VIII SA/Wa 207/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Michał Sikorski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2008 r. sprawy ze skargi G.P., S.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2008r. Prezydent Miasta R. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003 r., nr 207 poz. 2016 ze zm. zwana dalej Prawo budowlane ) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. - Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., zwana dalej Kpa ) po rozpatrzeniu wniosku złożonego w dniu 23 stycznia 2008r. przez inwestora T.S. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na realizację inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego usytuowanego w granicy działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w [...] . W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta R. podał, że inwestor T.S. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku garażowego w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2007r. Do wniosku dołączone zostało oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia w tym zakresie i należącą do właściwej izby samorządu zawodowego. W toku przedmiotowego postępowania uczestnicy G. i S. małżonkowie P. zgłosili zastrzeżenia w odniesieniu do planowanej inwestycji, podnosząc kwestię zacienienia budynku mieszkalnego oraz uciążliwość związaną z korzystaniem z garażu. Organ I instancji wskazał, że sporządzona analiza dotycząca wpływu projektowanego budynku garażowego na położony na sąsiedniej działce budynek mieszkalny wyraźnie określa, iż projektowany budynek garażowy nie ma istotnego wpływu na budynek mieszkalny zlokalizowany na działce o numerze ewidencyjnym [....]. Jednocześnie organ stwierdził, iż nie występuje zacienienie okien, natomiast odprowadzanie wód opadowych odbywać się będzie na nieruchomości należącej do inwestora. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez G. i S. małżonków P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego stanowiska Wojewoda [...] stwierdził, iż brak jest podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji nie doszło bowiem do naruszenia przez Prezydenta Miasta R. przepisów obowiązującego prawa. Przedstawione w zaskarżonej decyzji stanowisko organu I instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce nr [...], oceny dołączonych doń dokumentów i oświadczeń oraz wpływu budynku garażowego na budynek mieszkalny usytuowany na sąsiedniej działce uznał za prawidłowe. Stwierdził również, iż wydane rozstrzygnięcie nie narusza interesu prawnego innych stron postępowania, w szczególności nie został naruszony interes prawny właścicieli nieruchomości sąsiadującej z działką inwestora, tj. G. i S. małżonków P., którzy brali udział w toczącym się postępowaniu na każdym jego etapie. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż dokonał oceny wpływu zamierzonej inwestycji na budynek mieszkalny i dwa budynki gospodarcze zlokalizowane na działce sąsiedniej z nieruchomością inwestora i ustalił, iż parametry działki oraz dotychczasowa zabudowa pozwalają na lokalizację garażu tylko w ostrej granicy. Powołując treść § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej zwane rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych ) organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na istniejącą na granicy działek o numerach ewidencyjnych [...] zabudowę, umiejscowienie budynku garażowego z otworami okiennymi lub drzwiowymi na nieruchomości inwestora było możliwe w odległości nie mniejszej niż 7 m od granicy z działką G. i S. małżonków P., co powoduje znaczne ograniczenia w możliwości zabudowy nieruchomości należącej do inwestora. Dlatego też organ odwoławczy uznał, iż decyzja organu I instancji w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku garażowego w granicy działki nr [...] jest prawidłowa. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyli G. i S. małżonkowie P. Decyzji wydanej przez Wojewodę [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta R. w piśmie z dnia 7 lipca 2008 r. stanowiącym uzupełnienie skargi postawili szereg zarzutów, zarówno w odniesieniu do prowadzonego postępowania jaki i wydanego rozstrzygnięcia. Skarżący podnieśli, iż zaskarżona decyzja jest nierzetelna, wydana została bez należytej staranności i zawiera błędy formalne. Z treści rozstrzygnięcia wynika, iż organ odwoławczy orzekał o zasadności wydanego pozwolenia na budowę budynku garażowego na działce stanowiącej własność strony skarżącej. