VIII SA/Wa 190/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi M. S. i M.S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2021 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu oddala skargę. Wnioskiem z 1 września 2021 r. (data wpływu) M. S.i M.S. (dalej: "skarżący") zwrócili się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Warszawie Rejon w R. (dalej: "GDDKiA" "zarządca drogi", "organ") o wydanie zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do nieruchomości stanowiącej działkę o nr ew. [...] w miejscowości P.. Decyzją z 7 października 2021 r., znak: [...], GDDKiA na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm. - dalej jako u.d.p.) nie udzielił zezwolenia na lokalizację żądanego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] Ł. – K., do działki o nr ew. [...]położonej w m. P.. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że droga krajowa nr [...], zarządzeniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, została zakwalifikowana do dróg klasy GP (droga główna ruchu przyśpieszonego) o znaczeniu międzyregionalnym. Przyporządkowanie drogi krajowej nr [...] klasy GP oznacza, że musi ona posiadać odpowiednie parametry techniczne i użytkowe, również w zakresie zjazdów co szczegółowo uregulowane jest w § 9 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 z 1999 r. poz. 430, dalej rozporządzenie), stwierdzającym, że: "...stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości". Zdaniem organu w analizowanym przypadku, zarządca drogi mając na uwadze omawiane przepisy prawne oraz po przeanalizowaniu uwarunkowań lokalizacyjnych nieruchomości stwierdził, że działka o nr ew. [...] posiada dostęp do sieci dróg publicznych poprzez drogę niższej kategorii tj. drogę gminną (ul. K.), za pośrednictwem działek nr ew. [...] i [...] (wytyczona droga wewnętrzna) w wyniku zawarcia stosownego porozumienia z właścicielem działek nr ew. [...] i [...], a w przypadku ewentualnego braku możliwości takiego porozumienia - w wyniku ustanowienia (na wniosek strony) na działkach nr ew. [...] i [...] stosownej służebności gruntowej (droga konieczna) w postępowaniu przed sądem powszechnym (art. 145 k.c). Dodał, że w przypadku podziału nieruchomości obsługa komunikacyjna działek wtórnych winna być zapewniona wyłącznie poprzez wydzieloną drogę wewnętrzną skomunikowaną bezpośrednio z w/w drogą gminną, co nie będzie naruszało obowiązujących przepisów prawa. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem zarządcy drogi, skarżący złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnosząc o uchylenie decyzji, argumentowali, że jest to decyzja uznaniowa, w której nie wyważono właściwie interesów stron. Za chybiony uznali argument organu dotyczący możliwości korzystania z dostępu do drogi publicznej niższej kategorii, drogi gminnej za pośrednictwem działek nr ew. [...] i [...]. Rozpoznając ponownie wniosek skarżących, GDDKiA decyzją z 23 grudnia 2021 r., znak: [...] utrzymał w mocy własną decyzję z 7 października 2021 r. Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, organ wskazał, że charakter powołanego przepisu – art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p., wskazuje na to, że wyrażenie zgody bądź jej odmowa następuje w formie decyzji administracyjnej, w ramach tzw. uznania administracyjnego. Granice uznania są określane przez interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi, a także obowiązujące przepisy. Podlega ono ograniczeniom wynikającym z warunków technicznych, zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W pierwszej kolejności wskazano, że droga krajowa nr [...] na analizowanym odcinku "R. – Z." została zakwalifikowana, zgodnie z zarządzeniem Nr 10 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 19 kwietnia 2021 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do klasy dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Ponadto organ wydając decyzję na lokalizację zjazdu z drogi krajowej, kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto kryteriami wyznaczonymi w powołanym rozporządzeniu. W dalszej części uzasadnienia wyjaśnił, że zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż nieruchomość stanowiąca działkę ew. nr [...] w miejscowości P. przylega bezpośrednio do drogi krajowej nr [...]. Zgodnie z ww. wnioskiem obecnie nieruchomość stanowiąca działkę ew. nr [...] jest wykorzystywana na cele rolnicze, po wykonaniu zjazdu sposób wykorzystania nieruchomości nie ulegnie zmianie. Opierając się na istniejącym aktualnie stanie faktycznym zarządca drogi podał, że ze znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy odpisu zwykłego Księgi Wieczystej Nr [...] stan z 30 sierpnia 2021 r. prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Z. wynika, że działka ew. nr [...] w miejscowości P. powstała w wyniku podziału. Zdaniem zarządcy drogi mając na względzie dyspozycję § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, działka ew. nr [...] może być skomunikowana z siecią dróg publicznych poprzez drogę niższej kategorii, tj. drogę gminną ul. K., poprzez działki ew. nr [...] i [...], na podstawie porozumienia z jej właścicielami lub użytkownikami. Takie rozwiązanie wymaga ustanowienia na działkach ew. nr [...] i [...] stosownej służebności drogowej (droga konieczna), w uzgodnieniu z jej właścicielami, bądź użytkownikami (tryb umowny). W przypadku braku porozumienia - poprzez wystąpienie z roszczeniem o ustanowienie tej służebności w postępowaniu przed sądem powszechnym na podstawie art. 145 Kodeksu Cywilnego. Wyjaśnił także, że pojęcie dostępu do drogi publicznej zostało określone w art. 2 pkt 14 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), zgodnie z którym, przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego GDDKiA wyjaśnił, że w pierwszej kolejności strony powinny wykorzystać wszystkie inne możliwości stworzenia dojazdu do nieruchomości ze sporządzeniem umowy pomiędzy sąsiadami i ustanowieniem służebności włącznie, a dopiero w przypadku braku możliwości ustanowienia służebności drogi koniecznej strona może, w ostateczności, wnieść do GDDKiA o zezwolenie na lokalizację zjazdu. Zaznaczył także, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika aby takie próby były podjęte, co uzasadniało wskazanie przez organ takiej możliwości. Podkreślił, że nieprawidłowy podział działki nie może wymuszać na zarządcy drogi wyrażenia zgody na lokalizację nowego zjazdu dla nowych relacji ruchu, ponieważ projekt podziału działki powinien przewidzieć dostęp do drogi publicznej na bazie już istniejącego zjazdu z tej drogi. Kolejnym argumentem przemawiającym za negatywnym rozpatrzeniem wniosku jak wyjaśnił GDDKiA jest bardzo wysokie natężenie ruchu drogowego, które według Generalnego Pomiaru Ruchu z 2020/21 r. na odcinku "N. /[...]/ - Z./ul. P.( [...])" wynosiło 13477 poj./dobę (w tym udział samochodów ciężarowych 2993 poj./dobę) i ma tendencję wzrostową, w porównaniu do roku 2015, kiedy natężenie ruchu na przedmiotowym odcinku wynosiło 12357 poj./dobę (w tym udział samochodów ciężarowych 2765 poj./dobę), co stanowi 9 % wzrost natężenia ruchu drogowego na przedmiotowym odcinku drogi krajowej nr [...]. Znaczne natężenie ruchu pojazdów, w tym w szczególności pojazdów ciężarowych, których gabaryty oraz właściwości jezdne (droga hamowania, tonaż) wymagają jeszcze większej sprawności i skupienia przez kierujących nimi oraz wymusza na zarządcy drogi szczególny ustawowy obowiązek dbania o bezpieczeństwo uczestników ruchu, a także nieingerowanie w warunki techniczne przedmiotowej drogi krajowej - klasy GP. W podsumowaniu zaznaczył, iż droga krajowa jest przede wszystkim drogą publiczną, tranzytową, a dopiero w dalszej kolejności drogą "lokalną" zaspokajającą lokalne potrzeby mieszkańców. Ponadto droga krajowa nr [...] została zaliczona do grupy 25 najniebezpieczniejszych dróg o największym zagrożeniu wypadkami drogowymi, tak więc na drodze tej powinny być zachowane szczególne względy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Odnosząc się do argumentacji stron zawartej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, cyt. "planowany zjazd z drogi krajowej na działkę wnioskodawców miałby być zlokalizowany na prostym odcinku drogi, w strefie ograniczenia prędkości z uwagi na zlokalizowanie w nieznacznej odległości od działki wnioskodawców przejścia dla pieszych oraz w warunkach dobrej widoczności wjazdu na drogę", wskazał, że proste odcinki drogi z dobrą widocznością tylko pozornie stanowią bezpieczne miejsca na drodze. Zarządca drogi odniósł się również do zjazdu nieruchomości na której prowadzona jest działalność gospodarcza(D. A.), wyjaśniając, iż powyższy zjazd jest zjazdem publicznym. W związku z powyższym GDDKiA wyjaśnił, że jako zarządca drogi krajowej nr [...], uwzględniając ustawowy obowiązek ochrony drogi i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, nie mógł zaakceptować powstania dodatkowego punktu kolizji na tej drodze. Skargę na powyższą decyzję wnieśli skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją z 7 października 2021 r. Skarżący zarzucili naruszenie - art. 