VIII SA/Wa 173/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi P. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Starosta R. (dalej jako "organ I instancji" lub "Starosta") decyzją nr [...] z [...] września 2017 r. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, dalej jako "ustawa Prawo budowlane") oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej jako "Kpa") po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z [...] lipca 2017 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej jako "wnioskodawca" lub "inwestor") obejmujące budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową według projektu indywidualnego na działce oznaczonej nr ewid. [...] położonej w miejscowości Ś., gmina W..  W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że inwestor w dniu [...] lipca 2017 r. złożył wniosek o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz ze stacją bazową nr [...] Ś. [...]. Starosta dokonał sprawdzenia kompletności projektu pod względem formalno-prawnym i stwierdził, że do wniosku dołączono [...] egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu oraz decyzję Wójta Gminy W. z [...] kwietnia 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po usunięciu braków formalno -prawnych dotyczących braku oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane organ I instancji ustalił krąg stron postępowania i zawiadomił ich o wszczęciu postępowania w sprawie. Starosta wskazał, że P. R., A. S. oraz R. R. złożyli pismo, w którym nie wyrazili zgody na planowaną inwestycję z uwagi na jej szkodliwe oddziaływanie obejmujące działki nr ewid. [...],[...], których są współwłaścicielami i planowaną w przyszłości ich zabudową budynkami mieszkalnymi. W odpowiedzi na zastrzeżenia i wątpliwości ww. stron postępowania wyjaśnił, że do wniosku o pozwolenie na budowę dołączona została kwalifikacja przedsięwzięcia instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko z której wynika, że miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten sektorowych. Na podstawie przeprowadzonej kwalifikacji stwierdzono, że dla przedstawionej przez inwestora konfiguracji anten sektorowych, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko rozpatrywana instalacja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Następnie organ I instancji dokonał sprawdzenia wniosku pod względem materialnoprawnym zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, tj. zgodność projektu budowlanego z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanej inwestycji i ustalił, że wnioskowana inwestycja spełnia warunki określone przez Wójta Gminy W. w ww. decyzji. Z przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego wynika, że w omawianym przypadku przepisy szczególne zostały uwzględnione. Inwestycja nie spowoduje uciążliwości w miejscach przebywania ludzi, nie wystąpi również w otoczeniu planowanego obiektu obszar ograniczonego użytkowania, projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Po dokonaniu sprawdzenia projektu budowlanego co do zgodności z wymogami przepisów art. 33 ust. 2 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane, nie stwierdzono uchybień pod względem materialnym. Pismem z [...] października 2017 r. P. R. wniósł odwołanie od ww. decyzji Starosty. Zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 7, art. 7a, art. 8 oraz art. 11 Kpa wniósł o jej uchylenie. Według odwołującego się inwestycja będzie stanowiła uciążliwość dla właścicieli nieruchomości, mieszkańców oraz osób przebywających w obszarze oddziaływania anten sektorowych oraz stacji bazowej - poprzez działanie pola elekromagnetycznego. Planowana inwestycja stanowić będzie ograniczenie prawa własności, poprzez ograniczenie możliwości korzystania i rozporządzania nieruchomością oraz spowoduje utratę realnej wartości nieruchomości, albowiem obniżone zostaną m.in. walory krajobrazowe. Przedłożona przez wnioskodawcę dokumentacja, tj. kwalifikacja przedsięwzięcia instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko zabezpiecza tylko interesy inwestora. Dokument ten jako sporządzony na zlecenie wnioskodawcy i dla jego potrzeb nie może być traktowany jako niezależna opinia w sprawie. W ocenie odwołującego się, organ I instancji niedostatecznie zbadał uwarunkowania posadowienia wieży telekomunikacyjnej, jej oddziaływania na środowisko oraz ludzi. Wojewoda M. (dalej jako "organ odwoławczy" lub "Wojewoda") decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że zlecił Staroście przeprowadzenie dodatkowego postępowania mającego na celu ustalenie danych właścicieli działek znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji oraz przeprowadzenie dodatkowego postępowania, mającego na celu uzupełnienie materiału dowodowego poprzez jednoznaczne ustalenie obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji ze wskazaniem przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu. W odpowiedzi na powyższe organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane działki o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] zostały objęte obszarem oddziaływania z uwago na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określającego parametry ewentualnej zabudowy na przedmiotowym terenie. Każdorazowa ewentualna zabudowa ww. działek wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy określającej m.in. wysokość ewentualnej zabudowy. Z przedłożonej przez inwestora analizy oddziaływania stacji bazowej wynika, że działki położone pod obszarem pola o wartości wyższej lub równej 0,1 W/m, na chwilę obecną wolne są od zabudowy, natomiast w przyszłości mogą podlegać zabudowie na warunkach określonych przez wójta gminy w decyzji o warunkach zabudowy. Następnie Wojewoda zlecił Staroście przeprowadzenie kolejnego dodatkowego postępowania, mającego tym razem na celu wyjaśnienie, dlaczego działki o nr ewid. [...] i [...] zostały niewskazane w decyzji organu I instancji. Starosta w odpowiedzi wyjaśnił, że ww. działki nie zostały ujęte "zważywszy na ewentualną linię zabudowy od drogi". Organ odwoławczy stwierdził, że z racji wielkości zakresu oddziaływania przedmiotowej inwestycji na działkę o nr ewid. [...], właściciel omawianej działki powinien zostać uznany za stronę postępowania. Właściciel ww. działki jest jednak również właścicielem działki o nr ewid. [...], znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W związku zaś z tym właściciel działki o nr ewid. [...] był stroną postępowania I instancji, a więc był powiadomiony o toczącym się postępowaniu. Z przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy, pod rygorem odpowiedzialności karnej), które jest tak ważnym dowodem w sprawie, że brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowiłby wadę materialnoprawną decyzji. Z przedłożonego w aktach sprawy oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika, że inwestor powyższe prawo wywodzi z umowy dzierżawy z [...] sierpnia 2017 r. zawartej z właścicielem działki o nr ewid. [...]. Projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 ustawy Prawo budowlane i spełnia wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462) oraz jest zgodny z przepisami techniczno - budowlanymi. Organ odwoławczy wskazał, że projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia. Do projektu budowlanego inwestor dołączył wymaganą prawem informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane). Następnie Wojewoda wyjaśnił, że dla prawidłowego zastosowania przepisów najważniejsze jest ustalenie, czy projektowana inwestycja zaliczona jest do grupy zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko. W przypadku stacji bazowych telefonii komórkowych kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), a mianowicie: 1. równoważną moc promieniowania izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny (z wyłączeniem radiolinii), 2. odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Wojewoda wyjaśnił, że przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się w myśl art. 124 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 672 z późn. zm.) wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Środek elektryczny anteny to miejsce będące środkiem układu współrzędnych, względem którego wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, a odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego to odcinek prostej, którą wyznacza się w osi głównej wiązki promieniowania anteny, czyli wiązki zawierającej kierunek maksymalnego promieniowania. Przy wyznaczaniu odległości miejsc dostępnych dla ludności uwzględnić należy zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie. Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów, za przestrzeń dostępną dla ludzkości należy, rozumieć przestrzeń, w której z punktu widzenia doświadczenia życiowego ludzie mogą rzeczywiście, realnie stale przebywać. W ramach projektu przewiduje się budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową telefonii komórkowej sieci Orange zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...] w miejscowości Ś.. W skład stacji bazowej wejdzie: wieża antenowa wysokości [...] m, anteny sektorowe i radioliniowe mocowane do konstrukcji wspornych, urządzenia radiowe BTS typu outdoor, droga kablowa, ogrodzenie stacji. Stacja wyposażona zostanie w anteny sektorowe i radioliniowe. Przewiduje się instalację sześciu anten sektorowych typu [...] na wysokości [...] m, skierowane na azymuty: [...] °, [...] ° i [...] ° oraz antenę radioliniową o średnicy [...] m na wysokości [...] m i azymucie [...] °. Do projektu budowlanego inwestor dołączył klasyfikację przedsięwzięcia w której zawarte są ustalenia dla każdej z projektowanych anten określające: równoważne moce promieniowania izotropowo (EIRP), rozpatrywane odległości miejsc dostępności dla ludności wyznaczonych w oparciu o przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia. Na rysunkach przedstawiono rzut poziomy i rzuty pionowe osi głównej wiązki promieniowania w odległości [...] m, od środka elektrycznego każdej anteny sektorowej dla minimalnych i maksymalnych projektowanych pochyleń wiązek. W ocenie Wojewody na podstawie powyższej dokumentacji, z uwagi na rozwiązania projektowe zastosowane w projektowanej stacji bazowej można stwierdzić, że ludność nie będzie miała dostępu do obszaru wiązki promieniowania anten. W przypadku anten: SI Al oraz S1A2, azymut [...] °, pochylenie 0°, w odległości [...] m i [...] m od środka elektrycznego, wiązki padają na wysokość 39 m. Wskazać należy, że w odległości [...] m, mierzonej od środka elektrycznego każdej ww. anteny nie występują miejsca dostępne dla ludności. Wprawdzie [...] m od miejsca usytuowania stacji bazowej, w przypadku omawianych wyżej anten, znajduje się budynek, z którego korzystają ludzie, jednakże osie główne wiązek promieniowania dla omawianych anten usytuowane są znacznie ponad tym budynkiem. Omawiany budynek, nad którym będzie przebiegać wiązka promieniowania ma wysokość [...] m, zaś wiązka przebiegać będzie [...] m nad ww. obiektem budowlanym. W związku z tym, promieniowanie anten będzie rozchodzić się w wolnej przestrzeni w miejscach niedostępnych dla ludzi nad budynkiem. Wiązki anten: S2A1 i S2A2, azymut [...] °, pochylenie [...] ° opadają w odległości [...] m od środka elektrycznego na wysokość [...] m. Wzdłuż ww. wiązek znajdują się dwa obiekty o wysokości [...] m oraz [...] m. Wiązki te będą przebiegać kolejno [...] m i [...] m nad wspominanymi budynkami. W związku z tym, promieniowanie anten będzie rozchodzić się w wolnej przestrzeni w miejscach niedostępnych dla ludzi nad budynkiem. Organ odwoławczy wskazał, że na rysunkach przedstawiono rzut poziomy i rzuty pionowe osi głównej wiązki promieniowania w odległości [...] m od środka elektrycznego, dla anten S3A1 i S3A2 dla azymutu [...] ° i pochyleniu [...] °. Wynika z niego, że wiązki w ww. odległości opadać będą na wysokość [...] m. W przypadku anten S1 A1 i S1A2 o azymucie [...] °, pochyleniu osi promieniowania [...] °, wiązki opadają w odległości [...] m na wysokość [...] m nad poziomem terenu. Wzdłuż ww. wiązek znajduje się budynek o wysokości [...] m, a wiązki te przebiegać będą [...] m nad nim. Wiązki anten S2A1, S2A2, azymut [...] °, pochylenie osi promieniowania 6°, w odległości [...] m od środka elektrycznego opadać będą [...],[...] m nad poziomem terenu. Pod ww. wiązkami promieniowania znajdują się dwa obiekty budowlane o wysokości [...] m i [...] m, jednakże wiązki te rozchodzić się będą kolejno [...] mi [...] m nad wspomnianymi obiektami budowlanymi. Ostatnie wiązki omawianych anten S3A1, S3A2 dla azymutu [...] °, pochylenie [...] °, opadają w odległości [...] m od środka elektrycznego na wysokość [...] m nad poziomem terenu. W odległości tej zlokalizowany jest teren oznaczony symbolem LsV, co oznacza, że teren ten stanowi las. Z obliczeń wynika, że w odległości [...] m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania anten, brak jest występowania miejsc dostępnych dla ludności. Promieniowanie anten będzie rozchodzić się w wolnej przestrzeni w miejscach niedostępnych dla ludności. Następnie Wojewoda zauważył, że w najbliższej okolicy stacji bazowej znajdują się niskie zabudowania, stacja zaś jest tak zaprojektowana, by wykluczyć występowanie obszarów o przekroczonej wartości granicznej promieniowania w miejscu, w którym mogą przebywać ludzie. O oddziaływaniu projektowanej stacji można mówić jedynie w odniesieniu do obszarów dostępnych dla ludzi, gdzie jest wyznaczona nieprzekraczalna norma promieniowania w wysokości 0,1 W/m2. Z projektu budowlanego wynika, że po przeprowadzeniu analizy i wykonaniu obliczeń przewidywalnych obszarów rozkładów ponadnormatywnych pól elektromagnetycznych dla projektowanej stacji ustalono, że obszary o gęstości mocy większej lub równiej 0,1 W/m2 będą występowały w wolnej przestrzeni, niedostępnej dla ludzi. Po przeprowadzeniu powyższej obszernej analizy oraz przepisów mających zastosowanie w sprawie organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa stacja bazowa w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto, projekt lokalizacji stacji bazowej został uzgodniony przez Szefostwo Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP. Podkreślić zaś należy, że organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji spełnienia przez inwestora wszystkich wymogów określonych przepisami prawa, co ma miejsce w niniejszym postępowaniu. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się decyzja z [...] kwietnia 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zakłada ona lokalizację terenu ogrodzenia wieży telekomunikacyjnej ze stacją bazową na działce o nr ewid. [...]. Zachodnia linia ogrodzenia terenu znajdować się musi w odległości [...] m od granicy z działką nr [...], a wschodnia w odległości [...] m od granicy ww. działki (mierząc wzdłuż południowej granic działki nr ewid. [...]). Ogrodzenie przedmiotowej stacji bazowej spełnia ww. warunki. Zgodnie z zaleceniami ujętymi w ww. decyzji, inwestor przedłożył decyzję Starosty z [...] czerwca 2017 r. o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego w sprawie wyłączenia z produkcji rolnej części działki o nr ewid. [...], ponieważ nie ma potrzeby na ww. wyłączenie. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od granicznych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi nie występują w miejscach ich przebywania i zamieszkania planowanej inwestycji (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883). W związku z brakiem oddziaływań planowanej inwestycji powyżej 0,1 W/m2 w miejscach przebywania ludzi, nie spowoduje ona uciążliwości oraz nie wpłynie na ograniczenie użytkowania okolicznych działek. W najbliższej okolicy stacji bazowej znajdują się niskie zabudowania, stacja zaś jest tak zaprojektowana, by wykluczyć występowanie obszarów o przekroczonej wartości granicznej promieniowania w miejscu, w którym mogą przebywać ludzie. Ponadto przedmiotowa inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich w zakresie zapewnienia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczenia wody, powietrza, gleby. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie jest bezgraniczna i podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw. Ochrona ta w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. W razie konfliktu interesów właścicieli nieruchomości, a więc inwestora i właściciela nieruchomości sąsiedniej, optymalne korzystanie z ich praw wiąże się z reguły z wprowadzeniem ograniczeń w korzystaniu z jednej z tych nieruchomości lub obydwu. Nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. W ocenie Wojewody należy uznać, że zamierzona inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko jak też nie wprowadzi ograniczeń w swobodnym korzystaniu z nieruchomości sąsiednich. Inwestycja nie stwarza również zagrożenia dla działek sąsiednich. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Pismem z [...] lutego 2018 r. P. R. (dalej jako "skarżący") wniósł skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego. Wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wydanie skarżonych decyzji, tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1 i 80 Kpa poprzez naruszenie zasady wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a przez to zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonanie błędnych ustaleń co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez organ odwoławczy w ślad za organem I instancji, że promieniowanie z anten będzie rozchodzić się w wolnej przestrzeni w miejscach niedostępnych dla ludzi nad budynkami, a zatem promieniowanie z anten sektorowych nie stanowi zagrożenia dla właścicieli nieruchomości, że inwestycja nie będzie oddziaływać znaczącą na nieruchomości sąsiednie, że nie doszło do naruszenia ani ograniczenia prawa własności, 2) art. 28 Kpa poprzez błędne ustalenie stron postępowania i przyznanie takiego przymiotu strony postępowania m.in. E. W., która zmarła [...] grudnia 2014 r., tym samym nie posiadała ona zdolności do czynności prawnych, co skutkuje skierowaniem decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organy obu instancji nie ustaliły, że jako strona postępowania występuje osoba, która nie żyje – E. W. zmarła bowiem [...] grudnia 2014 r. Osoba nieżyjąca nie może być stroną postępowania administracyjnego, a decyzja została skierowana do osoby zmarłej. Błąd polegający na nieprawidłowym ustaleniu stron postępowania stanowi przyczynę do stwierdzenia nieważności postępowania, gdyż decyzja taka w sposób rażący