VIII SA/Wa 146/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej postanawia : odrzucić skargę T. Ś. Skargą z dnia 4 kwietnia 2008 r. T. Ś. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2008 r. znak [...], którą po rozpoznaniu wniosku w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej, odmówiono zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] uchylającej w całości decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] lutego 2007 r. rozkładającej na 7 rat zapłatę zaległości podatkowej wynikającej z decyzji orzekającej odpowiedzialność skarżącego za zaległości spółki cywilnej "T." z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003, 2004, 2005 i 2006 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Na podstawie art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taką sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Sąd stwierdził, iż zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało przez Dyrektora Izby Skarbowej w pierwszej instancji. Postępowanie wszczęte na podstawie wniosku o zmianę decyzji ostatecznej, o którym mowa w art. 253a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej powoływanej jako "Ordynacja"), nie stanowi bowiem kontynuacji wcześniejszego postępowania w sprawie, w którym wydano ocenianą w nim decyzję, ale ma charakter od niego odrębny. Należy więc przyjąć, mając na uwadze wynikającą z art. 127 Ordynacji zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego, że od decyzji w przedmiocie zmiany lub odmowy zmiany decyzji ostatecznej, wydanej w wyniku wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, stronie przysługuje zgodnie z art. 220 § 1 Ordynacji odwołanie. Należy przy tym zauważyć, iż w zaskarżonej decyzji, skarżącego błędnie pouczono o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty otrzymania zaskarżonej decyzji. Należy stwierdzić, iż skarga została wniesiona do Sądu Administracyjnego, mimo, że przysługiwał na nią wymieniony w art. 127 Ordynacji środek zaskarżenia w postępowaniu przed organem administracji publicznej, co powoduje jej niedopuszczalność. Skarga do Sądu Administracyjnego nie jest konkurencyjnym środkiem zaskarżenia decyzji wobec odwołania. Na drodze postępowania przed sądem administracyjnym mogą być zaskarżone wyłącznie decyzje ostateczne. Decyzja o odmowie zmiany decyzji ostatecznej jest decyzją w nowej sprawie i wobec tego podlega weryfikacji w toku instancji, w trybach nadzwyczajnych i zaskarżeniu do Sądu Administracyjnego. Z uwagi na fakt, iż błędne pouczenie o służącym stronie środku zaskarżenia nie może powodować ujemnych skutków dla strony (w przedmiotowej sprawie upływu terminu do wniesienia odwołania) podnieść należy, iż zgodnie z treścią art. 213 § 2 Ordynacji organ podatkowy może z urzędu, w każdym czasie, uzupełnić albo sprostować decyzję w zakresie prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Zgodnie z § 3 wspomnianego artykułu uzupełnienie lub sprostowanie decyzji następuje w drodze decyzji. Termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji. W tej sytuacji wniesienie skargi do Sądu bez wyczerpania obowiązującej drogi odwoławczej należy uznać za niedopuszczalne, w związku z tym skarga ta podlega odrzuceniu. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.