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez sprzeczność wewnętrzną uzasadnienia; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez wydanie decyzji która nie spełnia wymogów prawa, a mianowicie przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego; - art. 77 § 1 w zw. z k.p.a. art. 7, poprzez 1) nieustalenie, a tym samym pominięcie okoliczności, iż działka, na której miałby być zlokalizowany zjazd znajduje się przy prostym, posiadającym dobrą widoczność odcinku drogi oznaczonej jako teren zabudowany z ograniczeniem prędkości do 50 km/h, na której znajduje się również publiczna szkoła, przejście dla pieszych, działalność gospodarcza w zakresie wypoczynku, gastronomii, noclegu oraz organizacji wesel, działalność handlowa (komis samochodowy), a także usytuowane są zjazdy do innych nieruchomości dla celów mieszkalnych i rolnych; 2) ustalenie przez organ w sposób błędny w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sposób wybiórczy, iż stronom przysługuje uprawnienie do korzystania z działki poprzez inny dojazd; - art. 80 k.p.a., poprzez nieocenienie na podstawie całokształtu materiału dowodowego w sposób logiczny, racjonalny okoliczności wystąpienia możliwości negatywnego wpływu na wymagany poziom bezpieczeństwa w przypadku lokalizacji zjazdu do działki stron, jak również możliwości skorzystania przez strony z drogi gminnej, tj. 1) nieuwzględnienie szeregu istotnych faktów, jak choćby zlokalizowanie działki przy prostym, posiadającym dobrą widoczność odcinku drogi oznaczonej jako teren zabudowany z ograniczeniem prędkości do 50 km/h, 2) nieuwzględnienie, iż strony niniejszego postępowania o wydanie zezwolenia na zjazd z drogi publicznej nie uczestniczyły w czynnościach związanych z podziałem nieruchomości, a są jedynie nabywcami wtórnymi; 3) pominięcie faktu, iż decyzja o podziale nieruchomości została wydana zgodnie zobowiązującymi przepisami prawa i pozostaje w obrocie jako prawomocna; 4) pominięcie usytuowania działki stron, do której nie ma możliwości innego dojazdu; 5) nieuwzględnienie całkowitej znacznej liczby zjazdów na odcinku drogi krajowej, oznaczonej jako teren zabudowany (około 250-300 metrów), przy którym zlokalizowana jest działka stron, a tym samym błędne przyjęcie, iż zjazd do działki stron może mieć negatywny wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym; - art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej, zakończonego wydaniem decyzji bez prawidłowego poczynienia ustaleń faktycznych oraz przekonującego uzasadnienia; - art. 29 ust. 4 u.d.p. w związku z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia ww. powołanego, które miały wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż zaszły negatywne przesłanki uzasadniające odmowę wydania zezwolenia na zjazd z drogi publicznej, w sytuacji, gdy przy prawidłowo ustalonych okolicznościach sprawy strony nie mają faktycznej (fizycznej), a tym samym prawnej możliwości skomunikowania nieruchomości z innym dojazdem niż z drogi krajowej, a samo wydanie pozytywnego rozstrzygnięcia nie wpłynie negatywnie na zapewnienie wymaganego poziomu bezpieczeństwa. Konsekwencją niewłaściwego zastosowania ww. norm prawa materialnego było przekroczenie granicy uznania administracyjnego; - art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez wydanie negatywnej decyzji w stosunku do stron w zakresie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego, podczas gdy osoby znajdujące się w sąsiedztwie skarżącej takie zezwolenie uzyskały i posiadały taką samą cechę prawnie relewantną i brak jest podstaw do rozróżnienia ich sytuacji prawnej." W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty, podniesiono, że skarżący są nabywcami wtórnymi, organ nie przeanalizował we właściwy sposób stanu faktycznego, winien rozważyć bezpieczeństwo w ruchu drogowym oraz czy istnieje inna możliwość dojazdu do nieruchomości skarżących. W ocenie skarżących organ przekroczył zakres dopuszczalnego uznania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 23 grudnia 2021 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję własną tego organu z 7 października 2021 r., o odmowie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] Ł. – K. do działki nr [...] położonej w miejscowości P.. Z uwagi na przedmiot sprawy, zastosowanie w sprawie znajdował art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zgodnie z którym budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Przy czym, zgodnie z art. 29 ust. 4 ww. ustawy, ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Dostrzegając treść ww. przepisów, w tym posłużenie się przez ustawodawcę w ust. 4 cyt. artykułu sformułowaniem "może odmówić", zauważyć trzeba, że decyzja w sprawie wyrażenia zgody na budowę lub przebudowę zjazdu wydawana jest w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ może, ale nie musi wydać zezwolenia na budowę lub przebudowę zjazdu. Co istotne, granice ww. uznania administracyjnego wyznaczają m. in. wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne (na które to wskazuje ustawodawca w omawianym przepisie). Wymogi te uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie Dz. U. z 2019 r. poz. 1186). Zostały one zróżnicowane w zależności od rodzaju projektowanego zjazdu, miejsca jego usytuowania, jak i rodzaju drogi publicznej z jaką projektowany zjazd miałby łączyć nieruchomość przyległą do drogi. W § 9 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia określono m. in., że w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) na drodze klasy GP, stosowanie zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Jak z powyższego wynika, ustanowienie zjazdu w przypadku drogi klasy GP jest stosowane warunkowo. Wskazane uregulowania prawne miały istotne znaczenie w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, zostały one nie tylko zasadnie przez organ orzekający przytoczone, ale również prawidłowo zinterpretowane i zastosowane, w wyczerpująco ustalonym stanie faktycznym. Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia i w konsekwencji przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu GDDKiA (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). W świetle powołanych przepisów podstawową przesłanką jaką organ administracji publicznej obowiązany jest zbadać i ocenić, rozpatrując wniosek o wydanie decyzji w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu, jest spełnienie wymogów wynikających z warunków technicznych. Jak wskazano wyżej organ może, ale nie musi wydać zezwolenia na budowę lub przebudowę zjazdu. Podkreślenia wymaga, że w § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia określono m.in., że stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie lub wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Powyższe uregulowania prawne zostały zdaniem Sądu prawidłowo zinterpretowane i zastosowane przez organ orzekający do ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego. Pogląd, że zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium przy wyrażaniu zgody na budowę zjazdu, jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych (por.m.in. wyrok NSA z 11 lipca 2007 r., I OSK 1148/06; wyrok NSA z 13 lutego 2001 r., II SA 770/00; wyrok NSA z 31 marca 1999 r., II SA 188/99; wyrok NSA z 15 lipca 1998 r., II SA 705/98 – publ. CBOSA). Zgodnie z tym poglądem zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych. Organ rozpatrujący wniosek o lokalizację zjazdu z drogi publicznej musi zatem zbadać czy i w jakim stopniu inwestycja ta będzie rzutować na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a następnie w sposób wyczerpujący, realizujący zasady kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnić swoje stanowisko. Skarżący wnieśli o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr 12, która została zaliczona do dróg głównych ruchu przyspieszonego (GP). Zatem – mając na uwadze treść art. 29 ust. 4 u.d.p. i § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. – należało mieć na względzie, że wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu z drogi klasy GP zostało ograniczone do sytuacji wyjątkowych. Co istotne § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia zawiera bowiem postulat ograniczenia liczby i częstości zjazdów, który należy rozumieć w ten sposób, że tam gdzie jest to możliwe, dojazd do dróg klasy GP z nieruchomości leżących w pobliżu tych dróg, należy zapewnić za pośrednictwem dróg niższych klas. W sytuacji, gdy dojazd taki jest zapewniony lub istniejące warunki pozwalają na jego zapewnienie należy, z uwagi na bezpieczeństwo i płynność ruchu drogowego, uznać budowę zjazdów łączących drogi klasy GP z nieruchomościami przyległymi za wyłączoną (por. wyrok NSA z 23 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1143/06). Nie bez znaczenia przy tym jest, że zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), przez pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie służebności drogowej. Pojęcie dostępu do drogi podobnie zdefiniowane jest w art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.). Wobec powyższego należy zaakceptować rozstrzygnięcie organu wydane w niniejszej sprawie i podaną w nim argumentację. Zarządca drogi wskazał bowiem w sposób przekonujący i logiczny, że skoro działka skarżących nr ew. [...], wykorzystywana na cele rolnicze, położona jest w sąsiedztwie działek nr ew. [...] i [...] (powstała po podziale i wydzielona), a działki nr ew. [...] i [...] są skomunikowana z drogą gminną ul. K., to obsługa komunikacyjna działki nr [...] może odbywać się za pośrednictwem działek nr ew. [...] i [...]