VIII SA/Wa 169/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku D. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności postanawia : odmówić D. J. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z 26 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę D. J. (dalej: "skarżąca") na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Wskazał, że skarga została złożona z uchybieniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "u.p.p.s.a."), gdyż została złożona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym [...] maja 2012 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu przyznała, że doszło do uchybienia terminu, ale z przyczyn przez nią niezawinionych. Zakwestionowała prawidłowość doręczenia jej zaskarżonej decyzji. Wskazała, że przesyłka została doręczona jej siostrze, która mieszka pod innym adresem. Skarżąca nie pamięta kiedy otrzymała przesyłkę. Wskazała na prawdopodobną datę [...] grudnia 2011 r. O tym, że uchybiła terminowi do wniesienia skargi, dowiedziała się z treści postanowienia Sądu o jej odrzuceniu, tj. [...] maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w terminie, gdyż jak wynika z oświadczenia skarżącej o tym, że uchybiła terminowi do dokonania czynności dowiedziała się z postanowienia Sądu z 26 kwietnia 2012 r. doręczonym jej [...] maja 2012 r. Od tej daty rozpoczął się zatem bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 86 § 1 u.p.p.s.a., sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 u.p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 87 § 2 powołanej ustawy, we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają przepisy § 1-4 art. 87 u.p.p.s.a. Są nimi: – wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, – uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, – powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego, – równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4). Stosownie natomiast do treści art. 88 u.p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że zawarta w dyspozycji art. 86 § 1 u.p.p.s.a. przesłanka braku winy, warunkująca pozytywne rozpoznanie wniosku, oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były przez niego nie do przewidzenia i nie do usunięcia. Kierunek wykładni sądowej tego przepisu wskazuje, że winę wykluczają przeszkody, których wnioskodawca nie był w stanie przewidzieć, ani im zapobiec. A contrario, negatywnej przesłanki zawinienia, która wyłącza możliwość przywrócenia terminu, należy upatrywać w zaniechaniu przez wnioskodawcę tym wszystkim czynnościom, które przy dołożeniu przez niego należytej staranności, zapobiegłyby konsekwencjom, jakie ustawodawca wiąże z upływem terminów do dokonania określonych czynności procesowych. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że nie mogą odnieść pożądanego skutku podnoszone przez skarżącą argumenty. Z akt sprawy wynika bowiem, że przyczyną odrzucenia przez Sąd skargi było niedopełnienie przez skarżącą obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 u.p.p.s.a. Czyli skarżąca wniosła skargę bezpośrednio do Sądu w przewidzianym terminie (ostatniego dnia), ale bez zachowania trybu przewidzianego prawem. Stąd termin do dokonania tej czynności został uchybiony. Sąd uznał, że niedochowanie przez skarżącą terminu do wniesienia skargi nie jest następstwem okoliczności niezależnych od skarżącej, gdyż przesyłkę pocztową nadała w terminie przewidzianym dla wniesienia skargi, lecz jest wynikiem niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Dlatego Sąd uznał, iż nie wystąpiły okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu. W konsekwencji, działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.