VIII SA/Wa 169/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 rok, po wznowieniu postępowania oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: organ odwoławczy) z dnia [...] listopada 2010 r., którą to decyzją w wyniku rozpoznania odwołania "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: skarżąca) została utrzymana w mocy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. orzekająca – po wznowieniu postępowania na żądanie skarżącej - odmowę uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] sierpnia 2008 r. określającą skarżącej za 2003 rok – zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie [...] zł oraz odsetki od nieuregulowanej w terminie płatności zaliczki na podatek dochodowy za [...] r. w części przekraczającej podatek należny za 2003 r. w wysokości [...] zł. 2.1. Decyzja organu I instancji w postępowaniu wznowieniowym zapadła w wyniku ustalenia następujących okoliczności faktycznych: Skarżąca wnioskiem z dnia [...].04.2010 r. zwróciła się o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...].08.2008 r. utrzymaną w mocy decyzją organu odwoławczego. W uzasadnieniu swego stanowiska skarżąca wskazała, że w czasie kontroli nie wnosiła o uznanie za koszty uzyskania przychodów kaucji w kwocie [...] zł pomniejszonej o [...] zł, a zatrzymanej przez dzierżawcę PUH [...] sp. z o.o. jako odszkodowanie, stwierdzając w ten sposób, iż został zawyżony dochód o [...] zł. Zdaniem skarżącej uznanie zatrzymanej kaucji jako koszt spowoduje zmniejszenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. o kwotę [...] zł. Skarżąca wskazywała, że z treści łączącej jej ze spółką PUH [...] sp. z o.o. umowy dzierżawy (gdzie wbrew omyłkowemu nazwaniu dzierżawcą spółki [...] spółka ta była wydzierżawiającym, zaś skarżąca dzierżawcą) wynikało prawo wydzierżawiającego do zatrzymania kaucji jako odszkodowania za odstąpienie od umowy przez dzierżawcę. Z uwagi na fakt, iż we wniosku o wznowienie postępowania skarżąca nie powołała żadnej z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w W. wezwał skarżącą do wskazania przesłanki do wznowienia postępowania oraz dowodów na ich poparcie. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wskazała, iż podstawę żądania stanowił przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Nadto podniosła, iż w trakcie prowadzonej kontroli Spółka nie posiadała rejestrów zakupu i sprzedaży, które zaginęły, zatem organ kontrolujący nie miał dowodów w formie księgowań na kontach, ani też not obciążeniowych z tytułu zatrzymania kaucji przez PUH [...] sp. z o.o. w R. na kwotę [...] zł wynikającą z § 12 pkt 5 umowy dzierżawy z dnia [...].03.2003 r.. Skarżąca wskazała również, iż w związku z prowadzoną równolegle kontrolą w 2007 r. w PUH [...] sp. zo.o. przez [...] Urząd Skarbowy w ramach wyjaśnień prezes zarządu J. S. złożył oświadczenie do protokołu kontroli z dnia [...].11.2007 r., że najem nieruchomości nie doszedł do skutku w całości i trwał do kwietnia 2004 r. i właśnie tę datę strony umowy przyjęły za datę zerwania umowy najmu. Za przedmiotowy najem spółka [...] wystawiła faktury VAT: Nr [...] (z dnia [...].04.2004 r.) oraz Nr [...] (z dnia [...].12.2003 r.) na łączną kwotę [...] zł, zaś pozostałą kwotę kaucji [...] sp. z o.o. uznała jako odszkodowanie za zerwanie umowy najmu i zatrzymała tę kwotę. Skarżąca jako załączniki do uzupełnienia wniosku o wznowienie dołączyła: - kserokopię umowy dzierżawy z PUH [...] sp. z o.o. z dnia [...].03.2003 r., - kserokopię oświadczenia z dnia [...].11.2007 r. sporządzonego na potrzeby [...] Urzędu Skarbowego w R. podpisanego przez J. S.; - kserokopie faktur VAT NR [...] i Nr [...]. W uzupełnieniu do pisma (wniosku) skarżąca przesłała oryginał oświadczenia prezesa zarządu J. S. na okoliczność zatrzymania kaucji i powiadomienia o tym fakcie "[...]" sp. z o.o. w dniu [...].05.2003 r.. Ponadto stwierdziła, iż zaksięgowanie kaucji po stronie przychodów w 2003 r. przez [...] sp. z o.o. uwiarygadnia istnienie zaksięgowania po stronie kosztów kaucji w kwocie [...] zł dla skarżącej, co było trudne do udowodnienia z uwagi na zaginięcie dokumentów. 3. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpoznaniu wniosku skarżącej, w wyniku rozpatrzenia całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie orzekł odmowę uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...].05.2009 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...].08.2008 r. dotyczącą wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. dla skarżącej. Uzasadniając tę decyzje organ I instancji wskazał, że: - faktura VAT z [...] grudnia 2003 nr [...] stanowi wprawdzie dowód istniejący w dniu wydania decyzji ostatecznej będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego, którego dotychczas nie przedstawiono, jednak nie jest to dowód istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż kwota [...] zł wynikająca z tej faktury została zaliczona do kosztów uzyskania przychodów skarżącej w 2003 r., - koszty z faktury VAT nr [...] dotyczą roku 2004, nie mogą wiec być zakwalifikowane do kosztów uzyskania przychodów w 2003 r. - umowa dzierżawy z [...] marca 2003 r. i kserokopia oświadczenia z [...] listopada 2011 r. sporządzonego przez J. S. i G. G. znajdowały się już w aktach sprawy, a więc były dowodami znanymi organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji ostatecznej, - Oświadczenie prezesa zarządu [...] sp. z o.o. z [...] czerwca 2010 r. nie istniało w dniu wydania decyzji ostatecznej z [...].05.2009 r. i jako takie nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej wniosek skarżącej wskazywał na chęć wykorzystania trybu nadzwyczajnego do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy podatkowej, czemu takie postępowanie nie służy. 4. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o jego uwzględnienie, uchylenie decyzji w całości oraz wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją wymiarową Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R., jak również o uwzględnienie nowych dowodów w sprawie, tj. dokumentów z kontroli z roku [...] wykonanej w 2007 r. przez [...] Urząd Skarbowy w R., jak również pozostałych dowodów przedłożonych w dotychczasowej korespondencji. Decyzji zarzuciła błędne powoływanie się na wyrok WSA w R. w sprawie, sygn. akt VIII SA/Wa 557/09 z dnia 10.02.2010 r., gdzie sprawa nie toczyła się o rozstrzygnięcie uznania lub nie, kaucji zatrzymanej przez [...] sp. z o.o. w 2003 r., błędną ocenę braku przesłanek, które miały wpływ na treść decyzji kończącej postępowanie podatkowe, gdyż jej zdaniem bardzo istotną przesłanką był brak wiedzy kontrolujących na temat zatrzymania kaucji w kwocie [...] zł przez Sp. z o.o. [...] w 2003 r. Zdaniem skarżącej zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej zaszły łącznie wszystkie przesłanki do wznowienia postępowania: - dokumenty z kontroli [...] nie były znane organowi, który wydał decyzję, tj. [...] US w R.; - dowody, a przede wszystkim rzeczywiste fakty istniały w dniu wydania decyzji. Nadto zarzuciła, iż organ rozpisuje się w uzasadnieniu decyzji o załącznikach powodując zaciemnienie istoty sprawy. Zdaniem skarżącej sama Izba Skarbowa winna zainicjować zbadanie dokumentów kontroli [...] US w R. za 2003 r. dotyczącej firmy [...], gdzie znajdują się dowody dotyczące przychodów [...] sp. z o.o., a analogicznie dowody na koszty uzyskania przychodów na kwotę [...] zł w skarżącej spółce. Zarzuciła również, iż organ skarbowy przemilczał fakty zatrzymania kaucji przez spółkę [...] w 2003 r., które nie powstały po wydaniu decyzji a dowody na tę okoliczność znajdują się w dokumentach [...] US w R.. Za nieprawdziwe skarżąca uznała również twierdzenia organu o próbie "wskazania na chęć wykorzystania trybu nadzwyczajnego do ponownego rozpoznania sprawy" inicjując postępowanie wznowieniowe, gdzie skarżąca wskazuje, iż jedynie chce dowieść istnienia dowodów faktycznych uzasadniających jej stanowisko. Ponadto Izba Skarbowa jej zdaniem chaotycznie interpretuje przepisy, a przecież została powołana po to, żeby rozstrzygać sporne kwestie zgodnie ze stanem rzeczywistym. 5. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. DIS w Warszawie po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie niniejszej, po rozpatrzeniu zarzutów skargi, biorąc za podstawę art. 233 § 1 pkt 1 i art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy wskazał na istotę postępowania wznowieniowego, powołując przesłanki wskazane w art. 240 § 1 Op i dokonał wykładni przepisu będącego podstawą prawną swojego rozstrzygnięcia. Podkreślił z całą stanowczością, iż wznowienie postępowania polega na przeprowadzeniu postępowania i wydaniu decyzji podatkowej w sprawie, w której zapadła już decyzja ostateczna, jeśli to postępowanie było dotknięte kwalifikowaną wadliwością proceduralną, względnie zaszły określone zdarzenia mające wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia. W ocenie organu odwoławczego samo zgłoszenie nowych faktów i dowodów nie oznacza, iż niejako automatycznie organ rozpoznający wniosek zobligowany jest po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania wydać odmienne rozstrzygnięcie od pierwotnego. Nowe fakty i dowody podlegają ocenie tego organu dokonywanej w ścisłym powiązaniu ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Zdaniem organu odwoławczego zostały wnikliwie przeanalizowane wszystkie dowody i fakty zawarte we wniosku o wznowienie postępowania i jego uzupełnieniach stanowiące zdaniem strony podstawę do przyjęcia, iż ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kaucję w kwocie [...] zł pomniejszoną o kwotę [...] zł, a zatrzymaną przez PUH [...] sp. z o.o. jako odszkodowanie, co przesądza o tym, iż wskazane okoliczności nie stanowią przesłanki wznowienia postępowania wskazanej w art. 240 § 1 pkt 5 Op. Następnie organ odwoławczy podniósł, iż organ pierwszej instancji właściwie ocenił wnioski dowodowe wskazane przez skarżącą (załączone do wniosku kserokopie faktur), które jak zaznaczył słusznie stanowią dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, których dotychczas nie przedstawiono organowi podatkowemu, lecz nie są one istotne dla rozstrzygnięcia kwestii spornej, czyli zaliczenia przez skarżącą do kosztów uzyskania przychodów kaucji zatrzymanej przez [...] sp. z o.o. jako odszkodowanie. Wskazał, iż kwota netto [...] zł wynikająca z faktury VAT z dnia [...].12.2003 r. została już zaliczona przez organ pierwszej instancji, w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego do kosztów uzyskania przychodów skarżącej, zaś kwota z drugiej z faktur z dnia [...].04.2004 r. ([...] zł) w sposób oczywisty nie może być wliczona do kosztów uzyskania przychodów 2003 r., gdyż nie została poniesiona w roku 2003. Organ odwoławczy uznał zatem, iż organ I instancji prawidłowo ocenił wszelkie wskazane dowody załączone do wniosku o wznowienie wskazując, iż dowody te nie zmieniają stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe i pozostają bez wpływu na decyzję wymiarową w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r., jak również ich ocena prowadzi do ustaleń już poczynionych w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji ostatecznej, nie mając charakteru istotnych dla przedmiotowej sprawy. Ponadto rozstrzygnięcie kwestii spornej w przedmiotowej sprawie czyli możliwości zaliczenia kaucji zatrzymanej jako odszkodowanie do kosztów uzyskania przychodów w 2003 r. skarżącej nie mogą być przedmiotem rozpoznania w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie o wznowienie postępowania, a są próbą wykorzystania tego postępowania, w jego ocenie do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Wskazał przy tym, iż nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, ale odrębne postępowanie nadzwyczajne ograniczone postawą wynikającą z art. 240 § 1 Op. Ponadto na poparcie swej argumentacji organ odwoławczy przywołuje orzeczenia sądów administracyjnych, które jego zdaniem przemawiają za słusznością wydanego rozstrzygnięcia. Postępowanie podatkowe w jego ocenie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i rzetelny zgodnie z regułami określonymi w Ordynacji podatkowej, w tym z przepisem art. 120 i art. 191. 6. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca, która pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Skarżąca wniosła w skardze o rozstrzygnięcie, czy zatrzymana kaucja przez firmę [...] sp. z o.o. powinna być uznana w kwocie [...] zł jako koszt uzyskania przychodu w "[...] sp. z o.o.", jeżeli została zaksięgowana jako przychód w spółce [...] sp. z o.o.? Wniosła też o powołanie biegłego z zakresu księgowości, który wydałby opinię, czy w/w kwota została wykazana w spółce [...] sp. z o.o. jako przychód w oparciu o dokumenty posiadane przez [...] Urząd Skarbowy w R., dokumentów z kontroli za omawiany okres. Autor skargi cytuje fragmenty uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Kwestionuje okoliczność, że dokumenty z postępowania prowadzonego przez [...] Urząd Skarbowy w R. były znane [...] Urzędowi Skarbowemu w R.. W uzasadnieniu skargi podniesiono szereg argumentów uprzednio wskazanych na etapie postępowania podatkowego we wniosku o wznowienie postępowania. Ponadto skarżąca wskazuje, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest sprzeczne ze znanymi jej faktami, oraz że absurdalnym jest że nawet Izba Skarbowa stosuje retorykę umożliwiającą ustalanie faktów w sprawie, stosując w dokumentach formuły " fakty były znane", która brzmi jak formuła "słyszeliśmy o takich okolicznościach". W jej ocenie organy podatkowe nie przedstawiły dowodów na poparcie swojego stanowiska, a w decyzji nie ma żadnego odniesienia do konkretnych dokumentów. Skarżąca wnioskowała też o dowody w postaci dokumentów z kontroli doraźnej w spółce [...] oraz o dowody na okoliczność, że dokumenty z tej kontroli były znane [...] Urzędowi Skarbowemu w dniu wydawania decyzji dotyczącej wymiaru skarżącej podatku dochodowego za 2003 r. 7. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując wcześniej zaprezentowaną argumentację i stanowisko w sprawie, jak również pozostawia zawarte w skardze wnioski dowodowe do oceny Sądu. Organ wskazał na znajdujące się w aktach postępowania podatkowego dokumenty wskazujące na wymianę pomiędzy Naczelnikami [...] i [...] Urzędu Skarbowego w R., informacji mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymiarowej. Organ wyjaśnił, że okoliczności faktyczne powstałe po wydaniu decyzji ostatecznej nie uzasadniają jej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania, nawet gdyby miały istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy, zaś dowody, nawet nowe i nieznane organowi podatkowemu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy, które nie mają istotnego wpływu na ustalenia dotyczące stanu faktycznego, nie mogą zostać uznane za podstawę zmiany ostatecznych decyzji. Ujawnienie "nowych okoliczności faktycznych" nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotna. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej dowody wskazywane przez skarżącą nie są dowodami istotnymi dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Organ wskazał na wyrażany w orzecznictwie sądowym pogląd, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, co do której sąd administracyjny oddalił skargę, wznowienie postępowania administracyjnego jest dopuszczalne, jeżeli po wyroku sądowym zostaną ujawnione lub wystąpią okoliczności uzasadniające wznowienie takiego postępowania. Tymczasem w obrocie prawnym pozostaje prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 557/09, którego przedmiotem była kontrola decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] maja 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z [...] sierpnia 2008 r. określającą skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r., gdzie skargę oddalono w tej zasadniczej części. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w zakresie wymiaru podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania podatkowego. Nie dostrzegł też przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest nieuzasadniona 8. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zważywszy na zarzuty podnoszone przez Skarżącą zarówno na etapie postępowania instancyjnego, jak też w skardze, przede wszystkim wyjaśnienia wymaga, na czym polega istota postępowania prowadzonego w trybie wznowienia postępowania. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania jest odrębnym od postępowania zwykłego postępowaniem nadzwyczajnym, które nie może być poświęcone ponownej ocenie zasadności rozstrzygnięć merytorycznych zapadłych w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Uchylenie ostatecznej decyzji w wyniku wznowienia postępowania może nastąpić tylko w przypadkach ściśle określonych w ustawie i po spełnieniu koniecznych warunków. Taki zakres omawianego postępowania wiąże się niewątpliwie z treścią art. 128 Ordynacji podatkowej, statuującego zasadę trwałości ostatecznych decyzji w postępowaniu podatkowym. Zastosowany w rozpatrywanej sprawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z przepisu tego wynika, że aby ustanowiona nim podstawa wznowienia postępowania mogła mieć zastosowanie, muszą zostać spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody: 2) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; 3) nie były znane organowi, który wydał decyzję; 4) istniały w dniu wydania decyzji. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania załączył szereg dokumentów. Wszystkie te dokumenty zostały poddane przez Dyrektora Izby Skarbowej ocenie, o czym świadczy uzasadnienie decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania. Każdy z tych dokumentów (dowodów) został omówiony poprzez wskazanie, dlaczego według organu nie spełnia on przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Nie uwzględnione zostały te dokumenty, które znane były organowi, który wydał decyzję, (niektóre z nich były wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania), nieistotne dla sprawy oraz nieistniejące w dniu wydania decyzji. Organ w odniesieniu do powoływanych przez skarżącą dowodów trafnie je ocenił jako stanowiące podstawy do wzruszenia ostatecznej decyzji w trybie wznowieniowym, wskazując że: - faktura VAT z [...] grudnia 2003 nr [...] stanowi wprawdzie dowód istniejący w dniu wydania decyzji ostatecznej będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego, którego dotychczas nie przedstawiono, jednak nie jest to dowód istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż kwota [...] zł, wynikająca z tej faktury została zaliczona do kosztów uzyskania przychodów skarżącej w 2003 r., - koszty z faktury VAT nr [...] dotyczą roku 2004, nie mogą wiec być zakwalifikowane do kosztów uzyskania przychodów w 2003 r. - umowa dzierżawy z [...] marca 2003 r. i kserokopia oświadczenia z [...] listopada 2011 r. sporządzonego przez J. S. i G. G. znajdowały się już w aktach sprawy, a więc były dowodami znanymi organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji ostatecznej, - oświadczenie prezesa zarządu [...] sp. z o.o. z [...] czerwca 2010 r. nie istniało w dniu wydania decyzji ostatecznej z [...].05.2009 r. i jako takie nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej. Ponieważ skarżąca skupia swoją uwagę na kwestiach zaliczenia w koszty uzyskania przychodu roku 2003 r. kwoty [...] zł kaucji, zaliczonej rzekomo przez jej kontrahenta do kosztów uzyskania przychodu w 2003 r., to należy zauważyć, że nawet jeśli tak było naprawdę, to samo zaliczenie do przychodów roku 2003 r. przez spółkę [...] otrzymanej od skarżącej kaucji w kwocie [...] zł nie oznacza automatycznie, że u skarżącej był to koszt uzyskania przychodu w tej samej wysokości zaliczany w tym samym okresie. Dodatkowo należy zauważyć, że okoliczności dotyczące zaliczenia kaucji w koszty były przedmiotem szczegółowych rozważań organu podatkowego przy wydaniu decyzji ostatecznej z [...] sierpnia 2008 r. i odmówiono wtedy zaliczenia kwoty kaucji w koszty uzyskania przychodu skarżącej. Decyzja ta była przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie VIII SA/Wa 557/09 i w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości. Sąd zwraca też uwagę, że twierdzenia o rzekomym zaliczeniu kaucji na poczet odszkodowania za zerwanie przez skarżącą umowy najmu ze spółką [...] pozostają w oczywistej sprzeczności z zeznaniami świadka J. S.– prezesa zarządu spółki [...], który zeznając w dniu [...] listopada 2007 r. stwierdził: w odniesieniu do kaucji wniesionej przez skarżącą: "pozostała kwota została w depozycie spółki [...]. Obecnie prowadzone są rozmowy na temat wznowienia działalności spółki [...] i kontynuacji umowy dzierżawy". Ponadto również sam skarżący jest niekonsekwentny w swoich twierdzeniach, skoro z jednej strony uważa, że część kaucji powinna być potraktowana jako koszt uzyskania przychodu w 2003 r. jako odszkodowanie za zerwanie umowy najmu przez skarżącą, a w piśmie uzupełniającym, wniosek o wznowienie z [...] maja 2005 r. stwierdza, że najem trwał do końca 2004 r. Reasumując, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynika sprawy, zaś zarzuty skargi są nietrafne, bądź nie zasługują na uwzględnienie. Organ trafnie zinterpretował treść przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie, to jest w szczególności art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z przepisami postępowania prawidłowo ustalił stan faktyczny w zakresie oceny wskazywanych przez skarżącą podstaw faktycznych wznowienia postępowanie i zasadnie przyjął, że nie istniały przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą decyzji. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowiono jak w sentencji.