. Organ zapoznając się z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy wziął powyższe okoliczności pod uwagę i słusznie wywiódł, że strona powinna w pierwszej kolejności wykorzystać wszystkie inne możliwości stworzenia dojazdu do nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...], ze sporządzeniem umowy pomiędzy sąsiadami i ustanowienia służebności i dopiero w ostateczności wnieść do GDDKiA wniosek o zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi krajowej do działki [...]. Zwrócić uwagę należy, że skarżący ani w toku postępowania administracyjnego, ani w skardze nie wykazali, by sposób zagospodarowania obu działek sąsiednich wykluczał możliwość ich obsługi komunikacyjnej z istniejącego już zjazdu do działek [...]i [...]. Sąd w skaldzie orzekającym podziela poglądy wyrażone w orzeczeniach sądów administracyjnych, że strony w pierwszej kolejności powinny wykorzystać wszystkie inne możliwości utworzenia dojazdu do nieruchomości, ze sporządzeniem umowy pomiędzy sąsiadami i ustanowieniem służebności włącznie, a dopiero w przypadku braku takich możliwości strona może w ostateczności, wnieść do organu o zezwolenie na lokalizację zjazdu (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2126/13 i z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1303/10 – publ. CBOSA). Wynikająca z unormowań prawnych mających w sprawie zastosowanie zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym i obowiązująca przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu indywidualnego, może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Ponadto, oczywistym jest, że istnienie obok siebie kilku zjazdów odrębnych zmniejsza płynność ruchu drogowego w porównaniu z jednym zjazdem i stanowi większe zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym (por. wyrok NSA z 31 marca 1999 r. sygn. akt II SA 188/99). Zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym bierze się bowiem m.in. z ilości punktów kolizyjnych tworzonych poprzez budowę kolejnych zjazdów. Podsumowując, w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym organ orzekający mógł uznać, że budowa dodatkowego zjazdu z drogi krajowej wpłynęłaby na pogorszenie warunków bezpieczeństwa i płynności ruchu na tym odcinku drogi, gdyż każdy dodatkowy zjazd stanowi potencjalne źródło ich pogorszenia. Trudno tym samym dopatrywać się przekroczenia przez organ granicy dozwolonego uznania administracyjnego przy załatwieniu przedmiotowej sprawy. Nie można też mówić o zaistnieniu w rozpoznawanej sprawie sytuacji wyjątkowej, która uzasadniałaby udzielenie skarżącemu zezwolenia na lokalizację zjazdu, skoro istnieją warunki pozwalające na zapewnienie nieruchomości skarżącego innego dojazdu. Wyjątkowa sytuacja, o jakiej mowa w przepisie § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia dotyczy braku innej możliwości skomunikowania nieruchomości z drogą, a nie sytuacji, gdy bezpośredni zjazd z drogi jest dla strony, bez względu na przyczyny, bardziej korzystny aniżeli inne rozwiązania. W efekcie organ prawidłowo przyjął, że w sprawie trudno dopatrzeć się wyjątkowej sytuacji uzasadniającej uwzględnienie żądania. Wbrew zarzutom skargi przy rozstrzyganiu sprawy przez organ nie doszło do naruszenia przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. GDDKiA dokonał wnikliwej analizy sprawy, prawidłowo ustalił stan faktyczny i dokonał trafnej oceny – wydając merytoryczne rozstrzygnięcie. Ponadto dysponował obszernym materiałem dowodowym, wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Subiektywne przekonanie stron o wadliwości tych działań nie jest wystarczające do podważenia dokonanej oceny. Zauważania wymaga, że zarządca drogi jest organem specjalistycznym, posiadającym odpowiedni zasób wiedzy i doświadczenia do rozstrzygania możliwości lokalizacji zjazdu indywidualnego. Zebrany materiał dowodowy został opisany w zaskarżonej decyzji. Sąd nie dopatrzył się zatem naruszeń przepisów prawa procesowego czy materialnego, wskazanych w skardze, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organ w sposób wystarczający wyjaśnił także motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto błędnie zarzucają skarżący, że w niniejszym postępowaniu zachodziła konieczność badania i analizowania dojazdów do sąsiednich nieruchomości. Przesłanką odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr ew. [...], położonej w miejscowości P. był brak wyjątkowej sytuacji, o której mowa w § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) orzekł, jak w sentencji wyroku.