VIII SA/Wa 20/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku E. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 19 lipca 2017 r., sygn. akt I FZ 139/17 Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako "NSA") uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd", "WSA") z 28 kwietnia 2017 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 20/17) odmawiające E. S. (dalej: "skarżąca") wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. NSA podzielił przy tym ocenę Sądu, że obowiązek wykazania okoliczności przemawiających za wstrzymaniem aktu powinna przedstawić w pierwszej kolejności wnioskująca strona. Niemniej jednak podkreślił, że sąd administracyjny zasadność wniosku bada z uwzględnieniem argumentów nie tylko w nim podniesionych, ale także w aspekcie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Zdaniem NSA, zasadnie WSA uznał, że skarżąca w skardze ogólnikowo i lakonicznie umotywowała wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, nie przedstawiając żadnych danych umożliwiających weryfikację jej sytuacji finansowej, a w konsekwencji ocenę istnienia okoliczności uzasadniających przyznanie skarżącej ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "uppsa" lub "p.p.s.a.") Zauważył jednak, że WSA nie odniósł się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, tj. złożonych przez skarżącą dokumentów w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy, co stanowi o naruszeniu art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się przez Sąd do całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Zdaniem NSA, z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w żaden sposób nie wynika, czy Sąd badał materiał dowodowy, a jeśli tak, to z jakich powodów uznał, że przedstawione dowody nie mają wpływu na ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy nakazał WSA skonfrontować twierdzenia skarżącej sformułowane we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 190 uppsa Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponownie rozpoznając wniosek skarżącej o wstrzymanie zaskarżonej decyzji tutejszy Sąd uznał, mając na względzie wytyczne NSA, że nie wystąpiły przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Powtórzenia za NSA wymaga, że skarżąca ogólnikowo i lakonicznie umotywowała wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, nie przedstawiając żadnych danych umożliwiających weryfikację jej sytuacji finansowej, a w konsekwencji ocenę istnienia okoliczności uzasadniających przyznanie skarżącej ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wpływu na tą ocenę, zdaniem tutejszego Sądu, nie mają dowody załączone do wniosku o przyznanie prawa pomocy (decyzja o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku oraz kopia zeznania podatkowego za 2015 r., zob. k. 21 – 25 akt sądowych). Dodać należy, że wniosek o przyznanie skarżącej prawa pomocy został prawomocnie pozostawiony bez rozpoznania, gdyż skarżąca nie odpowiedziała na wystosowane do niej wezwanie w trybie art. 255 uppsa, uniemożliwiając Sądowi dokonanie oceny jej aktualnej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych. Z tej przyczyny podniesiona przez skarżącą argumentacja, jakoby w sprawie wykazane zostały okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, jest chybiona. Załączone wybiórczo dokumenty, jak decyzja o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku oraz kopia zeznania podatkowego za 2015 r. (PIT – 36), nie obrazują bowiem rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącej (jej zdolności płatniczych) i nie świadczą o wystąpieniu okoliczności przewidzianych w art. 61 uppsa. Dodać należy, że skarżąca utrzymuje, że wszelkie okoliczności mające wpływ na jej aktualną sytuację majątkową i rodzinną zostały wskazane we wniosku o przyznanie prawa pomocy w innej, zawisłej przed tutejszym Sądem sprawie z jej skargi (sygn. akt VIII SA/Wa 1101/16). Sąd prawomocnym postanowieniem z 13 lipca 2017 r. utrzymał jednak w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego odmawiające skarżącej przyznania prawa pomocy. Podtrzymał bowiem stanowisko, że skarżąca konsekwentnie uchyla się od obowiązku rzetelnego przedstawienia swojej rzeczywistej sytuacji finansowej. Zauważył przy tym, że skarżąca prowadziła działalność gospodarczą znacznych rozmiarów i nie wskazała okoliczności towarzyszących utracie majątku zgromadzonego w przeszłości. Nie wykorzystuje swoich zdolności zarobkowych i zdobytego doświadczenia zawodowego (agent/broker ubezpieczeniowy). Sąd podtrzymuje zatem stanowisko, że podniesione we wniosku okoliczności, w tym załączone dowody w postaci decyzji o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku i kopia zeznania podatkowego za 2015 r. nie świadczą o niebezpieczeństwie wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowieniem z 11 maja 2017 r. (VIII SA/Wa 1101/16) Sąd odmówił nadto wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż skarżąca nie wskazała negatywnych dla niej skutków, które mogą powstać w związku z podjęciem próby wykonania decyzji. W tym miejscu należy zauważyć, że w świetle oświadczeń skarżącej, jest ona osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku i nie posiada żadnego majątku (oszczędności, nieruchomości, ruchomości; zob. k. 11 akt sądowych). Czyli w świetle argumentacji skarżącej podjęcie próby wykonania zaskarżonej decyzji nie może jej w żaden sposób zaszkodzić skoro nie posiada ona żadnych dochodów i majątku. W tej sytuacji należało odmówić skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.