VIII SA/Wa 159/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...]listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji kuratora wyznaczonego do reprezentowania nieobecnej strony postępowania postanowił: odrzucić skargę. Pismem z 16 stycznia 2016 r. A. G. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołane wyżej postanowienie Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego [...] (dalej: "organ I instancji"). Przedmiotowe rozstrzygnięcie wraz ze stosownym pouczeniem co do terminu i środka zaskarżenia zostało doręczone skarżącemu 27 listopada 2015 r. Skarżący, 8 grudnia 2015 r. prawidłowo wniósł zażalenie na postanowienie organu I instancji, które zostało przesłane do Dyrektora Izby Skarbowej w [...]celem rozpatrzenia. Natomiast 18 stycznia 2016 r. skarżący wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej jako Sąd) na postanowienie organu I instancji. Odpowiadając na skargę, Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego [...], na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu administracyjnego (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Przy czym samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 powołanej ustawy. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej (por. postanowienie WSA w Warszawie z 9 marca 2004r., I SA 2813/03 niepubl.). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej spawy dostrzec należy, że przedmiotem skargi jest postanowienie Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego [...]z [...]listopada 2015 r., od którego, zgodnie z zawartym w nim pouczeniu, stronie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia do organu wyższej instancji. Z uprawnienia tego skarżący skorzystał, lecz nie czekając na rozpoznanie wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ, wystąpił ze skargą do Sądu. W tej sytuacji uznać należało, że złożona skarga jako przedwczesna jest niedopuszczalna. Skarżący nie wyczerpał bowiem środków zaskarżenia przysługujących stronie w toku postępowania administracyjnego, tj. przedmiotem skargi uczynił postanowienie organu I instancji, od którego prawidłowo wniósł zażalenie. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia, czyli skargę odrzucił.