VIII SA/Wa 148/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 grudnia 2023r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga E. G. (dalej skarżąca, strona) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) z 18 grudnia 2023 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] (dalej Burmistrz, organ I instancji) z 3 listopada 2023 r. nr [...]o odmowie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z 5 października 2023 r. skarżąca wystąpiła do organu I instancji o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką J. G. (wdowa), która orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS Oddział w [...] Nr akt [...] z 2 grudnia 2020 r. uznana została za trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji. Z ww. orzeczenia wynika, że data powstania niezdolności do samodzielnej egzystencji to 2018 rok. Ponadto skarżąca do 30 września 2023 r. pozostawała w zatrudnieniu, co potwierdza świadectwo pracy wystawione przez pracodawcę [...] Sp. z o.o. Oddział w [...], z 2 października 2023 r. Ze złożonych przez skarżącą oświadczeń, w tym w druku wniosku oraz odrębnego oświadczenia z 5 października 2023 r. wynika jednocześnie, że jest ona rolnikiem, natomiast - jak podała - z dniem 1 października 2023 r. zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego oraz wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym. Decyzją z 3 listopada 2023 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 2 pkt 2, art. 3 pkt 11, art. 17, art. 20 ust. 1, ust. 2, ust. 3, art. 24 ust. 1, art. 26 ust. 1, art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023r., poz. 390 ze zm.; dalej: u.ś.r.), rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 6 lipca 2023 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1340) odmówił przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia, z powodu niespełnienia przesłanki wskazanej w art. 17 ust. 1b u.ś.r., a mianowicie niepełnosprawność matki – J. G. nie powstała przed ukończeniem przez nią 18 czy 25 roku życia. W odwołaniu strona uznała decyzję organu I instancji za krzywdzącą. Powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. uznający za niekonstytucyjny art. 17 ust. 1b u.ś.r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z 18 grudnia 2023 r. przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Przytoczył brzmienie art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 17b ust. 1 i ust. 2 u.ś.r. Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji, że podstawę odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego może stanowić art. 17 ust. 1b u.ś.r., podnosząc, że Trybunał Konstytucyjny w pkt 2 sentencji wyroku z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 orzekł, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. SKO podniosło, że organ I instancji rozpoznając wniosek strony, w obecnym stanie prawnym (dopóki w tej materii nie zostaną wprowadzone nowe rozwiązania ustawowe) miał zatem obowiązek zbadać, czy skarżąca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia określone w art. 17 u.ś.r., to jest z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Burmistrz nie odniósł się do kwestii, czy skarżąca (będąca rolnikiem) faktycznie zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego, stwierdzając jedynie w uzasadnieniu decyzji, że zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego z dniem 1 października 2023 r. Kolegium wyjaśniło, że w trakcie postępowania odwoławczego skarżąca złożyła oświadczenie z 12 grudnia 2023 r. pod odpowiedzialnością karną za składanie fałszywego oświadczenia, w którym podała, że posiada gospodarstwo wielkości 2,0146 ha fiz. (2,7506 ha przel.). Wyjaśniła przy tym, że zgodnie z informacją uzyskaną z ARMiR, numer gospodarstwa zamknie po otrzymaniu pozytywnej decyzji przyznającej jej świadczenie pielęgnacyjne, co jest podstawą zamknięcia gospodarstwa. W grudniu natomiast otrzyma dopłatę z ARMiR za rok 2023, ponieważ jest to związane z terminami składania i rozpatrywania wniosków oraz jest to płatność za okres uprawny (uprawa, siew, zbiór) od IV do IX 2023 r. W związku z tym płatności te są dopłatami za wykonane czynności. Od nowego zaś okresu siewnego beneficjentem dopłat na nowy okres zasiewowy będzie dzierżawca. Organ odwoławczy stwierdził, że niewątpliwie skarżąca, będąca rolnikiem, złożyła stosowne oświadczenie wymagane art. 17 ust. 1 u.