VIII SA/Wa 185/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi E. W., L. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego 1) oddala skargę; 2) przyznaje od Skarbu Państwa i nakazuje wypłacić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego A. G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Sygnatura akt VIII SA/Wa 185/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...].10.2008r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. powoływanej dalej jako ustawa Prawo budowlane) zatwierdził projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej zrealizowanego na działce nr. ew. gr. [...] przy ul. C. [...] w R. dla inwestorów S. i J. M. Nałożył również obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. W uzasadnieniu organ nadzoru budowlanego wskazał, że inwestorzy w trakcie realizacji przedmiotowego obiektu odstąpili od zatwierdzonego projektu budowlanego. W związku z tym w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego zobowiązał ich do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego. Inwestorzy wykonali nałożony na nich obowiązek i w dniu [...].02.2006r. przedłożyli projekt zamienny. Złożona dokumentacja została wykonana przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i wynika z niej, że budynek w obecnym stanie spełnia wymogi warunków technicznych i bezpieczeństwa konstrukcji. Stwierdzono również, że budynek został wykonany zgodnie ze sztuką budowlaną i jest zdatny do użytkowania. W tej sytuacji organ I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, po wykonaniu obowiązków określonych w art. 51 ust.1 pkt 3 w/w ustawy organ wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Odnosząc się do zarzutów E. i L. W. stwierdził, że były one już przedmiotem oceny przez organy nadzoru budowlanego jak też Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i nie zostały podzielone przez te instytucję. Wskazał również, że ochrona interesu osób trzecich nie może pozbawiać inwestora możliwości zabudowy swojej działki w ramach obowiązujących przepisów prawnych. Odwołanie od tej decyzji złożyli E. i L. W. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania podnieśli, że zostali pozbawieni prawa uczestniczenia w pomiarach podczas dokonywanych przez organy nadzoru budowlanego oględzinach, przez co dane zawarte w protokole z oględzin nie odpowiadają rzeczywistym wielkościom. Nie pozwolono także w toku postępowania na zapoznanie się z projektem zamiennym. Udostępnio go dopiero podczas końcowego zaznajamiania się z materiałami postępowania. Odwołujący się nadto wskazali, że zrealizowany budynek powoduje niedopuszczalną przesłonę świetlną powodującą brak dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powoduje również osuwanie się ścian południowej i zachodniej w ich starym budynku. Jest to spowodowane zwiększonym ciężarem przedmiotowego budynku obciążającym grunt w pobliżu ich budynku. W przedmiocie tym powinna zostać wykonana ekspertyza oddziaływania budynku inwestora na budynki sąsiednie. E. i L. W. wskazali ponadto na negatywy wpływ na ich zdrowie uszkodzonego eternitu azbestowego znajdującego się na dachu budynku inwestora. Rozpoznając odwołanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 – Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r. nr 98 poz. 1071 z póź. zm. ) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji prawidłowo zastosował zasady określone w art. 51 Prawa budowlanego zatwierdzając zamienny projekt budowlany i nakładając obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Odnosząc się do zarzutów E. i L. W. organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). organy administracyjne są związane wskazaniami zawartymi w orzeczeniu sądu w danej sprawie. Z uwagi na to, że zapadłe w tej sprawie wcześniejsze rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozstrzygnęło podnoszone zarzuty organ nadzoru budowlanego nie miał uprawnień do ich uwzględnienia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na tę decyzję złożyli E. i L. W. Zarzucili w niej naruszenie art. 51 Prawa budowlanego poprzez utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. oraz art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez nie podjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i poprzez niezastosowanie się do obowiązku wyczerpującego zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak prawidłowo przeprowadzonych oględzin. Podnosząc te zarzuty wnosili o uchylenie obu zapadłych w niniejszej sprawie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podniesiono, że materiał dowodowy w niniejszej sprawie nie został zebrany i rozważony w sposób wyczerpujący. Odnosi się to w szczególności do przeprowadzonych oględzin przedmiotowej inwestycji, który miały charakter pobieżny i nieobiektywny. Skutkiem czego dokonane pomiary nie są rzetelne. W końcowej części uzasadnienia skargi podkreślili, że ich interes prawny przemawia za dokonaniem rozbiórki dwóch kondygnacji budynku inwestora, natomiast obowiązujące prawo w pierwszej kolejności nakazuje rozbiórkę budynku niezgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym. W pozostałym zakresie treść skargi odpowiada treści złożonego odwołania. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 2169 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.). Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły co skutkowało oddaleniem skargi. Na wstępie należy podkreślić, że w toku postępowania administracyjnego była rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skarga E. i L. W., która dotyczyła zobowiązania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. S. i J. M. dostarczenia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego. Zarzuty tej skargi w przeważającej części pokrywają się z tymi jakie Skarżący zawarli w przedmiotowej skardze. W uzasadnieniu wyroku z dnia 10 kwietnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zastosowanie przez organ I instancji art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego było prawidłowe. Prowadzone w ten sposób postępowanie naprawcze ma służyć wykluczeniu uchybień jakie powstały podczas realizacji inwestycji i doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z prawem. W ocenie Sądu budynek spełnia wymogi określone przepisami warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, norm oraz bezpieczeństwa konstrukcji. Dostrzegając istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, stwierdza Sąd, że nie są one przeszkodą do przeprowadzenia procedury legalizacyjnej, ponieważ obiekt jako całość nie narusza wymogów określonych w warunkach technicznych w sposób, który uniemożliwiał by jego legalizację. W szczególności Sąd stwierdza, że zacienienie znacznej części działki sąsiedniej nie powoduje naruszenia norm technicznych odnoszących się do zacienienia pomieszczeń mieszkalnych budynku a określonych w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm. ). Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.) cena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wyjaśnienie tego przepisu zostało dokonane między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2008r. sygn. akt I OSK 835/07. 1. Ocena prawna zawarta w wyroku sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. 2. Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu, przy czym nie chodzi tu o orzeczenia wydawane przez Naczelny Sąd Administracyjny, ale również i wojewódzki sądu administracyjnego, o ile uzyskają one przymiot prawomocności. Nie jest też dla mocy wiążącej koniecznym sporządzenie uzasadnienia takiego orzeczenia." LEX nr 486489. Z kolei w wyroku z dnia 20 stycznia 2006r, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ,,Związanie samego wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku." (Sygn. akt FSK 506/05 LEX nr 187499). Poglądy te w całości podziela Sąd orzekający w tej sprawie. Odnosząc te rozważania do niniejszej sprawy należy wskazać, że organy nadzoru budowlanego a także Sąd orzekający byli związani oceną prawną dokonaną w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2008r. sygn. akt VII SA/Wa 1047/07. W orzeczeniu tym za prawidłowe uznano postępowanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego w celu legalizacji inwestycji w związku z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego. Przesądzono również spełnienie przez przedmiotowy budynek wymogów określonych w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) dotyczącym zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych w budynku małżonków W. Organy nadzoru budowlanego, będąc związane tą oceną nie mogły poczynić ustaleń odmiennych, gdyż naraziły by się na zarzut obrazy art. 153 p.p.s.a. Poza tym we wskazanym wyżej orzeczeniu generalnie uznano, że przedmiotowy obiekt spełnia wymogi określone przepisami warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, norm oraz bezpieczeństwa konstrukcji. W związku z tym i w zakresie oceny zgodności budynku z pozostałymi wymogami dotyczącymi warunków technicznych obiektu nastąpiła ocena sądu. Niezależnie od powyższych uwag, odnosząc się szczegółowo do podniesionych w skardze zarzutów należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. Jeśli chodzi o przebieg oględzin ma działce inwestora i dokonywanych pomiarów to wskazać trzeba, że z protokołu z tej czynności wynika, że Skarżący brali w niej czynny udział a podpisując protokół nie wnosili żadnych zastrzeżeń do jego treści. W tej sytuacji zarzut pozbawienia ich udziału w tej czynności jak i jej nieobiektywizm należy uznać za pozbawiony podstaw. Należy podkreślić, że do projektu zamiennego została dołączona inwentaryzacja geodezyjna zawierająca rzeczywiste usytuowanie budynku na działce, na które to usytuowanie uzyskali inwestorzy stosowną zgodę organu administracji. Odnosząc się do zarzutu niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dopuszczającego według Skarżący jedynie budowę budynków dwukondygnacyjnych wskazać, trzeba, że takiego ograniczenia w planie nie ma. Poza tym pierwotny projekt przewidywał trzy kondygnacje i został on zatwierdzony, projekt zamienny również określa budynek jako trzykondygnacyjny. Odstępstwo dotyczy jedynie wysokości budynku, ale w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie zawarto takich ograniczeń, które by uniemożliwiały legalizację tego odstępstwa. Poza tym przedmiotowy budynek jest takiej samej wysokości jak budynek sąsiada. Nie można też podzielić zarzutu, iż uszkodzony na dachu inwestorów eternit niekorzystnie wpływa na zdrowie Skarżących. Podczas oględzin przedmiotowego dachu nie stwierdzono aby posiadał jakiekolwiek uszkodzenia w związku z tym twierdzenie Skarżących nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Podobnie należy ocenić zarzuty dotyczące realizacji obiektu bez zgody konserwatora zabytków oraz negatywny wpływ wybudowanego budynku na stan techniczny budynku Skarżących. E. i L. W. nie wskazali z jakiego powodu strefa inwestycji podlegałaby nadzorowi konserwatorskiemu i nie przestawili na poparcie swoich twierdzeń żadnego dowodu. Natomiast stan techniczny starego budynku Skarżących jest przedmiotem odrębnego postępowania i w przypadku potwierdzenia się zarzutów ograny nadzoru budowlanego będą miały możliwość podjęcia stosownych działań również w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji. Zarzuty podniesione przez skarżących nie zasługują według Sądu na uwzględnienie, gdyż nie wskazują na naruszenia prawa materialnego i procesowego, które uzasadniałyby zmianę zaskarżonej decyzji. Reasumując, powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa materialnego ani norm postępowania administracyjnego, które miałoby wpływ na sposób załatwienia niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji wyroku.