lokalizacji funkcji przemysłowych. Z wyżej przytoczonych przepisów oraz zasad ustalania przeznaczenia terenów w m.p.z.p. wynika, że warunkiem dopuszczenia w przedmiotowym planie do realizacji zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej byłoby wskazanie lokalizacji takiego zakładu w obrębie specjalnie w tym celu wyznaczonego terenu przeznaczonego do działalności produkcyjnej, składowania lub magazynowania substancji niebezpiecznych, a plan ten nie zawierałby ograniczeń dotyczących zagrożeń dla życia lub zdrowia ludzi. Regulacje takie byłyby jednak ewidentnie sprzeczne z ustaleniami obwiązującego w gminie C. dokumentu studium oraz uwarunkowaniami lokalnymi, rozpoznanymi w trakcie procedury planistycznej. Uchwalenie planu nie w pełni uwzględniającego zamierzenia uczestników procedury planistycznej wynika z wykładni art. 3 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mówiącego, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Plany takie kształtują (wraz z przepisami odrębnymi) sposób wykonywania prawa własności. Na mocy przepisów powołanej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w sposób wykonywania prawa własności innych podmiotów przez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania poszczególnych terenów położonych na obszarze gminy (tzw. kompetencje władztwa planistycznego). Nie ma zatem podstaw prawnych do uznania z góry, że ustalenie w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia terenu z limitem DJP dla gospodarstw rolnych stanowi naruszenie przepisów prawa. Co prawda, zakres władztwa planistycznego nie jest nieograniczony, winien bowiem mieścić się w granicach określonych w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także odpowiadać konstytucyjnej zasadzie proporcjonalności, w ramach której ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winny być wyważone pomiędzy interesem publicznym a indywidualnym. Jednak dopiero stwierdzenie braku takiego wyważenia oraz proporcjonalności wprowadzonych ograniczeń może stanowić przesłankę do kwestionowania ustaleń planu. W ocenie Sądu, zgodzić się należy z organem uchwałodawczym, że w trakcie opracowania projektu przedmiotowego planu takie wyważenie miało miejsce, a rodzaj i skala zawartych w nim ograniczeń w wykonywaniu prawa własności jest uzasadniona wynikami wieloaspektowych analiz, zawartych w materiałach planistycznych sporządzonych na potrzeby planu miejscowego, w tym: w prognozie oddziaływania na środowisko oraz w analizie funkcji i form zabudowy obszaru objętego planem wraz z otoczeniem, przeprowadzonej pod kątem spełnienia przez nową zabudowę warunku "dobrego sąsiedztwa" w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588 z 2003 r.). W wyniku przeprowadzenia ww. analiz, jak wyjaśnił organ uchwałodawczy, za przesłanki wprowadzenia ograniczeń prawa własności przyjęto m.in. konieczność zapewnienia ochrony interesu innych osób oraz interesu publicznego w postaci ochrony zasobów środowiska, w tym środowiska zamieszkania i zdrowia ludzi. W przypadku obejmującego przedmiotowe tereny ograniczenie skali przedsięwzięć związanych z chowem i hodowlą zwierząt oraz ograniczenie intensywności zabudowy w szczególności wynika z: - sąsiedztwa terenów zabudowanych zabudową zagrodową (niskotowarową) z budynkami mieszkalnymi, zabudową mieszkaniową jednorodzinną, letniskową i usługową; - wymogów ochrona środowiska naturalnego i krajobrazu; - zachowanie ciągłości i w odpowiedniej jakości systemu przyrodniczego gminy; - zabezpieczenie możliwości zaopatrzenia ludności w wodę pitną w odpowiedniej ilości i jakości z ujęcia zlokalizowanego na obszarze objętym planem; - determinanty ładu przestrzennego w postaci typowych, istniejących form i funkcji zabudowy obszaru objętego planem i jego otoczenia. Nie można zatem postawić zarzutu, że plan opracowany został z pomięciem istniejącego ładu przestrzennego lub ważenia interesów właścicieli nieruchomości, które mogłyby pozostawać we wzajemnym konflikcie. Występowanie takich konfliktów z reguły bowiem pociąga za sobą koszty społeczno-gospodarcze; koszty środowiskowe; dysharmonię i nieład