VIII SA/Wa 162/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), , Protokolant starszy specjalista Ilona Obara, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2024 r. w Radomiu sprawy ze skargi U. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 8 grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia, po wznowieniu postępowania oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga U. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. w przedmiocie daty przyznania świadczenia pielęgnacyjnego po wznowieniu postępowania. Prezydent Miasta R. decyzją z dnia 2 maja 2023 r. nr [...] odmówił przyznania U. B. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad mężem T. B. Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej Kolegium, SKO) ostateczną decyzją z 5 lipca 2023 r. znak: [...] - uchyliło decyzję Prezydenta Miasta R. z 2 maja 2023 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem T. B. - i przyznało świadczenie pielęgnacyjne U. B. od dnia 09.01.2023 r. do 28.02.2026 r. Uzasadniając decyzję SKO wskazało, że materiał dowodowy w rozpoznawanej sprawie, w tym wywiad środowiskowy, orzeczenie o niezdolności do samodzielnej egzystencji daje podstawy do uznania, że Skarżąca spełnia przesłanki uprawniające do świadczenia pielęgnacyjnego albowiem sprawuje opiekę nad mężem. W dniu 28 września 2023 r. do Kolegium wpłynęła informacja o ustaleniu i pobieraniu emerytury przez U. B. oraz o wstrzymaniu jej pobierania od dnia 1 października 2023 r. Jak wynika z ustaleń organu U. B. miała przyznaną emeryturę na wniosek złożony w dniu 29 maja 2023 r. (dowód decyzja ZUS o przyznaniu emerytury). ZUS przyznał emeryturę decyzją z 19 czerwca 2023 r., od dnia 19.10.2020 r., tj. od daty nabycia uprawnień. Jednocześnie ZUS Oddział w R. przesłał do organu informację, że na wniosek U. B. z dnia 25 sierpnia 2023 r. wypłata emerytury została wstrzymana od dnia 1 października 2023 r. w związku z przyznaniem świadczenia pielęgnacyjnego. Mając na uwadze, iż w dacie wydania decyzji Kolegium (o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego) U. B. pobierała emeryturę, postanowieniem z 7 listopada 2023 r., SKO działając z urzędu na podstawie art. 145 par. 1 pkt 5 k.p.a. - wznowiło postępowanie w rozpoznawanej sprawie. W uzasadnieniu postanowienia powołano się na informacje ZUS o pobieraniu emerytury oraz o jej wstrzymaniu od dnia 1 października 2023 r. Zaskarżoną decyzją z 8 grudnia 2023 r. znak: [...], Kolegium działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. dalej k.p.a.) oraz art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2023 poz. 390, dalej u.ś.r.), , orzekło o: 1.uchyleniu w całości decyzji własnej z dnia 05.07.2023 r. znak: [...] uchylającej decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia 02.05.2023 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem T. B. i przyznającą świadczenie pielęgnacyjne U. B. od dnia 09.01.2023 r. do 28.02.2026 r. i następnie uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia 02.05.2023 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia łub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem T. B. 2. i przyznało świadczenie pielęgnacyjne U. B. od dnia 01.10.2023 r. do 28.02.2026 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśnił, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Celem postępowania wyjaśniającego we wznowionym postępowaniu jest co do zasady ustalenie, czy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał pierwotną decyzję. W rozpoznawanej sprawie "nowe okoliczności faktyczne" czy też "nowe dowody" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., które miały stanowić o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 05.07.2023r. znak: [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia 02.05.2023 r. znak; [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem T. B. i przyznającą świadczenie pielęgnacyjne U. B. od dnia 09.01.2023 r. do 28.02.2026 r., to okoliczność, że w dniu 05.07.2023 r. – U. B. pobierała emeryturę, którą pobierała do 30.09.2023 r. O okolicznościach powyższych Kolegium powzięło informację w dniu 28.09.2023 r. z pisma MOPS w R. z dnia 27.09.2023 r. W świetle powyższego w dniu wydania ostatecznej decyzji Kolegium, istniała negatywna przesłanka uniemożliwiająca przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, spowodowanej koniecznością opieki nad mężem T. B. za okres od 09.01.2023 r. do 30.09.2023 r. - w związku z pobieraniem emerytury przez U. B. Zatem w rozpoznawanej sprawie Kolegium ustaliło, że w dniu 05.07.2023 r. U. B. pobierała emeryturę, co stanowiło negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od 09.01.2023 r. Jednocześnie z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, jak ustaliło SKO, że U. B. wstrzymała z dniem 01.10.2023 r. wypłatę emerytury, co oznacza, iż negatywna przesłanka do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, spowodowanej koniecznością opieki nad mężem T. B. ustąpiła z dniem 01.10.2023 r. Następnie Kolegium przytoczyło treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a u.