ś.r., jednakże takie oświadczenie podlega ocenie na zasadach ogólnych zgodnie z regułami procesowymi wynikającymi z art. 77 §1 i art. 80 k.p.a., stąd też organy administracji są uprawnione do jego weryfikacji. Kolegium wskazało, że na jego żądanie organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy o dodatkowe oświadczenie skarżącej w powyższym zakresie z 12 grudnia 2023 r. złożone pod odpowiedzialnością karną. Z oświadczenia tego wynika, że skarżąca uzyskuje dochody z posiadanego gospodarstwa w postaci korzystania w 2023r. z dopłat z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. SKO powołało się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z 4 listopada 2022 r. sygn. akt VIII SA/Wa 660/22, cytując jego fragmenty. Stwierdziło, że skoro skarżąca czerpie korzyści z posiadanego gospodarstwa rolnego w postaci ww. dopłat, to tym samym nie zaprzestała ona jako rolnik - prowadzenia tego gospodarstwa. Uznało zatem, że obecnie strona nie może nabyć prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Dlatego też, chociaż z innej przyczyny niż uczynił to organ I instancji, Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, pismem z 14 stycznia 2023 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Kolegium z 18 grudnia 2023 r. Autor skargi zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego tj.: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: a) dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zwłaszcza w kontekście spełnienia przez skarżącą przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego; b) niepodjęcie niezbędnych kroków w celu przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego i dokładnego wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia i stanu faktycznego sprawy; 2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wadliwe oddalenie zażalenia na postanowienie wierzyciela oddalające wniesiony zarzut; 3. art. 17b ust. 2 u.ś.r., polegające na odmowie przyznania waloru zgodności złożonego oświadczenia ze stanem faktycznym, w sytuacji braku podjęcia przez organ I i II instancji jakichkolwiek czynności zmierzających do weryfikacji prawdziwości oświadczenia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 4. art. 17b ust. 2 u.ś.r., poprzez pominięcie faktu, że oddanie gospodarstwa rolnego w dzierżawę osobie trzeciej stanowi o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego w rozumieniu ustawy a nadto, że oddanie gospodarstwa w posiadanie zależne wyłącza możliwości zarządzania nim. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Jednocześnie wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów tj.: a) oświadczenia skarżącej o wydzierżawieniu gospodarstwa rolnego, b) zaświadczenia KRUS z 13 września 2023 r. o okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników, c) potwierdzenie ARMiR przyjęcia wniosku o wykreślenie z ewidencji producentów, d) pisma ARMiR z 11 stycznia 2024 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organy w żaden sposób nie podjęły się rzeczywistego badania, czy wnosząca sprzeciw faktycznie nie podejmuje się prowadzenia albo pracy w gospodarstwie rolnym w związku ze sprawowaniem opieki nad matką czy jest ubezpieczona w KRUS, kto aktualnie prowadzi gospodarstwo rolne, w którym wnioskodawczyni wykonywała prace oraz czy za jaki okres były składane wnioski do ARMiR o dopłaty bezpośrednie. Dalej wskazała, że wydzierżawiła swoje grunty od 1 października 2023 r. Rezygnacja z prowadzenia gospodarstwa rolnego nastąpiła z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad matką i z tego tytułu wniosła o pieniężne świadczenie pielęgnacyjne. Skarżąca podniosła, że mimo, że jest właścicielem gospodarstwa, to prowadzi je dzierżawca. Dlatego też w chwili obecnej nie podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników. Nadmieniła, że nie podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników nieprzerwanie od 2017 r. Rolniczy organ rentowy zatem uznał fakt zaprzestania pracy skarżącej w gospodarstwie rolnym, albowiem objęcie ubezpieczeniem rolniczym nie jest uzależnione od bycia właścicielem gospodarstwa rolnego, lecz od pracy w gospodarstwie rolnym. Odnosząc się do kwestii dopłat bezpośrednich z ARMiR skarżąca wskazała, że organ bezzasadnie przytoczył tą okoliczność jako przyczynę odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Podniosła, że dopłaty bezpośrednie za rok 2023 r. należą się jej za okres związany z uprawami w tym roku, który to okres poprzedzał złożenie wniosku o świadczenie pielęgnacyjne. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w dniu 5 października 2023 r., a więc po zakończeniu sezonu siewów i zbiorów. Wniosek o dopłaty bezpośrednie zostały złożone w maju 2023 r. czyli na długo przed złożeniem wniosku o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Złożone przez skarżącą oświadczenia w pełni podlegały prawdzie bowiem w chwili składania wniosku o świadczenie pielęgnacyjne zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego, gdyż zostało ono przekazane w dzierżawę. Skarżąca nie podlega również społecznemu ubezpieczeniu rolników, zatem organ nie zdołał obalić domniemania prawdziwości oświadczeń skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Zauważył, że zarzuty podniesione w skardze nie wnoszą żadnych nowych okoliczności mających wpływ na wynik sprawy. Ponadto, z nadesłanej za skargą decyzji ARMiR wynika, że wykreślenie skarżącej z ewidencji producentów rolnych nastąpiło dopiero w dniu 22 stycznia 2024 r. Z kolei z pisma ARMiR z 11 stycznia 2023 r., nie wynika za jaki rok dopłat ono dotyczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w pełni zasadne jest stanowisko Kolegium, że podstawą odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego nie mogła być wynikająca z art. 17 ust. 1b u.ś.r. przesłanka wieku powstania niepełnosprawności u osób, nad którymi jest sprawowana opieka, z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., (K 38/13). Orzecznictwo sądów administracyjnych na tle skutków tego wyroku jest już tak ugruntowane, że powtarzanie tych argumentów jest w tym miejscu zbędne. Stanowisko Kolegium bazuje prawidłowo na tych utrwalonych poglądach. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie leży w kwestii spełnienia kluczowej dla uzyskania wnioskowanego świadczenia przesłanki rezygnacji przez skarżącą z prowadzenia gospodarstwa rolnego z powodu konieczności sprawowania opieki nad matką. W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonych dowodów zgodne z prawem jest stanowisko Kolegium, że w sprawie nie zachodzą przesłanki określone art. 17b ust. 1 i 2 u.ś.r. oraz art. 17 ust. 1 u.ś.r., ponieważ skarżąca nie zrezygnowała z pracy w gospodarstwie rolnym w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką rodzicami. Na gruncie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje córce jako osobie, na której ciąży obowiązek alimentacyjny nad rodzicami. Natomiast stosownie do treści art. 17b ust. 1 pkt 1 u.ś.r., w brzmieniu z chwili wydawania zaskarżonej decyzji, w przypadku, gdy o świadczenia, o których mowa w art. 16a i art. 17, ubiegają się rolnicy, świadczenia te przysługują rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego. Zgodnie zaś z art. 17b ust. 2 u.ś.r. zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego, o którym mowa w ust. 1, potwierdza się stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, taka forma dowodzenia podstawowej przesłanki przyznania świadczenia została wprowadzona z uwagi na specyficzny charakter pracy rolnika. Prawo nie przewiduje innych dokumentów wskazujących na rezygnację z aktywności zawodowej, tak jak w przypadku osób rezygnujących z zatrudnienia na podstawie stosunku pracy. Oświadczenie rolnika podlega weryfikacji przez organ orzekający w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego. Sąd podziela stanowisko wyrażone np. w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 10 lutego 2021 r., sygn. II SA/Łd 727/20, czy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 7 lutego 2022 r. sygn. III SA/Kr 1600/21 (opubl. w CBOSA), że za producenta rolnego uważa się osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów o podatku rolnym. Za gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 333), o którym mowa w art. 3 pkt 6 u.ś.r., uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Stosownie zaś do art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, użyte w ustawie określenia "rolnik" oznaczają - rolnika w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013, którego gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, której gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów, określonym w art. 52 TUE w związku z art. 349 i 355 TFUE, oraz która prowadzi działalność rolniczą. Działalność rolnicza (art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013) oznacza: - produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich; - utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub - prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy. Na rolniku spoczywa obowiązek przestrzegania praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (art. 9 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego). Przenosząc powyższe okoliczności rozpoznawanej sprawy, należy podzielić ustalenie organu odwoławczego, że organ I instancji nie poczynił ustaleń zmierzających