VIII SA/Wa 159/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/ Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. – wspólnika spółki cywilnej "[...]" z siedzibą w B. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 159/10 ze skargi P. M., "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w B. – wspólników spółki cywilnej "[...]" z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej postanawia : odmówić wykładni wyroku. Wyrokiem z dnia 26 maja 2010r., sygn. akt VIII SA/Wa 159/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej. Jednocześnie w pkt 2 wyroku Sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się orzeczenia. W dniu [...] lipca 2010r. skarżący jako wspólnik spółki cywilnej złożył wniosek o wykładnię powyższego wyroku z uwagi na jego nieprecyzyjne uzasadnienie. We wniosku zwrócił się o sprecyzowanie, kto jest podmiotem uprawnionym do występowania o przyznanie ww. płatności – spółka cywilna, czy wspólnik tej spółki, któremu pozostali wspólnicy udzielili zgody. Zdaniem wnioskodawcy Sąd uznał, iż przepisy ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów rolnych nie stanowią prawa materialnego w sferze przyznania płatności rolnych, gdyż regulują jedynie kwestie nadania numeru ewidencyjnego producentom rolnym. We wniosku przytoczył stwierdzenie Sądu, iż istnieją przepisy prawa materialnego, które umożliwiają spółce cywilnej złożenie wniosku, a tym samym ubieganie się przez nią o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, powołując się przy tym na stosowne przepisy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.), sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Zarówno w doktrynie jaki i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, zbiór LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II FZ 294/07). W doktrynie podkreśla się, iż wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie wyjątkowo (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 575). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. W żadnym wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08). W przedmiotowej sprawie nie zachodzi potrzeba wyjaśnienia treści wyroku, gdyż z jego uzasadnienia wyraźnie wynika stanowisko Sądu, że spółka cywilna może posiadać przymiot rolnika (producenta rolnego). Sąd przytoczył bowiem przepisy prawa materialnego na podstawie których istnieje możliwość nadania jej takiego statusu. W konkluzji swojego wywodu Sąd, wskazał jednak w sposób jednoznaczny, że o płatność będącą przedmiotem wniosku może ubiegać się wyłącznie wspólnik spółki cywilnej. Należy powtórzyć, że przepis art. 12 ust 5 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2004 r., Nr 10, poz. 76 ze zm.) jest przepisem prawa procesowego regulującym kwestie nadania numeru identyfikacyjnego temu wspólnikowi co do którego pozostali wspólnicy wyrazili pisemną zgodę. Przepis ten dotyczy jednak nadania jednego numeru identyfikacyjnego nie spółce cywilnej, a jednemu z jej wspólników, który następnie ma możliwość wystąpienia ze stosownym wnioskiem o przyznanie przedmiotowej płatności. Tak więc, nie sposób uznać, że spółka cywilna mogła być stroną postępowania administracyjnego zamiast jej wspólników. Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił odmówić rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku na podstawie art. 158 p.p.s.a.