kompozycyjno-estetyczny. Jest o tym mowa m.in. w prognozie skutków środowiskowych uchwalenia przedmiotowego planu. Na podstawie analiz środowiskowych zapisy planu nakierowane zostały zatem na ochronę zasobów rolniczej przestrzeni produkcyjnej: gleby, co jest wyrazem świadomej polityki przestrzennej gminy. Stanowisko skarżącej, że określenie limitu obsady zwierząt dla terenów rolniczej przestrzeni produkcyjnej, na nie większy niż 20 DJP wyklucza możliwość prowadzenia racjonalnej działalności produkcyjnej i jest on zbyt niski, nie zostało w żaden sposób udowodnione. Brak tu jakichkolwiek wyliczeń czy prognoz ekonomicznych. Słusznie zatem wskazał organ uchwałodawczy, że stanowisko takie należy zatem uznać za niczym nieuzasadniony, osobisty pogląd skarżącej. Limit 20 DJP przyjęty w przedmiotowym planie został sformułowany w nawiązaniu do analiz zastanego ładu przestrzennego obszaru objętego planem i jego sąsiedztwa, gdzie nie występują obiekty inwentarskie o większej obsadzie. Zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w odległości mniejszej niż 250m od linii rozgraniczających teren IWU także nie jest ustaleniem dowolnym, ponieważ został wprowadzony w wyniku uwzględnienia stanowiska organu uczestniczącego w procedurze planistycznej. Postawiony w uzasadnieniu skargi zarzut o nadmiernej i nieuzasadnionej restrykcyjności ustaleń przedmiotowego planu należy uznać za bezzasadny. W szczególności wobec faktu, że żadne z wyżej omówionych ograniczeń nie sprzeciwia się realizacji na terenach [...] bardzo szerokiego spektrum funkcji rolniczych, z wyłączeniem jedynie takich, których uciążliwość mogłaby powodować na tych terenach oraz w ich sąsiedztwie poważne konflikty funkcjonalno-przestrzenne, środowiskowe i społeczne. Planowane przedsięwzięcie, o którym mowa w skardze (hodowla drobiu w skali kwalifikującej ją do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko), odbiega natomiast skalą oddziaływania środowiskowego i formami zainwestowania od dotychczasowych i przewidzianych w polityce przestrzennej gminy sposobów zagospodarowania przedmiotowego obszaru. Jako takie godzi w zastany ład przestrzenny i interesy dotychczasowych użytkowników terenu. Rozwiązanie przyjęte w planie należy zatem uznać za uzasadnione i znajdujące oparcie w art. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ingerujące w sposób wykonywania prawa własności w sposób proporcjonalny do potrzeb ochrony innych wartości niż indywidualny interes ekonomiczny składającego uwagę. Odnosząc się do zarzutu nadmiernego i nieuzasadnionego zawężenia możliwości zabudowy i katalogu urządzeń, których lokalizacja jest dopuszczalna na terenach rolnych zauważyć wypada, że odniesiony on został wyłącznie do zapisu w § 11 pkt 2 przedmiotowej uchwały w brzmieniu jak następuje: "odległości od przewodów linii elektroenergetycznej elementów zagospodarowania niewymienionych w pkt. 1) powyżej - zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach odrębnych." Zapis ten w istocie odnosi możliwość lokalizacji obiektów budowlanych niewymienionych w pkt 1 (innych niż zabudowa z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi), w tym np. budowli, stacji transformatorowych itp., w wyznaczanej w przedmiotowym planie strefie ochronnej przewodu energetycznego do wymagań zawartych w przepisach odrębnych. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie ma on zatem charakteru regulacji w jakikolwiek sposób wykraczającej poza normy prawa powszechnie obowiązującego. Przedmiotowy zapis planu w szczególności w żaden sposób nie ogranicza możliwości lokalizacji stacji transformatorowych, o których mowa w zarzutach skarżącej. Omawiany zarzut skarżącej jest zatem nie tylko nielogiczny w odniesieniu do rzeczywistej treści inkryminowanego ustalenia planu, ale i bezpodstawny w odniesieniu do skonkretyzowanego w skardze zamierzenia budowlanego. Reasumując powyższą argumentację stwierdzić należy, że skoro skarżąca błędnie wywiodła z zapisów przedmiotowego planu brak możliwości realizacji urządzeń infrastruktury technicznej dla obsługi ustalonego tym planie przeznaczenia terenu, to tym samym zarzucane naruszenie prawa własności, którego dotyczy art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie zostało dowiedzione. Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego określenia dla terenu rolniczej przestrzeni produkcyjnej dowolnych i naruszających interes skarżącej wskaźników zagospodarowania terenu prawidłowo organ uchwałodawczy wskazał, że jednym z celów opracowania przedmiotowego planu jest ochrona rolniczej przestrzeni produkcyjnej, w tym gruntów ornych o dobrej przydatności do produkcji roślinnej w gminie. Chcąc jednocześnie optymalnie, z poszanowaniem zastanego, lokalnego ładu przestrzennego określić parametry i wskaźniki dla nowej zabudowy, ze względu na brak zabudowy w granicach planu, wykonano analizę szerszego otoczenia obszaru objętego planem. W oparciu o szczegółowy opis form zainwestowania analizowanego obszaru określono wskaźniki i parametry zabudowy dopuszczonej do realizacji na przedmiotowym obszarze. Nie ma zatem żadnej dowolności w ich wyznaczaniu. Zostały określone z zastosowaniem jasnych zasad, adekwatnych także do stwierdzenia dotychczasowych możliwości zagospodarowania terenu w drodze decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, w sposób ugruntowany w szczegółowych analizach. Zarzut jakoby ustalenie dla terenów [...] wskaźnika maksymalnego udziału powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej w wielkości 25% oraz wskaźnika minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki budowlanej miałoby doprowadzić do pozostawienia 25% powierzchni tej działki bez jakiegokolwiek określonego przeznaczenia jest bezprzedmiotowy, ponieważ inkryminowany plan w ogóle nie zawiera regulacji maksymalnego udziału powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej. Zarzut o uniemożliwieniu skarżącej prowadzenia racjonalnej gospodarki rolnej oraz budowę budynków i innych obiektów służących obsłudze produkcji rolnej w przypadku obowiązywania omawianych wskaźników nie został natomiast umotywowany w jakikolwiek sposób. Brak tu jakichkolwiek argumentów technologicznych czy wyliczeń ekonomicznych. Także i w tym przypadku stanowisko takie można uznać za niczym nieuzasadniony, osobisty pogląd skarżącej. Odnośnie zarzutu dotyczącego sprzeczności rozwiązań projektowych z ustaleniami studium wynikającej z zakazu lokalizacji określonych zakładów, obiektów oraz przedsięwzięć oraz wprowadzenia wskaźników zagospodarowania terenu nieoptymalnych z punktu widzenia zabudowy, trafnie organ uchwałodawczy zauważył, że zarzut ten sprowadza się do prób wykazania przez skarżącą niezgodności rozwiązań zastosowanych w przedmiotowym planie z ustaleniami obowiązującego dokumentu Studium. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan jest uchwalany po stwierdzeniu, że nie narusza ustaleń studium. W orzecznictwie podkreśla się, że stopień związania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zapisami studium uzależniony jest od stopnia szczegółowości i treści samego studium. Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 1107/16 stopień związania planów z ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest stopień związania planowania miejscowego przez ustalenia studium, który może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium - silniejszy lub słabszy. Ustalenia studium nie muszą być przeniesione wprost do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale nie mogą również być ze sobą sprzeczne. Mając na uwadze powyższe, trafnie stwierdził organ uchwałodawczy, że zapisy Studium Gminy C. w części dotyczącej kierunków zagospodarowania przestrzennego charakteryzują się dużym stopniem uogólnienia, który wyraża się m.in. w wyliczaniu wszelkiego rodzaju form i zasad zagospodarowania dla wszystkich obszarów o danej funkcji na terenie całej gminy, bez różnicowania ich w zależności od uwarunkowań lokalnych oraz kierunków polityki przestrzennej, o których z kolei traktują inne zapisy tego dokumentu. Zgodnie z systemowym podejściem, zapisy tego rodzaju wymagają uszczegółowienia w planach miejscowych, co wymaga zbadania uwarunkowań miejscowych w kontekście nie całej gminy, ale określonego obszaru, na