do weryfikacji oświadczenia skarżącej z 5 października 2023 r., dołączonego do wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, z którego wynika jedynie, że skarżąca z dniem 1 października 2023 r. zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego i wykonywania w nim pracy. W toku postępowania wyjaśniającego organ odwoławczy podjął czynności celem zweryfikowania stanowiska skarżącej oraz składanych przez nią oświadczeń i w rezultacie skarżąca, w oświadczeniu z 12 grudnia 2023 r., podała m.in., że posiada gospodarstwo wielkości 2,0146 ha fiz. (2,7506 ha przel.), zaś zgodnie z informacją uzyskaną z ARMiR, numer gospodarstwa zamknie po otrzymaniu pozytywnej decyzji przyznającej jej świadczenie pielęgnacyjne, co jest podstawą zamknięcia gospodarstwa. W grudniu natomiast otrzyma dopłatę z ARMiR za rok 2023. Sąd zauważa, że płatności przysługują osobom, które rzeczywiście wykonują pracę w gospodarstwie rolnym. Dodać w tym miejscu trzeba, że posiadanie gospodarstwa rolnego nie jest wystarczającym i samoistnym warunkiem otrzymania płatności. Na rolniku spoczywa bowiem obowiązek przestrzegania praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, jak stanowi to art. 9 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W świetle powyższych ustaleń stanowisko SKO, że skarżąca nie spełnia przesłanki z art. 17b ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.ś.r., ponieważ nie zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego, co było główną przyczyną utrzymania w mocy decyzji o odmowie przyznania prawa świadczenia pielęgnacyjnego, należało ocenić jako prawidłowe i kluczowe dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Złożone przez skarżącą do skargi oświadczenie (nie zawierające daty), z którego wynika, że od 1 października 2023 r. skarżąca wydzierżawiła bez sporządzonej pisemnej umowy grunty o pow. 2,0146 ha użytków rolnych E. P. nie mogło mieć doniosłości prawnej, gdyż strona składała wnioski o dopłaty za rok 2023 r., co jak sama przyznała, miała je otrzymać w grudniu 2023 r. Nie zasługiwały zatem na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17b ust. 2 u.ś.r. poprzez brak podjęcia przez organ jakichkolwiek czynności zmierzających do weryfikacji prawdziwości oświadczenia, jak i poprzez pominięcie faktu, że oddanie gospodarstwa rolnego w dzierżawę osobie trzeciej stanowi o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego w rozumieniu ustawy. Wyjaśnić bowiem należy, że z brzmienia art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1307/2013 wynika, że rolnika, który nie prowadzi na danych użytkach rolnych działań minimalnych określonych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c ppkt iii tego rozporządzenia, nie można uznać za rolnika aktywnego zawodowo i w związku z tym odmawia się mu jakichkolwiek płatności bezpośrednich (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2022 r., w sprawie C-176/20; opublik. w: www.eur-lex.europa.eu, Dz. UUE.C.2022/213/5, LEX nr 3330188. Mając to na uwadze nie ulega wątpliwości, że faktowi iż skarżąca nie wykonuje żadnych czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, jak twierdzi, przeczą właśnie same działania skarżącej polegające na korzystaniu przez nią z dopłat przysługujących aktywnym producentom rolnym, co uwierzytelnia pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Biuro Powiatowe w [...] znak: [...]. W ocenie Sądu, skarżąca w istocie nie przestała być rolnikiem przed końcem 2023 r., zatem Kolegium zasadnie przyjęło, że skarżąca nie spełniła przesłanki zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego. Kolegium władne było zatem, w ocenie Sądu, do skorzystania z przyznanych mu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., kompetencji utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo wskazania innej przyczyny odmowy wnioskowanego świadczenia, stąd też zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. należy uznać za bezzasadny, pomimo błędnego jego sformułowania w skardze. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organ odwoławczy zgodnie z wymogami art. 6, art. 7 w zw. z art. 80, art. 8 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Ustalenia faktyczne dokonane zostały na podstawie kompletnego materiału dowodowego sprawy i należy ocenić je jako prawidłowe. Uzasadnienie decyzji sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.; organ odwoławczy wskazał i wyjaśnił ustalone fakty oraz dowody, na których się opierał, wyjaśnił także prawidłowo podstawę prawną decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.