VIII SA/Wa 182/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi D. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga D. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. znak: [...] z [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu 5 października 2011 r. (data wpływu do organu) D. G. (dalej: skarżąca) złożyła do Wójta Gminy J. (dalej: Wójt, organ I instancji) wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego na matkę M. P. (dalej: matka, uprawniona). Jednocześnie złożyła wniosek o przekazywanie ww. świadczenia na wskazane w oświadczeniu jej konto bankowe. Decyzją znak [...] z [...] października 2011 r. organ I instancji orzekł o przyznaniu skarżącej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na matkę na okres od 1 lipca 2011 r., bezterminowo. W wyniku weryfikacji dokonywanej przez organ z urzędu (19 stycznia 2017 r.) ustalono, że osoba uprawniona w decyzji (M. P.) zmarła w dniu [...] grudnia 2014 r., zaś zasiłki pielęgnacyjne w dalszym ciągu wypłacane były na konto bankowe skarżącej (córki uprawnionej) do [...] grudnia 2016 r. włącznie. Decyzją znak [...] z [...] kwietnia 2017 r. Wójt orzekł o uznaniu zasiłków pielęgnacyjnych wypłaconych w okresie od [...] grudnia 2014 r. do [...] grudnia 2016 r. w łącznej kwocie [...] zł za nienależnie pobrane świadczenie i zobowiązał skarżącą do ich zwrotu. Na skutek złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) decyzją znak: [...] z [...] sierpnia 2017 r. orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę Wójt decyzją znak: [...] z [...] października 2017 r., działając na podstawie art. 16, art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2016 r. poz.1518, zwanej dalej: u.ś.r.), § 1 i § 6 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2015 r., poz. 2284) oraz na podstawie art.104, art. 107 i art. 130 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, zwanej dalej: k.p.a.), orzekł o zobowiązaniu do zwrotu nienależnie pobranych kwot wypłaconych świadczeń rodzinnych w formie zasiłków pielęgnacyjnych w okresie: wrzesień 2015 r. - grudzień 2016 r. (po [...] zł miesięcznie) łącznie [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami naliczonymi na dzień spłaty. Organ I instancji wskazał, że z dokumentów sprawy o przyznanie zasiłku dla opiekuna, prowadzonych przez innego pracownika, znajduje się oświadczenie, z treści którego wynika, że skarżąca wniosła o wstrzymanie zasiłku dla opiekuna (ona była opiekunem dla swej matki), ponieważ uprawniona zmarła w dniu [...] grudnia 2014 r. W ślad za tym oświadczeniem wygaszono decyzję o zasiłku dla opiekuna. Skarżąca nie zgłosiła się do pracownika, który prowadził sprawę zasiłku pielęgnacyjnego i nie miał wiedzy o jej śmierci. Dopiero z archiwalnych akt sprawy o zasiłku dla opiekuna ustalono, że skarżąca informowała o śmierci matki, ale wyłącznie w zakresie swoich uprawnień. Przez wiele miesięcy, gdy na jej konto wpływały środki z zasiłku pielęgnacyjnego, faktu tego nie zgłosiła. Zdaniem Wójta, skarżąca musiała mieć świadomość, że zasiłek pielęgnacyjny w stosunku do niej jest świadczeniem nienależnym, zatem każde świadczenie wypłacone po dacie śmierci matki, tj. [...] grudnia 2014 r., było świadczeniem nienależnie pobranym. Ustalając okres za jaki na drodze administracyjnej można nakazać zwrot świadczeń nienależnie pobranych, Wójt wskazał, że 18 września 2015 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o świadczeniach rodzinnych z 24 lipca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1302), wprowadzająca do art. 30 ust. 2 pkt 5 (za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się świadczenia rodzinne wypłacone osobie innej niż osoba, która została wskazana w decyzji przyznającej świadczenia rodzinne, z przyczyn niezależnych od organu, który wydał tę decyzję). Tym samym pierwszy zasiłek pielęgnacyjny może być przypisany do zwrotu po tej dacie. Zasiłek za miesiąc wrzesień 2015 r. został wypłacony 29 września 2015 r., co potwierdza karta zrealizowanych wypłat świadczeń. Zatem wypłacone zasiłki za okres wrzesień 2015 r. do grudzień 2016 r. w łącznej kwocie [...] zł podlegają obowiązkowi zwrotu. W odniesieniu do sum nienależnie pobranych przed 18 września 2015 r., tj. od 1 grudnia 2014 r. do 31 sierpnia 2015 r., organ będzie dochodził ich zwrotu na drodze postępowania cywilnego. W odwołaniu wniesionym na powołaną decyzję skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wydanemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie: 1) prawa procesowego poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy i bezpodstawne uznanie, że zasiłki pielęgnacyjne