VIII SA/Wa 164/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. W. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M.W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 1476 zł (tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć złotych) w tym: tytułem opłaty kwotę 1200 zł (tysiąc dwieście złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 276 zł (dwieście siedemdziesiąt sześć złotych). Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2014 r. przyznano skarżącemu S. K. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego radcę prawnego M.W.. Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. pełnomocnik wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego oświadczając, że opłaty za udzieloną pomoc prawną nie zostały uiszczone w całości ani w części. Postanowieniem z 11 grudnia 2014 r. referendarz sądowy przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz ww. radcy prawnego tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100). W dniu [...] grudnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego prawidłowo wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego. W uzasadnieniu pełnomocnik powołując się na wartość przedmiotu sporu wskazał, że minimalnym wynagrodzeniem jakie powinno mu być przyznane jest wynagrodzenie określone w § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Zgodnie z art. 260 u.p.p.s.a., wniesienie w terminie sprzeciwu od wyżej wymienionego postanowienia spowodowało, że utraciło ono moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późniejszymi zmianami) – dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), dalej: "rozporządzenie". Zgodnie z § 16 wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Dla wyliczenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w przedmiotowej sprawie przyjąć należało stawkę minimalną określoną w § 6 pkt 4 rozporządzenia, tj. 1200 zł. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy i stawił się na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Biorąc pod uwagę powyższe oraz wobec oświadczenia pełnomocnika skarżącego, że pomoc nie została opłacona ani w części ani w całości na podstawie art. 250 oraz art. 254 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.