VIII SA/Wa 143/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda /sprawozdawca/, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., znak [...] Burmistrz Miasta S. ustalił - po rozpoznaniu wniosku A.K. - warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, na działce nr ew. [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż przed wydaniem decyzji przeprowadzona została analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z analizy wynika, iż teren inwestycji jest częściowo zainwestowany, posiada dostęp do drogi publicznej i jest wyposażony w infrastrukturę techniczną niezbędną dla realizacji zamierzonej inwestycji. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie wyłączonym z produkcji rolnej, nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, oraz dla którego obowiązek sporządzenia takiego planu nie obowiązuje ani nie został ustalony. Ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy od strony przyległej drogi publicznej – w odległości 12 metrów od zewnętrznej krawędzi prostego (przed skrzyżowaniem) odcinka obsługującej teren inwestycji drogi gminnej (ul. F.). Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi 40 %. W analizie wskazano również wysokość elewacji planowanego obiektu do 3,5 metra, natomiast spadek dachu określono na około 20 stopni. Nie określono jednocześnie szerokości elewacji frontowej budynku. Zdaniem organu przeprowadzona analiza wykazała możliwość realizacji planowanego zamierzenia zgodnie z warunkami określonymi w przedmiotowej decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów prawa budowlanego na etapie postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę. Stwierdzono, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych i warunkami wynikającymi z przeprowadzonych uzgodnień. Odwołania od powyższej decyzji złożyli J. i J.K. Odwołujący się podnieśli, że przedmiotowy garaż został postawiony w końcu listopada 2006 roku, a 7 grudnia 2006 roku zostali poinformowani o wszczęciu postępowania w sprawie warunków zabudowy dla postawionego już garażu. Pismem z 20 grudnia 2006 r. zaprotestowali przeciwko takiemu załatwieniu sprawy. Po przeprowadzeniu inspekcji w dniu 26 stycznia 2007 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził samowolne wybudowanie garażu. Na inwestora nałożono obowiązek przedłożenia prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy wraz z opiniami. Odwołujący się stwierdzili również, że w wydanej decyzji o warunkach zabudowy linię zabudowy dopasowano tak, aby samowolnie postawiony budynek garażowy mieścił się w zarysie działki nr [...] w nieprzekraczalnej odległości 12 metrów od krawędzi jezdni. Natomiast na załączniku do decyzji nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla działki nr [...], będącej ich własnością, linia zabudowy została ustalona wzdłuż frontowych ścian ich budynku i bliźniaczego budynku i ta linia zabudowy jest "świętą", bo raz wyznaczoną przez wybudowane domy mieszkalne przy tej ulicy Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej kpa, po rozpatrzeniu odwołania orzekło o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164 poz. 1588) organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wymienionych w treści art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie wykonana analiza nie odpowiada postanowieniom powołanych przepisów. Wadliwie został wyznaczony obszar analizowany. Obszar ten powinien być wyznaczony wokół działki - ze wszystkich jej stron - objętej wnioskiem, a granice tego obszaru winny być określone w odległości nie mniejszej niż 3-krotna szerokość frontowa działki objętej wnioskiem, jednakże nie mniejszej niż 50 metrów. Organ odwoławczy stwierdził również, iż w analizie brak jest wskazania szerokości frontowej działki nr [...], nie wskazano działki numer [...] chociaż będzie ona wchodzić do obszaru analizowanego oraz brak jest odniesienia się do sposobu zagospodarowania działek sąsiednich w postaci zabudowań garażowych, wielkości wskaźnika zabudowy i innych parametrów wynikających z rozporządzenia z podaniem numerów ewidencyjnych poszczególnych działek i danych wynikających z rozporządzenia w odniesieniu do tych nieruchomości. Na załączniku graficznym do analizy podano jedynie wskaźniki powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki w odniesieniu do dwóch nieruchomości, nie wzięto pod uwagę wskaźników, o których mowa w rozporządzeniu dla nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym a zabudowanych budynkami wolnostojącymi. Jeżeli organ wykonał analizę graficzną i załącznik do decyzji określający linie rozgraniczające teren inwestycji na kopiach mapy, to powinien potwierdzić zgodność tych map z oryginałem mapy, czyli kopią mapy wpisaną do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W analizie tekstowej linię zabudowy ustalono jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działce nr [...]