VIII SA/Wa 170/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Iwona Owsińska - Gwiazda Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/ po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. – wspólnika spółki cywilnej [...] o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2010r., sygn. akt VIII SA/Wa 170/10 ze skargi P. M., R. M. - wspólników spółki cywilnej "[...]" na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich postanawia : odmówić wykładni wyroku. Wyrokiem z dnia 26 maja 2010r., sygn. akt VIII SA/Wa 170/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. w przedmiocie płatności bezpośrednich. Jednocześnie w pkt 2 wyroku Sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się orzeczenia. W dniu [...] lipca 2010r. skarżący jako wspólnik spółki cywilnej złożył wniosek o wykładnię powyższego wyroku z uwagi na jego nieprecyzyjne uzasadnienie. We wniosku zwrócił się o sprecyzowanie, kto jest podmiotem uprawnionym do występowania o przyznanie płatności – spółka cywilna, czy wspólnik tej spółki, któremu pozostali wspólnicy udzielili zgody. Wskazał, że Sąd uznał, iż przepisy ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów rolnych nie stanowią prawa materialnego w sferze przyznania płatności rolnych, gdyż regulują jedynie kwestie nadania numeru ewidencyjnego producentom rolnym. We wniosku przytoczył stwierdzenie Sądu, iż istnieją przepisy prawa materialnego, które umożliwiają spółce cywilnej złożenie wniosku, a tym samym ubieganie się przez nią o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, powołując się przy tym na stosowne przepisy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.), sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Zarówno w doktrynie jaki i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, zbiór LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II FZ 294/07). W doktrynie podkreśla się, iż wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie wyjątkowo (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 575). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. W żadnym wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08). W przedmiotowej sprawie nie zachodzi potrzeba wyjaśnienia treści wyroku, gdyż okoliczności podane we wniosku w sprawie niniejszej nie zachodzą. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę na fakt, iż sprawa niniejsza dotyczy płatności obszarowych, a nie płatności rolnośrodowiskowej. W sprawie niniejszej Sąd w uzasadnieniu wyroku nie przytoczył też powoływanych przez skarżącego przepisów prawa materialnego, które umożliwiają spółce cywilnej złożenie wniosku, a tym samym ubieganie się przez nią o przyznanie płatności. Należy zaś odróżnić możliwość ubiegania się o przyznanie ww. płatności przez podmiot jakim jest spółka cywilna od innej kwestii - dotyczącej tego w jaki sposób taki podmiot może ubiegać się o przyznanie przedmiotowej płatności. Spółka cywilna podlega bowiem specyficznej rejestracji w ewidencji producentów rolnych na podstawie art. 12 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2004 r., Nr 10, poz. 76 ze zm.), zgodnie z którym numer identyfikacyjny nadaje się temu wspólnikowi, co do którego pozostali wspólnicy wyrazili pisemną zgodę. Powyższy przepis nie jest przepisem prawa materialnego – ma charakter przepisu technicznego i określa jedynie w jaki sposób spółka cywilna może ubiegać się o przyznanie pomocy. Spółka cywilna może więc ubiegać się o przyznanie płatności, będąc reprezentowana przez jednego z jej wspólników, tego mianowicie - któremu nadany został numer identyfikacyjny. Numer identyfikacyjny nadaje się zaś temu wspólnikowi, co do którego pozostali wspólnicy wyrazili pisemną zgodę. Powyższe znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt II GSK 659/09 z którego to wynika, że spółka cywilna nie może być stroną postępowania administracyjnego zamiast jej wspólników. Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił odmówić rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku na podstawie art. 158 p.p.s.a.