VIII SA/Wa 179/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. T., B. T., M. T. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. T., B. T., M. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia : odmówić wstrzymania wykonania decyzji Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. (data złożenia bezpośrednio w organie) A. T., B. T., M. T. (skarżący), wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Jednocześnie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżona decyzja utrzymując w mocy decyzję organu I instancji dokonuje podziału ich działki i jednocześnie przekazuje własność części tej nieruchomości na rzecz Gminy Miasta R., co uderza w prawo własności. Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci przeniesienia własności części nieruchomości, co pozbawia skarżących własności nieruchomości w jej obecnym kształcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. - FZ 65/04). Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej nie został przez skarżących uzasadniony. Nie uprawdopodobnili oni bowiem zaistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Poza ogólnym zacytowaniem ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie przytoczyli oni żadnych okoliczności na ich potwierdzenie. Sąd nie dopatrzył się również zaistnienia tych przesłanek z urzędu. Należy wskazać, że wykonanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej samo przez się nie musi prowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, stąd wnioskujący o wstrzymanie wykonania tej decyzji obowiązany jest przytoczyć konkretne okoliczności, które wskazywałyby na takie właśnie niebezpieczeństwo bądź skutki. Niewątpliwie w wyniku wykonania tej decyzji dojdzie do władczej ingerencji władzy publicznej w zakres przysługującego dotychczas skarżącym prawa własności nieruchomości. Okoliczność ta nie jest jednak przesądzająca o wstrzymaniu wykonania decyzji. Skarżący powinien mieć na względzie, że ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm., zwana dalej: "specustawą drogową") ma szczególny charakter, bowiem jej celem jest stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Specyfika uregulowań ustawowych wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora w celu budowy drogi. Wstrzymanie tejże decyzji byłoby zatem istotnym zaburzeniem tegoż procesu i jednocześnie naruszałoby w sposób rażący społeczny interes, który stał się podstawą wydania orzeczenia. Rozważając kwestie wstrzymania wykonania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej należy zatem uwzględnić interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie drogi. Należy także podkreślić, że zagwarantowanie prawa własności nie oznacza, że jest ono nienaruszalne. Już chociażby z art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP wynika, że prawo własności nie ma charakteru absolutnego i może dojść na naruszenia prawa własności, a nawet jego pozbawienia w drodze wywłaszczenia. Mogą bowiem zaistnieć sytuacje, w których niezbędne jest ograniczenie lub pozbawienie tego prawa, co jednak z mocy prawa podlega odszkodowaniu – w okolicznościach niniejszej sprawy zgodnie z art. 12 ust. 4a specustawy drogowej, natomiast wynikłe z wykonania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej szkody podlegają uwzględnieniu w trybie art. 18 tej ustawy. Mając zatem na względzie interes społeczny i gospodarczy jaki wynika z istoty realizacji dróg publicznych przy zagwarantowaniu przez ustawodawcę prawa do odszkodowania za ingerencję w prawo własności, należy stwierdzić, że kolizja interesu indywidualnego z interesem społecznym, co ma miejsce w niniejszej sprawie, nie może przesądzać o pozytywnym rozstrzygnięciu wniosku skarżących. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w związku z art. 135 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.