który rozwiązania planu mogą oddziaływać. Zapisy Studium o możliwość lokalizowania "budynków i urządzeń służących bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny (w tym obiektów przeznaczonych do produkcji drobiu rzeźnego" mają właśnie tego rodzaju ogólny charakter i ich realizacja w planie miejscowym winna uwzględniać szczególne uwarunkowania miejscowe. Poza ww. zapisami dotyczącymi kierunków zagospodarowania rolniczej przestrzeni produkcyjnej, Studium jednocześnie zawiera bowiem m.in.: - ustalenie ochrony najlepszych gleb użytkowanych rolniczo przed zmianą użytkowania zwłaszcza zwartych kompleksów tych gleb - kompleksy glebowo-rolnicze o najlepszych i dobrych w skali gminy warunkach naturalnych do produkcji rolniczej; - zalecenie utrzymania w użytkowaniu rolniczym trwałych kultur rolniczych, wieloletnich trwałych nasadzeń drzew i krzewów owocowych; - zalecenie zwiększania produktywności użytków rolnych i poprawa wartości użytkowej gruntów poprzez między innymi: zwiększanie retencji, działania melioracyjne nawadniająco- odwadniające, właściwe zabiegi agrotechniczne; - nakaz zachowania i powiększanie cennych obszarów użytków zielonych, itp. Ogólne zapisy Studium, o których mowa w uzasadnieniu skargi, określają możliwe i dopuszczone przez Studium funkcje w rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Nie oznacza to jednak konieczności dopuszczenia w planie miejscowym lokalizacji każdej z wymienionych w przywołanych ustaleniach Studium funkcji rolniczych w dowolnej lokalizacji, skali produkcji i oddziaływania środowiskowego w obrębie wszystkich terenów rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Taka interpretacja zapisów Studium prowadziłaby bowiem do absurdalnych i sprzecznych z innymi regulacjami tego dokumentu wniosków, że np. wielkotowarowe fermy hodowlane, sklasyfikowane jako przedsięwzięcia zawsze znacząco oddziałujące na środowisko winny być dopuszczone do lokalizacji w bezpośrednim sąsiedztwie terenów mieszkaniowych lub rekreacyjnych, czy na terenach cennych przyrodniczo, a jakiekolwiek ograniczenia takich lokalizacji miałby być sprzeczne ze Studium. Tak jednak nie jest. Sprzecznym ze studium byłyby bowiem tylko takie ustalenia planu miejscowego, które uniemożliwiałby realizację na terenach rolniczej przestrzeni produkcyjnej wszystkich wymienionych w przywołanym przepisie Studium funkcji rolniczych, a nie tylko wybranych, a w szczególności takich których lokalizacja byłaby sprzeczna z innymi ustaleniami Studium. W wyżej opisanej sytuacji, to stwierdzenie braku zgodności przedmiotowej uchwały z ustaleniami Studium wymagałoby wskazania konkretnych zapisów Studium, z którymi uchwała ta nie jest zgodna. Tymczasem, jak wyżej wskazano, zapisy takie nie istnieją. W ramach wykonania art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie było zatem podstaw, do rozstrzygnięcia Rady Gminy odmiennego niż zawarte w sentencji uchwały, w zgodzie z jej uzasadnianiem. W ocenie Sądu bezzasadne są także twierdzenia o niezgodności ze Studium ustaleń przedmiotowego planu w zakresie wskaźników zagospodarowania terenu, "nieoptymalnych" z punktu widzenia zamierzenia skarżącej. Jak bowiem stwierdzono to w uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały Rady Gminy, ustalenia studium nie zawierają żadnych wskaźników ani parametrów zabudowy i zagospodarowania przypisanych do przedmiotowych obszarów, które winny być uwzględnione w ustaleniach planów miejscowych. Ze względu na powyższe, wskaźniki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego ustalono w oparciu o wyżej przywołaną analizę funkcji i form zabudowy obszaru objętego planem wraz z otoczeniem, przeprowadzoną pod kątem spełnienia przez nową zabudowę warunku "dobrego sąsiedztwa". Konkludując, Sąd stwierdza, że przy wydaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do naruszenia trybu sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego, nie doszło również do nadużycia władztwa planistycznego, ani też do naruszenia zasad sporządzenia przedmiotowego planu. Dlatego też, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku, tj. oddalił skargę.