VIII SA/Wa 141/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku A. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z [...] stycznia 2015 r. A.W. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powołaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2015 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powołał się na swoją trudną sytuację finansową, która w jego ocenie nie pozwala na jednorazową spłatę wszystkich ciążących na skarżącym zadłużeń. Dodał, że jest osobą młodą, stale poszukuje możliwości zarobkowania. Na jego utrzymaniu pozostaje żona oraz [...] dzieci (na [...] płaci alimenty). Utrzymuje się z pracy dorywczej. Nie może prowadzić działalności gospodarczej, gdyż [...] Urząd Skarbowy w R. w ramach prowadzonych innych postępowań egzekucyjnych "zablokował" możliwość dostępu do jego rachunków bankowych. Stwierdził, że ewentualne wszczęcie egzekucji w ramach niniejszego postępowania i np. zablokowanie skarżącemu możliwości korzystania z rachunku bankowego uniemożliwi jemu wykonywanie działalności jako przedsiębiorcy. Korzystanie z tego rachunku jest bowiem warunkiem określonych przepływów pieniężnych w transakcjach miedzy przedsiębiorcami. W konsekwencji, zdaniem skarżącego brak uwzględnienia jego wniosku narazi go nie tylko na stratę finansową, lecz także pozbawi jakichkolwiek środków do życia, co spowoduje, że w ogóle nie będzie mógł dobrowolnie wywiązać się z ciążących na skarżącym zobowiązań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił bowiem wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania decyzji. Przedstawił jedynie swoje obawy, które w ocenie Sądu nie przesądzają o wystąpieniu przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczność zapłaty zaległego podatku oraz związane z tym uszczuplenie majątku jest bowiem zwykłym następstwem takiej decyzji. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał, że grozi jemu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, jak również, że do odwrócenia skutku realizacji tej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Do wniosku nie załączył bowiem żadnych dowodów potwierdzających zasadność podnoszonej argumentacji, w tym nie przedstawił swoich realnych możliwości płatniczych. Tymczasem bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej, o której mowa w powołanym wyżej przepisie. Tym samym brak jest dowodów potwierdzających zasadność podnoszonej przez skarżącego argumentacji, w tym wniosku, że w jego przypadku wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał przy tym jakiego rodzaju szkodę lub trudne do odwrócenia skutki mogłoby wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji, gdyż przedstawione uzasadnienie nie wskazuje na niebezpieczeństwo wystąpienia tych przesłanek. Nie wyjaśnił również, na czym polega zagrożenie związane z ewentualnym wykonaniem decyzji, skoro stwierdził we wniosku, że nie prowadzi już działalności jako przedsiębiorca, a rachunki bankowe zostały uprzednio zajęte w ramach innych toczących się wobec jego osoby postępowań egzekucyjnych. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.