. Na części graficznej analizy brak oznaczenia działki nr [...] i linii zabudowy. Z kolei w zaskarżonej decyzji linia zabudowy została ustalona w odległości 12 metrów od zewnętrznej krawędzi prostego odcinka obsługującej teren inwestycji drogi gminnej. Z oznaczenia linii zabudowy na załączniku graficznym nr 1 do decyzji linia zabudowy wyznaczona w odległości 12 metrów pokrywa się z linią określoną jako przedłużenie istniejącej zabudowy na działce nr [...], czyli niezgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia. Analizując akta sprawy i sposób wykonania analizy obszaru Kolegium stwierdziło, że analiza wykonana została pod kątem określonego we wniosku sposobu zabudowy. Przy ustalaniu poszczególnych parametrów wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego do niej należy brać pod uwagę dane wynikające z całego obszaru analizowanego, wyznaczonego zgodnie z § 3 rozporządzenia. Ponadto postępowanie o ustalenie warunków zabudowy następuje wyłącznie na wniosek inwestora, zgodnie z art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr. 80, poz. 717 ze zm.). Wniosek ten powinien spełniać wymogi określone w art. 52 ust. 2 cytowanej ustawy. Znajdujący się w aktach wniosek nie precyzuje dokładnie, czy zamierzona inwestycja będzie miała charakter tymczasowy, a jeżeli tak, to należało określić czas jego użytkowania. Użycie słowa "przenośny" nie pozwala ustalić, czy obiekt taki wymaga pozwolenia na budowę. W tej sytuacji organ I instancji winien w pierwszej kolejności wezwać inwestora do uzupełnienia wniosku w powyższym zakresie, a następnie ustalić, czy zamierzona inwestycja wymagać będzie ustalenia warunków zabudowy. Budzi zastrzeżenia ustalenie wysokości projektowanego obiektu na 3,5 metra, co jest niezgodne z wnioskiem, którym organ jest związany, określającym tę wielkość na 3 metry. Nie określenie szerokości frontowej planowanego obiektu pozostaje w sprzeczności z § 6 w/w rozporządzenia, który do przepis w żaden sposób nie zwalnia organu od określenia tej szerokości. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy uchylając decyzję organu pierwszej instancji zwrócił uwagę również na fakt, że organ powinien zawiadomić strony o możliwości wypowiedzenia się (w zakreślonym terminie), co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zgodnie z art. 10 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego wyjaśnienia wymaga również kwestia, jakie było przeznaczenie przedmiotowego terenu w nieobowiązującym planie miejscowym, ze wskazaniem oznaczenia strefy, jej przeznaczenia. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się A.K., który pismem z dnia 9 sierpnia 2007 roku złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego. Podniósł, że organ odwoławczy przy wydawaniu decyzji przyjął jako tzw. aksjomaty pewne argumenty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Nie prześledził wnikliwie i rzetelnie stanu faktycznego oraz dokumentacji technicznej, stanowiącej bazę do wydania decyzji przez organ I instancji, którą to dokumentację, w szczególności projekt budowlany wraz ze wszystkimi opiniami i uzgodnieniami skarżący przedłożył występując o ustalenie warunków zabudowy. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone między innymi przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zmianami) sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie przepisów. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. uchylająca - na podstawie przepisu art. 138 § 2 kpa - decyzję Burmistrza Miasta S., którą to decyzją organ ustalił na wniosek A.K. - warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, na działce nr ew. [...] przy ul. [...]. Zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ winien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji w trybie art. 138 § 2 kpa jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy i niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu. Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy tego typu decyzji jest ograniczona wymogiem spełnienia określonych przesłanek. Sytuacja taka mogłaby zaistnieć, gdyby organ pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadził je z rażącym naruszeniem przepisów procedury administracyjnej. W takiej sytuacji organ odwoławczy, aby ocenić, czy stan faktyczny został prawidłowo ustalony, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości, albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony, nie mieści się to w jego kompetencji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że organ odwoławczy jest kompetentny do przeprowadzenia wyłącznie uzupełniającego postępowania dowodowego. Przeprowadzenie przez ten organ odwoławczy postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części narusza zasadę dwuinstancyjności. Każda sprawa powinna być nie tylko rozstrzygnięta, ale i rozpoznana (co do istoty) przez dwa organy administracji różnych stopni. Tylko tak rozumiana zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego stwarza gwarancje realizacji praw i interesów stron (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.05.1998 r., sygn. akt IV SA 2058/97). Zdaniem Sądu argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uzasadniają uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Poza sporem pozostaje, iż dokonana przez organ I instancji analiza, będąca podstawą do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, przeprowadzona została wadliwie bowiem, m. in. błędnie wyznaczono analizowany obszar, nie wskazano szerokości frontowej przedmiotowej działki co uniemożliwiło określenie granic obszaru analizowanego który winien być nie mniejszy niż 3 – krotna szerokość frontowa działki nr [...], nie włączono do obszaru analizowanego działki nr [...], położonej bliżej przedmiotowej aniżeli działka [...] , której również nie zaznaczono, ale wzięto pod uwagę, bowiem ustalono – w części tekstowej - linię zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działce [...]. Uzupełnienie tej analizy przez Kolegium i wydanie decyzji merytorycznej, w ocenie Sądu naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności, bowiem strony zostałyby pozbawione możliwości skorzystania z ponownego rozpatrzenia sprawy w administracyjnym toku instancji (art. 15 k.p.a. w związku z art. 78 Konstytucji RP). Pozostałaby jedynie kontrola takiej decyzji dokonywana przez sąd administracyjny. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy - według normy art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w nim wymienionych, a jednym z nich jest, tzw. zasada dobrego sąsiedztwa uzależniająca zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Jej celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 powołanej ustawy, poprzez ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 500). Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p., jak i granice obszaru analizowanego (czyli tego na który inwestycja będzie oddziaływać) na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Następnie warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierającej część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do wymienianej decyzji (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Część graficzną decyzji oraz część graficzną analizy sporządza się na kopiach map, wyżej wymienionych (§ 9 ust. 3 rozporządzenia). Jak słusznie wskazał organ odwoławczy przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza nie odpowiada postanowieniom powołanych przepisów. Zgodzić należy się z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, iż w analizie, przede wszystkim wadliwie oznaczono obszar analizowany. Ponadto brak jest wskazania szerokości frontowej działki nr [...] oraz odniesienia do sposobu zagospodarowania działek sąsiednich, wielkości wskaźnika zabudowy i innych parametrów wynikających z rozporządzenia z podaniem numerów ewidencyjnych poszczególnych działek i danych wynikających z rozporządzenia w odniesieniu do tych nieruchomości. W analizie tekstowej linię zabudowy ustalono jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działce nr [...]. Na części graficznej analizy brak oznaczenia działki nr [...] i linii zabudowy. Z kolei w zaskarżonej decyzji linia zabudowy została ustalona w odległości 12 m od zewnętrznej krawędzi prostego odcinka obsługującej teren inwestycji drogi gminnej. Ponadto organ odniósł się jedynie do zabudowy mieszkaniowej, natomiast pominął ustalenia, czy w obszarze analizowanym istnieje zabudowa w postaci obiektów garażowych (ich gabaryty, parametry charakterystyczne). Zastrzeżenia budzi również określenie wysokości projektowanego obiektu, którą organ ustalił na max. 3,5 m., co jest niezgodne z wnioskiem, który wysokość określa na 3 m. Przy ustalaniu poszczególnych parametrów wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzenia wykonawczego do niej, należy brać pod uwagę dane wynikające z całego obszaru analizowanego, wyznaczonego zgodnie z § 3 powołanego rozporządzenia. A zatem wstępnym warunkiem jest przeprowadzenie szczegółowej i zgodnej z obowiązującymi przepisami analizy, z której musi wynikać podstawa do wyznaczenia innego niż określony przez przepisy obszar analizowany. Mając na uwadze, iż sporządzenie szczegółowej analizy jest fundamentalną kwestią dla prawidłowego ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, w ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo przekazał sprawę organowi pierwszej instancji, albowiem przeprowadzenie analizy przez organ drugiej instancji wykracza poza uprawnienia organu odwoławczego, wynikające z treści art. 136 k.p.a. Również, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, wadliwy jest sam wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Z treści wniosku nie wynika, aby zamierzona inwestycja wymagała wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym samym wydania decyzji w sprawie warunków zabudowy. Nadto organ I instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji winien zawiadomić strony o możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co nie miało miejsca w sprawie niniejszej w związku z czym doszło do naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu – art. 10 § 1 kpa. Wskazane przez organ odwoławczy wady postępowania i zaskarżonej decyzji stanowią naruszenie wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego oraz przepisów art. 10 § 1 i 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. i całkowicie uzasadniają wydanie rozstrzygnięcia w trybie przepisu art. 138 § 2 kpa. Argumentacja zaś zawarta w skardze, co do faktu, że organ odwoławczy przyjął argumenty podniesione w odwołaniu nie mogła odnieść zamierzonego skutku, bowiem kwestie podniesione w odwołaniu (linia zabudowy) rzeczywiście wymagają ponownego wyjaśnienia i ustalenia zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku.- § 4 rozporządzenia jak to słusznie podniósł organ II instancji w uzasadnieniu decyzji. Burmistrz Miasta S. nie ustalił czy linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich jest zgodna z przepisami odrębnymi, nie ustalono także nowej linii zabudowy zgodnie z brzmieniem § 4 ust 3 rozporządzenia w sytuacji gdy linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich tworzy uskok. Nie rozważono także w analizie innego wyznaczenia obowiązującej linii nowej zabudowy - § 4 ust. 4 cytowanego wyżej rozporządzenia. Nieuzasadniony jest również zarzut skarżącego, dotyczący braku przeanalizowania przez organ odwoławczy dokumentacji technicznej, w tym projektu budowlanego wraz z opiniami i uzgodnieniami. W aktach przekazanych przez organ I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego a następnie do Sądu brak było wskazanej w skardze dokumentacji. Nie miało to jednak wpływu na sposób rozstrzygnięcia. Ten rodzaj dokumentacji wymagany jest do przedłożenia przy wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i wydanie pozwolenia na budowę, czyli w zupełnie oddzielnym postępowaniu. Reasumując, analiza akt postępowania administracyjnego i wydana w tej sprawie decyzja wskazuje, że organ administracji publicznej II instancji nie naruszył przepisów zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm). .