wypłacone w okresie od 1 grudnia 2014 r. do 13 grudnia 2016 r. w kwocie po 153 zł, wpłacone na konto skarżącej, podlegają zwrotowi; 2) prawa materialnego, co miało istotny wpływ na treść decyzji, tj. art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r., przez błędne przyjęcie, że skarżąca została pouczona o konieczności zwrotu nienależnie pobranych świadczeń pielęgnacyjnych przyznanych jej matce, a wypłacanych na konto skarżącej. Postanowieniem znak: [...] z [...] grudnia 2017 r. Kolegium, biorąc za podstawę art. 134 k.p.a., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżona decyzja została skarżącej doręczona zastępczo w trybie art. 44 k.p.a. Przesyłka pocztowa adresowana do skarżącej, zawierająca zaskarżoną decyzję, była awizowana dwukrotnie w dniach: 10 października 2017 r. i 18 października 2017 r. W aktach organu I instancji znajduje się dowód doręczenia tej decyzji (koperta), z której wynika, że z uwagi na niemożność doręczenia przesyłki adresatowi ("adresata nie zastano") awizowano ją w dniu 10 października 2017 r. Z uwagi na brak odbioru przesyłki nastąpiło powtórne jej awizowanie w dniu 18 października 2017 r. (w terminie 8 dni od pierwszego awiza). Kolegium podało, że z art. 44 § 3 k.p.a. nie wynika, aby do skuteczności doręczenia w trybie zastępczym konieczna była adnotacja doręczyciela na przesyłce, gdzie pozostawił awizo. Doręczenie uznaje się za skuteczne z upływem 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia, przy konieczności podwójnego awizowania we wskazanych w przepisie terminach. W związku z powyższym oceniło, że zaskarżona decyzja została skarżącej skutecznie doręczona w trybie zastępczym w dacie 24 października 2017 r. (14 dni od dnia pierwszego awizowania przesyłki). Od daty 24 października 2017 r. liczy się więc termin na złożenie odwołania, który w przedmiotowej sprawie minął 7 listopada 2017 r. Jak wynika z prezentaty organu I instancji, odwołanie zostało złożone do Wójta 20 listopada 2017 r. (zarejestrowane pod numerem L.dz. [...]). Z informacji organu I instancji wynika także, iż odwołanie skarżącej od przedmiotowej decyzji zostało złożone bezpośrednio do Wójta. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Nadto skarżąca, zgodnie z art. 58 k.p.a., nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, nadto o dopuszczenie dowodu z dokumentu – dowodu nadania na poczcie odwołania od decyzji. Wydanemu postanowieniu zarzuciła: 1) błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji w zakresie bezpodstawnego uznania, że odwołanie skarżącej od decyzji organu I instancji, zobowiązującej do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych w formie zasiłków pielęgnacyjnych, zostało wniesione po terminie; 2) naruszenie prawa procesowego w postaci art. 7 - art. 10, art. 42 - art. 43, art. 46 § 2, art. 57 § pkt 5, art. 75 i art. 77 k.p.a. poprzez nieobjęcie oceną całokształtu materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że Kolegium nie rozpoznało istoty sprawy i dokonało ustaleń faktycznych odmiennych od istniejących dowodów. Wskazała w tym zakresie, że decyzja Wójta została jej doręczona 3 listopada 2017 r. w siedzibie i przez pracownika organu. Zgodnie z pouczeniem, na powyższą decyzję służyło odwołanie za pośrednictwem organu wydającego decyzję do organu wyższego stopnia w terminie 14 dni od daty doręczenia. Na podstawie potwierdzenia nadania z 17 listopada 2017 r. w placówce Poczty Polskiej złożone zostało przez skarżącą pismo adresowane do Wójta (Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J.). Termin uważa się zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 roku - Prawo pocztowe (art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.). Odnosząc się do stanowiska organu odwoławczego w zakresie braku konieczności adnotacji doręczyciela, gdzie pozostawił awizo, wskazała treść art. 46 § 2 k.p.a., zgodnie z którym - jeżeli odbierający pismo uchyla się od potwierdzenia doręczenia lub nie może tego uczynić, doręczający sam stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała pismo i przyczynę braku jej podpisu. Zastosowanie wykładni wyrażonej przez organ odwoławczy naruszyłoby zasadę zaufania obywateli do organów Państwa, łamiąc art. 8 i art. 9 k.p.a. W odpowiedzi na skargę, Kolegium podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż podstawowym obowiązkiem organu odwoławczego po wpływie odwołania jest zbadanie, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie, gdyż rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa. Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości. Błędne ustalenie uchybienia terminu oznacza pozbawienie strony możliwości do skorzystania z rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji przyznanego jej z mocy prawa. Z regulacji art. 129 § 2 w związku z art. 57 § 1 k.p.a. jednoznacznie wynika, że termin do wniesienia odwołania biegnie dla strony od dnia następnego po dniu doręczenia decyzji, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. O skuteczności odwołania świadczy termin jego wniesienia. W przypadku uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, organ odwoławczy stwierdza ten fakt, wydając postanowienie (art. 134 k.p.a.). W orzecznictwie przyjmuje się, że o uchybieniu terminu można mówić tylko wtedy, gdy termin rozpoczął swój bieg na skutek prawidłowego doręczenia pisma adresatowi (por. wyrok NSA z 30 września 1998 r., sygn. akt I SA 1495/97, publ. Lex nr 45704, wyrok WSA w Warszawie z 21 marca 2007r., sygn. akt I SA/Wa 18/07, publ. Lex nr 325307). Jak zaś wynika z regulacji zawartych w rozdziale 8 k.p.a., regulujących kwestie doręczeń, wyróżnia się przede wszystkim dwa ich rodzaje, a mianowicie: doręczenie właściwe oraz doręczenie zastępcze. Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 42 § 2 k.p.a.). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i § 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 42 § 3 k.p.a.). Zgodnie z art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Zgodnie natomiast z treścią art. 44 § 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe (Dz.U. z 2012r., poz. 1529 ze zm.) przechowuje pismo przez 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pism przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Doręczenie we wskazanym wyżej trybie stwarza domniemanie, że przesyłkę doręczono adresatowi, chociaż faktycznie do tego doręczenia do rąk adresata nie doszło. Przepis art. 44 k.p.a. jest regulacją wyjątkową i powinien być wykładany i stosowany ściśle (por. wyroki NSA z dnia: 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 855/14 i 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1367/11 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z 21 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1827/13, w Szczecinie z 28 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 486/13, w Warszawie z 14 listopada 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1198/13 i z 21 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1177/12, w Gliwicach z 25 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Gl 444/12, wszystkie publ. cbosa). W świetle powyższych rozważań, zdaniem Sądu, brak było podstaw do przyjęcia skuteczności doręczenia skarżącej przesyłki w postaci decyzji Wójta z dnia [...] października 2017 r., ponieważ będąca w posiadaniu organu koperta, zawierająca zwróconą przesyłkę, nie wskazuje na prawidłowość doręczenia zastępczego. W ocenie Sądu, aby uznać prawidłowość doręczenia decyzji w trybie art. 44 k.p.a., konieczne jest prawidłowe dokonanie wszystkich czynności przewidzianych w tym przepisie, tzn. pozostawienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, w przypadku niepodjęcia w powyższym terminie przesyłki - pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Przyjęcie fikcji doręczenia pisma nie może budzić wątpliwości, że doręczyciel dochował wymogów z art. 44 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 3057/15, publ. Lex nr 2339981). Aby więc mówić o prawidłowym (skutecznym) doręczeniu zastępczym dokonanym w trybie art. 44 k.p.a., muszą zostać spełnione wszystkie powyższe warunki. W razie niedopełnienia jednej z tych czynności przez operatora pocztowego niemożliwe jest stwierdzenie, że decyzja została doręczona prawidłowo. O fakcie złożenia przesyłki na określony czas w placówce pocztowej musi być dokonana stosowna adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki. Samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma pieczęci urzędu pocztowego i daty czy wzmianki o awizowaniu przesyłki, nie może być wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma, ustanowione w art. 44 k.p.a. Bezwarunkowo konieczna jest wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w art. 44 k.p.a. (por.: wyroki NSA z dnia: 31 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 2105/11, publ. Lex nr 1403125, 9 stycznia 2015 r. sygn. akt II GSK 2893/14, publ. Lex nr 1624414, 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1158/14, publ. Lex nr 2033967, 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 855/14, publ. Lex nr 1461905, 2 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 572/12, publ. Lex nr 1372126, 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1367/11, publ. Lex nr 1367240, 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 695/12, publ. Lex nr 1145634, wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 1870/16 oraz wyroki WSA w: Warszawie z 8 grudnia 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 820/16, publ. Lex nr 2178589, z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 470/16, publ. Lex nr 2113665, 23 maja 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 816/16, publ. Lex nr 2055989, Opolu z 16 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Op 221/16, publ. Lex nr 2086483, Bydgoszczy z 28 października 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 758/15, publ. Lex nr 1929988). Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd stwierdził, że przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji dokumentuje zaledwie prawdopodobne dokonanie przez doręczyciela pierwszego awizo w dniu 10 października 2017 r., drugiego awizo w dniu 18 października 2017 r. i zwrot przesyłki do nadawcy w dniu 25 października 2017 r. Na kopercie znajduje się bowiem pieczęć "awizowano dnia 10 października 2017 r., adresata nie zastałem", "powtórnie awizowano dnia 18 października 2017 r." oraz pieczęć urzędu pocztowego z datą 25 października 2017 r. z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Zauważyć przy tym trzeba, że dla doręczenia przesyłki organ I instancji zastosował tzw. "żółty" blankiet potwierdzenia odbioru, dlatego też brak jest faktycznej możliwości prześledzenia i rzeczywistego ustalenia kolejnych czynności, które zobligowany był wykonać doręczyciel w trybie art. 44 k.p.a. Stwierdzić trzeba, iż znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji Wójta nie spełnia wszystkich wymogów warunkujących prawidłowość doręczenia tej decyzji w trybie art. 44 k.p.a. Z dowodu doręczenia wynika jedynie, że doręczyciel nie doręczył przesyłki adresatowi z powodu jego nieobecności. Z dowodu doręczenia nie wynika jednak, w jakiej placówce pocztowej adresat może odebrać przesyłkę i w jakim terminie. Brak także wskazania, gdzie doręczyciel pozostawił awizo o możliwości odebrania przesyłki. Nie można zatem uznać, że przedmiotowa przesyłka była prawidłowo dwukrotnie awizowana i prawidłowo doręczona. Warunkiem przyjęcia przez organ, że nastąpiło doręczenie zastępcze jest dysponowanie niebudzącymi wątpliwości dowodami potwierdzającymi, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 44 k.p.a. Musi istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że Kolegium przedwcześnie uznało, że decyzja Wójta z [...] października 2016 r. została skutecznie doręczona skarżącej i funkcjonuje w obrocie prawnym. W ocenie Sądu, skarżąca (adresat pisma) nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu jej korespondencji, będących wynikiem zaniedbań organu lub podmiotu dokonującego doręczenia. W konsekwencji Sąd stwierdza, iż wydane przez organ odwoławczy postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu nie mogło się ostać w obrocie prawnym, ponieważ podjęto je z istotnym naruszeniem art. 134 k.p.a. w związku z art. 129 § 2 k.p.a., art. 44 k.p.a., art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które rzutowało na wynik sprawy. W tym stanie sprawy przyjąć należy, że pierwsze doręczenie skarżącej decyzji organu I instancji w trybie art. 44 k.p.a. było nieskuteczne, a nastąpiło ono faktycznie dopiero w dniu [...] listopada 2017 r., kiedy skarżąca odebrała decyzję osobiście w GOPS w J. (informacja o doręczeniu decyzji w dniu [...] listopada 2017 r. w piśmie organu I instancji z dnia [...] lutego 2018 r. skierowana do Kolegium). W związku z powyższym, ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy, będąc związany dyspozycją art. 153 p.p.s.a., zobowiązany będzie do uwzględnienia oceny prawnej, zaprezentowanej w motywach niniejszego wyroku, a następnie ustali, czy skarżąca złożyła odwołanie w terminie, poczynając od daty doręczenia decyzji w dniu [...] listopada 2017 r. W tym zakresie należy jednoznacznie wyjaśnić, czy skarżąca złożyła środek odwoławczy bezpośrednio w siedzibie GOPS w J. w dniu [...] listopada 2017 r., jak to wynika z pisma z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...], czy też w placówce pocztowej w dniu 17 listopada 2017 r. (jak to wynika z oświadczenia skarżącej, która do skargi dołączyła dowód nadania przesyłki na poczcie w dacie 17 listopada 2017 r.). W zależności od wyniku tych ustaleń, Kolegium oceni, czy skarżąca dochowała ustawowego terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji i zajmie stosowne stanowisko merytoryczne lub procesowe. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.