VIII SA/Wa 178/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2008r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego za 2002 rok z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodu z odpłatnego zbycia spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 28 kwietnia 2008 r. ( data nadania w urzędzie pocztowym ) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2008r. w przedmiocie zobowiązania podatkowego za 2002 rok z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodu z odpłatnego zbycia spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego. Wystąpił jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż obecnie jest bezrobotny bez prawa do zasiłku, jedyny dochód jego rodziny stanowi wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia żony E. K. ( w wymiarze - etatu ) w kwocie 450 złotych netto miesięcznie. W konkluzji swojego wniosku dodał, ze posiada wprawdzie nieruchomość rolna o powierzchni 2,50 ha, jednakże jest ona zajęta na poczet jego zobowiązań. Ponadto, nie jest właścicielem samochodu, nie posiada również żadnych oszczędności ani papierów wartościowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej powoływanej jako p.p.s.a. ) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004 nie publ.) Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku tym należy, co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie 61 § 3 p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż obecnie jest bezrobotny bez prawa do zasiłku, jedyny dochód jego rodziny stanowi wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia żony E. K. ( w wymiarze - etatu ) w kwocie 450 złotych netto miesięcznie. Wraz z żoną na utrzymaniu ma 18 - letnią córkę. Przedłożone przez skarżącego w wykonaniu zobowiązania Sądu z dnia 3 lipca 2008r. kserokopie takich dokumentów jak protokół opisu i oszacowania nieruchomości, zawiadomienie dłużnika o terminie opisu i oszacowania nieruchomości, wezwanie do zapłaty należności, zawiadomienie o wszczęciu egzekucji, zajęcie wierzytelności wystawione przez Komornika Sądowego Rewiru I w R. potwierdzają jego sytuację w okresie od 2003 do 2006 roku , trudno więc uznać je za aktualne. Skarżący nie przedstawił natomiast Sądowi jaka obecnie jest jego sytuacja finansowa, a także na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Zauważyć również należy, że niewykonywanie decyzji ostatecznych organów jest stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania norm prawa administracyjnego (zob. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, wyd. II zmienione, Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1999, str. 152). Ustawodawca określił wyraźnie w art. 61 § 1 u.p.p.s.a., że wniesienie skargi nie powoduje wstrzymania aktu lub czynności. Reasumując, Sąd uznał, że skarżący nie wykazał w sposób oczywisty, jakiego rodzaju szkodę lub trudne do odwrócenia skutki mogłoby wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji, a przedstawione uzasadnienie nie wskazuje na niebezpieczeństwo wystąpienia tych przesłanek. Do takiego wniosku nie prowadzi nadto analiza akt administracyjnych i sądowych, gdyż skarżący wskazuje, że nie posiada majątku. Nie wyjaśnił przy tym na czym polega zagrożenie związane z ewentualnym wykonaniem decyzji. Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego prawny byt kończy się z chwilą wydania wyroku w sprawie przez wojewódzki sąd administracyjny. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.