VIII SA/Wa 195/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2013 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], Minister Gospodarki utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2012r. nr [...] o wykreśleniu przedsiębiorcy K.S. z Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej z powodu prawomocnego orzeczenia zakazu wykonywania przez niego działalności gospodarczej. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej jako "K.p.a.") oraz art. 34 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2005 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm., dalej jako "ustawa o swobodzie działalności gospodarczej"). Decyzje organu zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu [...] czerwca 2012 r. - za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej - Minister Gospodarki otrzymał informację o postanowieniu Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] lutego 2012 r., o sygn. akt [...], pozbawiającym K.S. prawa prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek na okres pięciu lat. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu [...] lutego 2012 r. W dniu [...] listopada 2012 r. Minister Gospodarki wydał decyzję [...] wykreślającą ww. przedsiębiorcę z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Podstawą decyzji był art. 34 ust. 2 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W dniu [...] grudnia 2012 r. K. S. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Ministra Gospodarki wyrażając w nim niezadowolenie z wydanej decyzji z uwagi na swoją sytuację materialną oraz stan zdrowia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ wskazał, że zgodnie z art. 34 ust. 2 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca podlega wykreśleniu z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku gdy prawomocnie orzeczono wobec tego przedsiębiorcy zakaz wykonywania działalności gospodarczej. Przepis nie przewiduje żadnych wyjątków, w tym wyjątków związanych z sytuacją majątkową oraz stanem zdrowia, które byłyby podstawą do odstąpienia od wydania decyzji o wykreśleniu przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. W ocenie organu powyższa przesłanka spełniona została w rozpatrywanej sprawie bowiem strona została prawomocnym postanowieniem sądu pozbawiona prawa wykonywania działalności gospodarczej na własny rachunek na okres pięciu lat. W związku z powyższym organ utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję o wykreśleniu przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, jako wydaną zgodnie z prawem. K. S. (dalej jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra Gospodarki, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że dopiero z decyzji Ministra Gospodarki dowiedział się, iż orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej. Podniósł, że sprawa w Sądzie Rejonowym w R. odbyła się bez powiadomienia jego osoby. Nadto, skarżący dodał, że jest człowiekiem schorowanym (II grupa inwalidzka), w związku z tym jak można takiemu człowiekowi "odbierać chleb powszedni od ust". W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Gospodarki jak i poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] listopada 2012 r. nie naruszają prawa. W myśl art. 34 ust. 2 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca podlega wykreśleniu z CEIDG z urzędu, w drodze decyzji administracyjnej ministra właściwego do spraw gospodarki, gdy prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. W niniejszej sprawie organ prawidłowo ustalił, że prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, tj. skarżącego. Podkreślić należy, że ww. przepis art. 34 ust. 2 ma charakter obligatoryjny. Decyzja o wykreśleniu przedsiębiorcy z CEIDG na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie jest zaś decyzją uznaniową. Organ, jeśli zaistniała któraś z przesłanek zawartych w tym przepisie, ma obowiązek wykreślenia wpisu, bez możliwości badania kwestii ewentualnego zawinienia przez przedsiębiorcę lub organu dokonującego wpisu zaistnienia danej przesłanki. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że nie wiedział o orzeczeniu wobec niego zakazu wykonywania działalności gospodarczej, to wskazać należy, że okoliczności te nie mają znaczenia w niniejszym postępowaniu. Zarówno bowiem organ, jak i sąd administracyjny związane są prawomocnym już orzeczeniem sądu powszechnego o zakazie wykonywania przez skarżącego działalności gospodarczej. Z kolei okoliczność o nie powiadomieniu skarżącego o sprawie jaka odbyła się przed Sądem Rejonowym w R. może jedynie stanowić podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania przed sądem powszechnym. Sąd administracyjny nie ma natomiast możliwości kwestionowania prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego na podstawie którego skarżącego pozbawiono prawa wykonywania działalności gospodarczej na własny rachunek na okres pięciu lat. Oceny sądu administracyjnego nie może również zmienić sytuacja zdrowotna, czy też materialna skarżącego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.