ś.r. oraz zobrazowało poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych na tle przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie mającej prawo do emerytury. Odnośnie poglądu wyrażonego w orzecznictwie sądowym dotyczącego umożliwienia stronie wyboru świadczenia pielęgnacyjnego poprzez zawieszenie prawa do niższej emerytury, to w ocenie Kolegium jest to stanowisko możliwe do przyjęcia, gdyż nie stoi w sprzeczności z art. 17 ust.5 pkt 1 lit. a, bowiem osoba, która ma zawieszoną emeryturę (nie pobiera emerytury) znajduje się w sytuacji w której nie występuje negatywna przesłanka z powyższego przepisu. Mając na uwadze, iż U. B. podjęła decyzję o wstrzymaniu emerytury od dnia 01.10.2023 r. Kolegium stwierdziło, iż ustąpiła z w/w dniem negatywna przesłanka wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt lit. a u.ś.r. W podsumowaniu Kolegium uznało, iż U. B. wstrzymała wypłatę emerytury od dnia 1 października 2023 r., zatem świadczenie pielęgnacyjne przysługuje od tej daty do dnia 28 lutego 2026 r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję Kolegium w części, U. B. (dalej Skarżąca) zarzuciła: 1. na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit a) p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 17 ust. 5 pkt. 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu z Dz.U.2023.390 ("u.ś.r.") w zw. z art. 32 ust 1. art. 69, art. 71 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji RP, poprzez błędną, niekonstytucyjną wykładnię i uznanie, że posiadanie przez Skarżącą prawa do emerytury pozbawia ją prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w jakiejkolwiek wysokości, podczas gdy wykładnia funkcjonalna i celowościowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że stosowanie tego przepisu wyłącza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo do emerytury nie w całości, ale do wysokości emerytury, co skutkuje bezprawnym różnicowaniem sytuacji prawnej opiekunów i co miało pływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało odmową przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dla Skarżącej w okresie od 09.01.2023 r. do 30.09.2023 r.; 2. na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1) lit. c) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 7a § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości prawnych na korzyść strony (Skarżącej), w sytuacji gdy treść normy prawnej pozostawiała wątpliwości, co do jej treści, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało odmową przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dla Skarżącej w okresie od 09.01.2023 r. do 30.09.2023 r.; b. art. 8 k.p.a., tj. naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej i zasady równego traktowania, poprzez różnicowanie sytuacji prawnej opiekunów osób niepełnosprawnych polegającym na wyłączeniu w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tych opiekunów, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w sytuacji, gdy to świadczenie jest niższe niż świadczenie pielęgnacyjne, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do rozstrzygnięcia, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje Skarżącej od 09.01.2023 r. do 30.09.2023 r.; c. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., tj. naruszenie zasady przekonywania, poprzez niewyjaśnienie w sposób należyty przesłanek, którymi kierował się Organ przy załatwianiu sprawy, w szczególności niedostateczne wyjaśnienie, dlaczego - mimo przyznania wprost w treści uzasadnienia, że istnieje linia orzecznicza przyjmująca korzystniejszą dla Skarżącej interpretację przepisów - nie została ona zastosowana w niniejszej sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do rozstrzygnięcia, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje Skarżącej od 09.01.2023 r. do 30.09.2023 r. Na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a w zw. z art. 145a § 1 p.p.s.a. Skarżąca wniosła o: 1. uchylenie decyzji w zaskarżonej części z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego i naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy; 2. zobowiązanie Organu do wydania decyzji w określonym terminie, przyznającej Skarżącej świadczenie pielęgnacyjne: a. od dnia 09.01.2023 r. do dnia 30.09.2023 r. w wysokości stanowiącej różnicę między wysokością świadczenia pielęgnacyjnego a wysokością pobieranej emerytury: b. od dnia 01.10.2023 r. do 28.02.2026 r. w pełnej wysokości. c. wniosła o przyznanie Skarżącej od Organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, w tym kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 zwanej dalej: p.p.s.a). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie sporna pozostaje kwestia daty przysługiwania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Przypomnieć należy zatem, że w wyniku złożonego odwołania Kolegium decyzją z 5 lipca 2023 r. przyznało Skarżącej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej spowodowanej koniecznością opieki nad mężem od dnia 9 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2026 r. Co istotne w dacie złożenia wniosku oraz prowadzonego postępowania przed organem I instancji – Prezydentem Miasta R., Skarżąca nie była uprawniona do emerytury oraz nie pobierała emerytury, co wynika z akt administracyjnych. Prezydent Miasta R. decyzją z dnia 2 maja 2023 r. – odmówił Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wnioskowanego w związku z opieką nad mężem T. B. Dopiero organ II instancji w wyniku odwołania od decyzji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.,: uchylił decyzję Prezydenta Miasta R. i przyznał Skarżącej wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne na okres od dnia 9 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2026 r. Ponadto do dnia wydania decyzji przez Kolegium Skarżąca nie zgłaszała do żadnego z organów okoliczności, iż złożyła wniosek o emeryturę. Z decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 czerwca 2023 r. znak: [...] o przyznaniu emerytury wynika, że wniosek o przyznanie emerytury Skarżąca złożyła w dniu 29 maja 2023 r. (d. decyzja ZUS w aktach adm.). Zauważenia wymaga, że ZUS pismem z 11 września 2023 r., poinformował Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w R. o okoliczności wstrzymania wypłaty emerytury U. B. od dnia 1 października 2023 r., na jej wniosek. Kolegium zostało poinformowane o powyższym fakcie pismem organu I instancji z dnia 27 września 2023 r. (d. akta adm.). Otrzymanie powyższej informacji skutkowało wydaniem postanowienia przez Kolegium z dnia 7 listopada 2023 r. o wznowieniu z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kolegium z 5 lipca 2023 r. o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego U. B. od dania 9 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2026 r. Powodem wydanego postanowienia było pobieranie w dniu 5 lipca 2023 r. emerytury przez Skarżącą. W rezultacie w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. – Kolegium wydało zaskarżoną decyzję, w wyniku której przyznano U. B. świadczenie pielęgnacyjne od dnia 1 października 2023 r. do dnia 28 lutego 2026 r. Nie ulega wątpliwości, że Kolegium uzyskało informację o wstrzymaniu emerytury uprawnionej U. B. w dniu 27 września 2023 r., a więc po wydanej decyzji ostatecznej (z dnia 5 lipca 2023 r.), oraz że była to nowa okoliczność w sprawie. W ocenie Sądu, Kolegium prawidłowo wydało decyzję w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem zasadne było wznowienie postępowania z urzędu wobec ujawnienia nowych okoliczności w postaci pobierania emerytury, o której Kolegium wydając w dniu 5 lipca 2023 r. decyzję ostateczną nie miało wiedzy. Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę: ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Jak wynika z akt sprawy, decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 czerwca 2023 r. znak: [...] o przyznaniu emerytury, Skarżąca w dacie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego tj. w dniu 5 lipca 2023 r. – była uprawniona do emerytury. Oznacza to, że świadczenie pielęgnacyjne nie mogło jej przysługiwać, gdyż jasno wynika to z powołanego wyżej art. 17 ust. 5 pkt. 1 lit a u.ś.r. W tych okolicznościach zaznaczyć należy, że prawidłowo Kolegium, uzyskawszy informację o ww. okolicznościach, wznowiło postepowanie z powołaniem się na przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną (w niniejszej sprawie decyzją Kolegium z 5 lipca 2023 r.), gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą procesową. Przesłanka wskazana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. dotyczy nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów. Dowody (okoliczności) te musiały istnieć w dniu wydania decyzji i nie mogły być znane organowi, który wydał decyzję. Bezspornie w dniu wydania decyzji skarżącej przysługiwało już prawo do emerytury z ZUS. Składając wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego skarżąca oświadczyła, że nie posiada w ZUS uprawnień do renty lub emerytury. Wobec tego nową istotną okolicznością w sprawie, mającą w świetle powołanego art. 17 ust. 5 pkt 1a u.