VIII SA/Wa 198/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. S. o wstrzymanie wykonania decyzji ze skargi R. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] lutego 2010r. (data nadania w placówce pocztowej) R. S. (dalej jako skarżący) złożył skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie [...] zł. Podniósł, iż obecnie jest emerytem i z tego tytułu uzyskuje świadczenie w wysokości [...] zł netto, prowadzona przez niego działalność gospodarcza została wyrejestrowana z dniem [...] lutego 2010 r., żadnych innych dochodów nie posiada. Wniósł o umorzenie nałożonej na niego kary. Pismem z dnia [...] kwietnia skarżący wniósł do organu I instancji prośbę o zawieszenie postępowania egzekucyjnego co do kwoty [...] zł. Pismo to zostało przesłane do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. Pismem z dnia [...] maja 2010 r. wezwano skarżącego do: uzupełnienia w/w pisma przez wskazanie, czy pismo to jest wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji, jeżeli tak, to czy w całości, czy w części; wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wykonania decyzji oraz wezwano do nadesłania odpisu wniosku. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący pismem z dnia [...] maja 2010 r. podniósł, iż w skardze opisał swoją sytuację materialną. Nadmienił, że posiada z żoną rozdzielność majątkową. Wniósł o umorzenie nałożonej na niego kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaniechała również wyczerpującego uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. W realiach niniejszej sprawy brak jest wystarczających podstaw do kontynuowania postępowania w niniejszej, incydentalnej sprawie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.