VIII SA/Wa 200/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Protokolant Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi G. S.-T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2009r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 157 § 1 i 2, 158 i art. § 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 200r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., zwana dalej Kpa) w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwana dalej ustawą Prawo budowlane) po rozpatrzeniu wniosku J. S. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...] wydanej dla A. i R. S. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku handlowo – usługowego na działce nr [...] i [...] położonej przy ulicy W. w P.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, iż w dniu [...] maja 2009r. do organu wpłynął wniosek J. S. dotyczący "wstrzymania wydanej decyzji", z treści którego wynikało, że kwestionuje on prawidłowość wydanego pozwolenia na budowę. Autor wniosku podniósł zarzuty związane z określoną w załączniku do decyzji o warunkach zabudowy linią zabudowy oraz faktem, iż wykusz stanowiący element budynku znajduje się ok. 1,5 m. nad ulicą. Powołane okoliczności stanowiły postawę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, o czym zawiadomiono strony, wyznaczając 14 dniowy termin zapoznania się z aktami. W tym okresie zastrzeżenia odnośnie inwestycji wniosła Pani G. S. – T.. Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wskazując kolejno enumeratywnie wyliczone w przepisie art. 156 § 1 Kpa przesłanki określające wady kwalifikowane decyzji Wojewoda stwierdził, iż brak jest podstaw prawnych stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] grudnia 2008r. Wojewoda wskazał, iż przesłanką stwierdzenia nieważności jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja orzekająca o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielająca pozwolenia na budowę wydana została w oparciu o przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy Prawo budowlane i art. 104 Kpa. Powołane przepisy ustawy Prawo budowlane regulują kwestie dotyczące rozpoczęcia robót budowlanych, stron postępowania, kwestię zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, zagadnienia związane z zatwierdzeniem projektu budowlanego oraz wskazujące elementy decyzji. Art. 104 Kpa wskazuje formę rozstrzygnięcia. Wyjaśnił, iż zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie i literaturze poglądem, z brakiem podstawy prawnej mamy do czynienia wtedy, gdy albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis taki jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. W przedmiotowej sprawie przesłanka ta nie wystąpiła. Przepis art. 156 § 1 ust. 2 in fine przewiduje także stwierdzenie nieważności w przypadku rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z ustaloną linią orzeczniczą z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa mamy do czynienia wtedy, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Przepis ten ma służyć wyeliminowaniu z obrotu prawnego wadliwych rozstrzygnięć nie tylko dlatego, że naruszają one w sposób oczywisty regulacje w przepisie powołanym jako podstawa prawna tych rozstrzygnięć, lecz dlatego, że nie dają się pogodzić z systemem obowiązujących norm. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, tj. takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, tj. takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. Ponadto o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Organ odwoławczy podniósł, iż powoływane stronę zarzuty dotyczą zapisów decyzji o warunkach zabudowy i ich relacji do wydanej przez Starostę decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy określa ogólne warunki projektowanej inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom, przewidzianym w prawie budowlanym i przepisach o warunkach technicznych, w tym w zakresie usytuowania budowli w stosunku do innych obiektów i sąsiednich działek budowlanych. Z akt sprawy wynika, iż wydając rozstrzygnięcie o pozwoleniu na budowę organ pierwszoinstancyjny ocenił, że projekt budowlany spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarzut strony wskazuje, iż naruszona została linia zabudowy poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, którego wykonanie oznaczało powstanie budynku z wykuszem nad chodnikiem, co jest sprzeczne z zapisami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy. Organ zauważył, iż pojecie linii zabudowy nie posiada definicji legalnej, czyli precyzyjnego prawnego zdefiniowania, co przez to pojęcie należy rozumieć. W praktyce oraz w ustaleniach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego przyjmuje się, iż linii zabudowy dotyczy posadowienie ścian budynku na gruncie działki tak, aby zostały zachowane linie wyznaczone decyzją o warunkach zabudowy. Linia zabudowy obejmować więc będzie wszystkie elementy budynku trwale z gruntem związane, określające maksymalny zasięg zabudowy w obrębie działki budowlanej. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z materiału dowodowego wymóg ten został zachowany. Wskazując zapisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z dnia 19 września 2003 r.), podał, iż obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Z przeprowadzonych przez pracowników organu wojewódzkiego oględzin oraz akt sprawy wynika, iż budynki znajdujące się na tej samej ulicy posiadają balkony znajdujące się nad chodnikiem. Wydanie, więc pozwolenia na budowę obiektu z wykuszem znajdującym się nad chodnikiem (szerokość 1,2 m) nie stanowi naruszenia ładu przestrzennego ulicy, jak również istniejącej linii zabudowy. Powyższe ustalenia wskazują, że w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Decyzją znak [...] z dnia [...] stycznia 2010r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej GINB) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa po rozpoznaniu odwołania G. S.-T. orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 127 § 1 Kpa prawo wniesienia odwołania od rozstrzygnięcia organu administracji pierwszej instancji służy tylko stronie. Legitymację strony w tym zakresie należy oceniać według art. 28 Kpa w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu, stosownie do art. 3 pkt 20 powołanej ustawy, należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Stosownie do postanowień art. 157 § 2 Kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stroną postępowania nieważnościowego są tylko te podmioty, które odpowiadają kryteriom określonym w przepisie art. 28 Kpa (a więc tylko te, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo które żądają czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek). Interes prawny lub obowiązek, na który wskazuje art. 28 Kpa musi wynikać z przepisów prawa materialnego. Ponadto wspomniany interes prawny musi być interesem indywidualnym strony postępowania, musi zatem dotyczyć jej bezpośrednio. GINB podniósł, iż odwołanie od decyzji Wojewody [...] wniosła G. S.-T., która nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty P. z dnia [...] grudnia 2008r. Decyzja Starosty P. ustaliła krąg podmiotów, posiadających przymiot strony, których interes prawny wynikający z sąsiedztwa mógł być naruszony. Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda [...] nie uznał skarżącej za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P.. Jakkolwiek rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego zostało jej doręczone, to jednak sam fakt doręczenia decyzji określonej osobie nie kreuje samoistnie interesu prawnego jej adresata. Z uwagi na fakt, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym postępowaniem w sprawie, obowiązkiem organu było ustalenie na nowo kręgu jego stron. Realizując ten obowiązek, organ odwoławczy pismem z dnia [...] listopada 2009r. wezwał skarżącą do przedstawienia dowodów wskazujących na przysługujący jej tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej decyzją Starosty P. z dnia [...] grudnia 2008r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżąca przedłożyła odpis aktu notarialnego Repertorium A Nr [...] oraz odpis z Księgi wieczystej nr [...] z których wynika, że jest właścicielką działek o nr ewidencyjnych [...] i [...]. Na podstawie akt sprawy organ ustalił, iż działki skarżącej nie graniczą bezpośrednio z działkami o nr ewidencyjnych [...] i [...], na których została zaprojektowana sporna inwestycja, gdyż są oddzielone działką o nr ewidencyjnym [...], o szer. ok. 9 m. Zarówno położenie spornej inwestycji względem nieruchomości skarżącej, jak również jej wysokość, nie daje podstaw do uznania iż skarżąca posiada przymiot strony w niniejszym postępowaniu, przedmiotowa inwestycja nie narusza bowiem interesu prawnego skarżącej, w szczególności nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu jej działek. Odnosząc się do zarzutu odwołania, że "inwestycja zabrała przestrzeń, światło, zieleń" organ podał, że nie ma on wpływu na podjęte rozstrzygniecie. Z analizy akt sprawy nie wynika bowiem, by nowoprojektowany budynek handlowo-usługowy na działce o nr ewidencyjnych [...] i [...], naruszał przepis § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze. zm.). Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyła G.S. – T. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Wydanemu rozstrzygnięciu postawiła zarzut naruszenia art. 7 i art. 8 Kpa. Strona podała, iż inwestycja będąca przedmiotem sporu realizowana jest od kwietnia 2009r. Budynek wymusza przestrzeń użytkową nad ulicami. W części piętrowej wykracza poza obrys parteru (granice działki) na całej szerokości ulicy W. - ok. 1,5 metra nad chodnikiem. Oświadczyła, że występując o przyznanie statusu strony w przedmiotowym postępowaniu wykazała, że naruszony został jej interes prawny. Powyższe zostało spowodowane bliskim sąsiedztwem inwestycji i jej permanentnym oddziaływaniem na nieruchomość skarżącej, na którą składa się zarówno część mieszkalna, jaki i gabinety [...], których wejście znajduje się naprzeciw obiektu. Za nieprawidłowe uznała ustalenie organu, że graniczenie przez stronę (bezpośrednio) ogrodzeniem ze sporną inwestycją, wspólny dostęp do drogi głównej oraz do drogi koniecznej wyznaczonej inwestorom (biegnącej metr od drzwi wejściowych do gabinetów [...], których jest właścicielem), nie stanowi o sąsiedztwie. Podała, iż inwestor realizując obiekt wykraczający poza ramy pozwolenia na budowę znacznie ograniczył jej "prawo światła" i chociażby ten fakt, warunkuje naruszenie jej interesu. Inwestycja ta zaanektowała bliższą drogę [...] (w tym [...]) z ulicy W. do gabinetów [...]. Odmawiając jej statusu strony organ pominął słuszny interes skarżącej. Zauważyła, iż w prowadzonym postępowaniu organ nie kwestionował statusu strony przyznanego J. S., wynikającego z sąsiedztwa działki nr [...]. Skarżąca takiego statusu nie uzyskała pomimo, że tak samo jak J. S. pozostaje w identycznym stosunku sąsiedztwa do inwestycji poprzez działkę [...], będącą szlakiem komunikacyjnym. Podniosła, iż decyzja Starosty P. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę w sposób rażący narusza prawo. Budowla nie tylko przekroczyła nieprzekraczalną linię zabudowy, ale obszarem zabudowanym, ograniczonym zewnętrznym obrysem ścian zewnętrznych w rzucie o największej powierzchni, wykracza znacznie poza granice działki budowlanej będącej własnością inwestora. Obowiązująca linia zabudowy jest linią, na której musi stanąć ściana frontowa budynków oraz określonych w ustaleniach planu rodzajów budowli naziemnych niebędących liniami przesyłowymi i sieciami uzbrojenia terenu. Powołując treść art. 28 Kpa strona skarżąca wywiodła, iż jest podmiotem legitymowanym do występowania w postępowaniu przed organem administracyjnym. Zgodnie z własną oceną stanu faktycznego oraz stanu prawnego sprawy ma interes prawny i obowiązek, który można rozstrzygnąć drogą decyzji. Dokonała czynności procesowej przez wniesienie żądania wszczęcia postępowania w jej indywidualnej sprawie. W tym stanie sprawy należy przyjąć, iż w sytuacji określonej jako właściciel sąsiedniej nieruchomości może być stroną w rozumieniu Kpa. W niniejszej sprawie posiada łącznie zarówno interes prawny jak i faktyczny, w momencie, gdy do przyznania statusu strony wystarczałby alternatywnie jeden z powyższych. Wskazała nadto, iż z treści art. 90 § 3 Kpa wynika, że organ prowadzący postępowanie zawiadamia o rozprawie państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne, organizacje społeczne, a także inne osoby, jeżeli ich udział w rozprawie jest uzasadniony ze względu na jej przedmiot. W tym przypadku organ wzywa je do wzięcia udziału w rozprawie lub do złożenia przed rozprawą oświadczenia i dowodów dla jego poparcia. Uczestnictwo tych podmiotów może przyczynić się z jednej strony do pełniejszego wyjaśnienia sprawy, a z drugiej pozwala im bronić określonego interesu w sprawie. Powołany przepis zdaniem skarżącej stanowi podstawę dopuszczenia jej do udziału w sprawie w charakterze strony. W konkluzji strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jako naruszającej prawo, oraz o wznowienie postępowania, gdyż będąc stroną bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają, zatem zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się, więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływanej dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z przepisem art. 28 Kpa stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny jest przesłanką materialnoprawną udziału w postępowaniu. Stwierdzenie braku interesu prawnego powoduje, że podmiotowi nie przysługuje przymiot strony postępowania. Interes prawny musi przy tym istnieć obiektywnie, a nie odzwierciedlać subiektywne odczucia danego podmiotu. Podmiot ma interes prawny w postępowaniu, jeżeli pomiędzy jego sytuacją prawną, a przedmiotem postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2006 r. (II GSK 163/06, lex 274855). Należy również zauważyć, że interes prawny ma charakter materialnoprawny. Oparty więc jest na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2001, I SA 2326/00, lex nr 54528). Z treści art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wynika natomiast, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego było ograniczenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości przy czym ograniczenie to wynikające z przepisów odrębnych musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. Stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę jest więc każdy, komu oddziaływanie zamierzonej inwestycji może ograniczyć prawo do zgodnej z przepisami zabudowy jego nieruchomości. Odnosząc się ponownie do pojęcia obszaru oddziaływania obiektu i jego definicji zawartej w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego wskazać należy, że w przepisie tym chodzi o wszelkie przepisy, które wymuszają jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2007 r. w sprawie II OSK 1321/06 (nie publikowane), stwierdził, że w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, właściwy organ wyznacza każdorazowo na potrzebę konkretnej sytuacji biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu oraz sposób zagospodarowania terenu w jego otoczeniu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z projektowanym obiektem. Posiadanie przymiotu strony przez właściciela nieruchomości położonej "w zasięgu oddziaływania obiektu" jest uzależnione od tego, czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na jego nieruchomość, co jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego (por. wyrok WSA z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1252/2004). Podstawą umorzenia postępowania odwoławczego, w niniejszej sprawie, było stwierdzenie przez organ odwoławczy, że nieruchomości skarżącej nie znajdują się w obszarze negatywnego oddziaływania spornej inwestycji. Ustaleń w tym zakresie dokonał organ odwoławczy z urzędu na nowo ustalając krąg stron postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2008r. Na podstawie przedstawionych przez stronę skarżącą dokumentów - odpisu aktu notarialnego Repertorium A Nr [...] oraz odpisu z Księgi wieczystej nr [...] GINB ustalił, iż G. S.-T. jest właścicielką działek o nr ewidencyjnych [...] i [...]. Nieruchomości te nie graniczą bezpośrednio z działkami o nr ewidencyjnych [...] i [...], na których sytuowany został sporny obiekt. Pomiędzy działkami skarżącej oraz działkami stanowiącymi przedmiot inwestycji znajduje się działka nr [...], o szerokości ok. 9 m. należąca do J. S.. Prawidłowym jest stwierdzenie organu, iż położenie spornej inwestycji względem nieruchomości skarżącej oraz jej wysokość, nie dają podstaw do uznania posiadania przez G. S.-T. przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. Sporna inwestycja nie narusza interesu prawnego skarżącej, a w szczególności nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu i korzystaniu z jej nieruchomości. Tym samym za nietrafne Sąd uznał podnoszone przez stronę skarżącą argumenty dotyczące dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.