ś.r. wpływ na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, było nabycie prawa do emerytury. Po wznowieniu postępowania Kolegium prawidłowo dokonało rozstrzygnięcia w sprawie, stwierdzając brak podstaw do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, od dnia 09.01.2023 r. gdyż - jak wyżej wskazano - art. 17 ust. 5 pkt 1a u.ś.r. wyklucza w sytuacji skarżącej kumulację przyznanych świadczeń. W zaskarżonej decyzji SKO prawidłowo przyznało świadczenie pielęgnacyjne U. B. od dnia 1 października 2023 r. do dnia 28 lutego 2026 r., bowiem od tej daty świadczenie jakie pobierała z ZUS Skarżąca zostało zawieszone. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie mogła pobierać dwóch świadczeń jednocześnie. Jednocześnie Sądowi znany jest pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że posiadanie emerytury nie musi być bezwzględną przesłanką negatywną przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, nie może on zostać jednak przeniesiony na realia niniejszej sprawy. W orzecznictwie dopuszczono bowiem tylko określoną koncepcję kształtowania na przyszłość, a nie wstecznie, uprawnień opiekuna osoby niepełnosprawnej. "Technicznie" ujmując, dopuszczono rozwiązanie, w którym emeryt-opiekun zwracając się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego równolegle występuje o zawieszenie prawa do emerytury (do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych), dzięki czemu – od momentu, gdy prawo do emerytury zostanie skutecznie zawieszone (i jej wypłaty wstrzymane) – odpada przesłanka negatywna uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego (bowiem w takiej sytuacji nie dojdzie do wypłacania dwóch świadczeń równolegle). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2021 r., I OSK 593/21 (orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreślił, że nawet uwzględniając korzystne dla emerytów-opiekunów poglądy prezentowane w orzecznictwie dotyczące wyboru uprawnień, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na pewno nie może przysługiwać za okres przeszły, dopóty opiekun osoby niepełnosprawnej aktywnie korzystał z prawa do emerytury. Sąd nie podziela stanowiska zawartego w skardze co naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a u.ś.r., poprzez błędną niekonstytucyjną wykładnię. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku I OSK 125/23 z dnia 2 lutego 2024 r. szeroko odniósł się do wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a u.ś.r. i stanowisko powyższe Sąd w składzie orzekającym podziela. NSA wyraził stanowisko, iż nie podziela poglądu o takiej wykładni przepisu, która sprowadza się do odmowy jego zastosowania i wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego stanowiącego różnicę między wysokością emerytury a wysokością świadczenia pielęgnacyjnego. Taki pogląd został już ukształtowany w kilku orzeczeniach NSA. Nieuprawnione okazały się także zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię powołanego art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a u.ś.r. w nawiązaniu do przepisów Konstytucji RP W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że nie można zarzucić organom tezy, że nie poinformowały Skarżącej o możliwości wyboru świadczenia, ponieważ w trakcie trwającego postępowania przed organami Skarżąca nie pobierała emerytury, ani nie poinformowała, że złożyła wniosek o przyznanie emerytury (art. 9 k.p.a.). Wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, art. 7a § 1, art. 8, art. 11, czy art. 107 § 3 k.p.a., podniesionych w skardze. Strona skarżąca całkowicie pomija, że przedmiotem skargi jest decyzja wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc decyzja po wznowieniu postępowania. Należy tu zwrócić uwagę, że określone świadczenie, w przedmiotowej sprawie – świadczenie pielęgnacyjne mogło zostać przyznane stronie tylko wówczas gdy wszystkie warunki zostaną spełnione. Skoro jak wskazano wyżej nie jest możliwe kumulatywne pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego i emerytury, a warunkiem przyznania jest rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia, w tym wypadku emerytury, to niewątpliwie Skarżąca spełniała przesłanki do nabycia tego świadczenia z chwilą zawieszenia emerytury. W przedstawionym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a wydana w sprawie decyzja odpowiada prawu. Wobec tego skarga jako niezasadna podlegała na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddaleniu.