VIII SA/Wa 157/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 157/16 w sprawie ze skargi J. B. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odrzucić zażalenie Postanowieniem z 17 maja 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 157/16 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku J. B. (dalej: skarżący) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, orzekł o odmowie przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z 24 czerwca 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 157/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu złożonego przez skarżącego sprzeciwu, orzekł o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy. Pismem z [...]lipca 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 24 czerwca 2016 r. w przedmiocie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), modyfikująca m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Na podstawie art. 2 tej ustawy, w sprawach wszczętych po tej dacie, a taką bez wątpienia jest rozpoznawana sprawa, sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwana dalej: p.p.s.a.), orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a więc wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy - art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone w jego pkt 1-10. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w ww. katalogu. Nie ulega zatem wątpliwości, że ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia (ani jakiegokolwiek innego środka zaskarżenia) na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy, wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. Zarówno art. 194 § 1 p.p.s.a., jak i żaden inny przepis tej ustawy nie przyznaje stronie prawa wniesienia zażalenia na postanowienie sądu w opisanym przedmiocie. Dlatego wniesione w niniejszej sprawie zażalenie Sąd uznał za niedopuszczalne. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.