narusza prawo. Organy zaniechały także dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonały błędnych ustaleń w ramach przeprowadzonego postępowania dowodowego. Organ odwoławczy nie poczynił żadnych własnych ustaleń w zakresie oddziaływania promieniowania, rozchodzenia się fal radiowych, ich oddziaływania na istniejącą zabudowę i planowaną zabudowę oraz zdrowie ludzi znajdujących się w obszarze oddziaływania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z [...] października 2018 r. inwestor wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że zarzuty skarżącego są niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd w niniejszej sprawie, była decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestora obejmujące budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową według projektu indywidualnego na działce oznaczonej nr ewid. [...] położonej w miejscowości Ś., gmina W.. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 28 Kpa polegającego na błędnym ustaleniu przez organy obu instancji stron postępowania poprzez przyznanie takiego przymiotu strony postępowania osobie która według skarżącego zmarła [...] grudnia 2014 r. Skarżący podnosi, że osoba nieżyjąca nie może być stroną postępowania administracyjnego, a więc decyzja została skierowana do osoby zmarłej. Błąd polegający na nieprawidłowym ustaleniu stron postępowania stanowi zaś przyczynę do stwierdzenia nieważności postępowania, gdyż decyzja taka w sposób rażący narusza prawo. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że adresatem rozstrzygnięcia organów obu instancji był inwestor, zatem nie można uznać, jak twierdzi skarżący, że decyzja skierowana została do osoby niebędącej stroną w sprawie. Z wadliwością decyzji przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 4 Kpa mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania. Przez pojęcie "skierowanie decyzji" należy rozumieć określenie w drodze decyzji obowiązków oznaczonego podmiotu. W żadnym razie faktu doręczenia decyzji nie należy utożsamiać ze "skierowaniem decyzji" w rozumieniu powyższego przepisu. Samo więc przesianie decyzji określonej osobie nie jest uznawane za skierowanie do niej decyzji w rozumieniu ww. przepisu. Należy bowiem odróżnić sytuację, gdy nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania, co stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności (określoną w art. 156 ust. 1 pkt 4 Kpa), od sytuacji, w której strona, nie będąca adresatem rozstrzygnięcia, zostałaby pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu - co stanowić może ewentualnie przesłankę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 Kpa). Pozbawienie uczestnika postępowania możliwości obrony własnego interesu prawnego można wprawdzie uznać za kwalifikowane naruszenie prawa procesowego, jednakże nie jest to tego typu naruszenie, które przekładałoby się bezpośrednio na treść decyzji i w niej tkwiło, a tylko takie naruszenie przepisów postępowania można uznać za rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji. Dodatkowo zauważyć również należy, że kierowana przez organy obu instancji oraz Sąd do ww. strony korespondencja jest odbierana przez dorosłych domowników, a na zwrotnych potwierdzeniach odbioru, brak jest adnotacji, że adresat zmarł. Z powyższych względów zarzuty dotyczące nieważności decyzji należy uznać za oczywiście bezzasadne. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W myśl zaś art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 353 z późn. zm.). Z kolei dyspozycja art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane obliguje organ do sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. Ustawa z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko przewiduje w art. 59 ust. 1 obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli ten obowiązek został stwierdzony na podstawie art. 61 ust. 3 tej ustawy przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak wynika z przeprowadzonej przez organy obu instancji analizy zgromadzonego materiału dowodowego, inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy, pod rygorem odpowiedzialności karnej). Z przedłożonego w aktach sprawy oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika, że inwestor powyższe prawo wywodzi z umowy dzierżawy z [...] sierpnia 2017 r. zawartej z właścicielem działki o nr ewid. [...]. Projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 ustawy Prawo budowlane i spełnia wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462) oraz jest zgodny z przepisami techniczno - budowlanymi. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia. Do projektu budowlanego inwestor dołączył wymaganą prawem informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane). Słusznie zauważył Wojewoda, że dla prawidłowego zastosowania przepisów najważniejsze jest ustalenie, czy projektowana inwestycja zaliczona jest do grupy zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko. W przypadku stacji bazowych telefonii komórkowych kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), a mianowicie: 1. równoważną moc promieniowania izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny (z wyłączeniem radiolinii), 2. odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W ocenie Sądu zgodzić się należy ze stanowiskiem inwestora, że zarzuty skarżącego związane z wadliwością poczynionych przez organy obu instancji ustaleń, dotyczących oddziaływania pola elektromagnetycznego, są w całości bezzasadne. W aktach sprawy znajdują się bowiem takie dokumenty jak: 1) Analiza środowiskowa Budowa wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową Ś. [...], działka nr [...] oraz 2) Kwalifikacja środowiskowa Budowa wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową Ś. [...], działka nr [...]. Z przedmiotowej dokumentacji wynika zaś, że jedyny czynnik jakim są pola elektromagnetyczne, mogący oddziaływać na środowisko będzie znajdował się w miejscach niedostępnych dla ludności a dopuszczalne poziomy promieniowania elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności zostaną zachowane. Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo Budowalne przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Z kolei wedle art. 3 pkt 11 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2017 r. poz. 519 z późn. zm.) przez oddziaływanie na środowisko rozumie się również oddziaływanie na zdrowie ludzi. Zatem, aby mówić, że jakiś czynnik fizyczny (np: pole elektromagnetyczne) oddziałuje na środowisko (w tym ludzi) musi być stwierdzony rzeczywisty i mierzalny wpływ tego czynnika na obiekt, na który oddziałuje. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883 dalej: "rozporządzenie PEM"), ustalono, że wartością bezpieczną nie mającą wpływu (nie oddziałuje) na środowisko jest, dla częstotliwości powyżej 300MHz (częstotliwość pracy planowanej inwestycji), gęstość mocy wynosząca 0,1 W/m2 i mniej. Zgodnie z rozporządzeniem PEM, § 1pkt 1 ppkt b oraz załącznik nr 1 tab. 2, dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych określony zostały dla miejsc dostępnych dla ludności. W celu przedstawienia rozkładu i natężenia pola elektromagnetycznego, które jest jedynym czynnikiem fizycznym mogącym ewentualnie oddziaływać na ludzi i środowisko, wykonano analizę środowiskową. Rzut sumarycznych zasięgów przewidywanych obszarów pola o poziomach niż 0,1 W/m2 występujących na wysokości zawieszenia przedmiotowych anten został przedstawiony na rysunkach 1 oraz 2a i 2b w analizie środowiskowej. Mając powyższe na uwadze, prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, że żadna z sąsiadujących działek znajdujących się wokół stacji nie będzie w zasięgu jej odziaływania a pola elektromagnetyczne pochodzące od planowanego przedsięwzięcia nie będą występować w miejscach dostępnych dla ludności. Tym samym skoro oddziaływanie projektowanej inwestycji w zakresie promieniowania elektromagnetyczne mieści się w zakresie przewidzianym prawem i nie narusza obowiązujących norm, nie można przyjąć aby mogło ono powodować jakąkolwiek uciążliwość. Odnosząc się do kwestionowanego przez skarżącego wyznaczenia miejsc dostępnych dla ludności, należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wykształciła się jednolita linia orzecznicza w zakresie wykładni tego pojęcia. Wynika z niej, że ustalenie miejsc dostępnych dla ludności przebiegać winno uwzględniać analizę istniejącej zabudowy oraz możliwości przyszłej zabudowy, przy czym określenie kierunków przyszłej zabudowy nie może być dowolne lecz winno wynikać z uwzględnienia obowiązującego porządku prawnego, to jest regulacji prawnych dotyczących zasad i możliwości zagospodarowania danego obszaru a zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przez określenie "miejsc dostępnych dla ludności", o których mowa w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 519 ze zm.) oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71), w kontekście oddziaływania na nie pól elektromagnetycznych należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Przez zwrot "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć miejsca, gdzie choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym zgodnie z ustaleniami prawa miejscowego. Oceniając oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko trzeba mieć na uwadze nie tylko jaka legalna zabudowa istnieje w chwili obecnej, ale również jaka zabudowa może powstać w przyszłości zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Należy przyjąć, że ustawodawca mówiąc w art. 122 ustawy - Prawo ochrony środowiska o miejscach dostępnych dla ludności ma na uwadze nie tylko miejsca dostępne dla ludzi w dacie składania przez inwestora wniosku, ale także w przyszłości - przy uwzględnieniu obowiązującego porządku prawnego, w tym aktów prawa miejscowego oraz istniejących w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji, ustalając miejsca dostępne dla ludności należy wziąć pod uwagę istniejącą w dacie wydania decyzji zabudowę, jak również miejsca gdzie choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami, przy czym ocena możliwości powstania potencjalnej zabudowy nie może być dowolna, ale winna wynikać z obowiązujących na dzień wydania decyzji przepisów, tj. w praktyce z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - jak w niniejszej sprawie - z ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy. Należy zauważyć, że zasada ogólna wynikająca z art. 6 Kpa obliguje organy administracji publicznej do działania na podstawie przepisów prawa co oznacza działanie na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydawania decyzji administracyjnej. Przyszłe potencjalne plany inwestycyjne - do momentu ich skonkretyzowania w postaci ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - nie poddają się ocenie prawnej, a tym samym pozostają irrelewantne z punktu widzenia ustalenia miejsc dostępnych dla ludności. Nie sposób podzielić również zawartych w uzasadnieniu skargi argumentów, że planowana inwestycja narusza uprawnienia właścicielskie wynikające z art. 140 i art. 143 Kodeksu cywilnego. Obowiązkiem inwestora, jako prowadzącego instalację emitującą promieniowanie elektromagnetyczne jest bowiem utrzymanie poziomów tychże pól poniżej poziomów dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach, a w razie gdy nie są one dotrzymane zmniejszenie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych. Wykonanie tego obowiązku ustawodawca zabezpieczył obligując prowadzącego instalację do wykonania pomiarów pól elektromagnetycznych każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie (art. 122a ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska). W razie zatem wystąpienia zmian warunków pracy urządzeń, skutkujących stwierdzeniem przekroczenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, prowadzący instalację zobligowany będzie do ich obniżenia, tak by obowiązujące normy zostały zachowane. Tym samym inwestycja nie narusza i nie naruszy uprawnień właściciela nieruchomości do korzystania z nieruchomości zgodnie z jej społeczno -gospodarczym przeznaczeniem. W ocenie Sądu, prawidłowo Wojewoda wskazał, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od granicznych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi nie występują w miejscach ich przebywania i zamieszkania planowanej inwestycji (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883). W związku z brakiem oddziaływań planowanej inwestycji powyżej 0,1 W/m2 w miejscach przebywania ludzi, nie spowoduje ona uciążliwości oraz nie wpłynie na ograniczenie użytkowania okolicznych działek. W najbliższej okolicy stacji bazowej znajdują się niskie zabudowania, stacja zaś jest tak zaprojektowana, by wykluczyć występowanie obszarów o przekroczonej wartości granicznej promieniowania w miejscu, w którym mogą przebywać ludzie. Ponadto przedmiotowa inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich w zakresie zapewnienia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczenia wody, powietrza, gleby. Trafnie też organ odwoławczy wyjaśnił, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie jest bezgraniczna i podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw. Ochrona ta w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. W razie konfliktu interesów właścicieli nieruchomości, a więc inwestora i właściciela nieruchomości sąsiedniej, optymalne korzystanie z ich praw wiąże się z reguły z wprowadzeniem ograniczeń w korzystaniu z jednej z tych nieruchomości lub obydwu. Nie można zaś dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Konkludując, stwierdzić należy, że zamierzona inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko, jak też nie wprowadzi ograniczeń w swobodnym korzystaniu z nieruchomości sąsiednich. Inwestycja nie stwarza również zagrożenia dla działek sąsiednich. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.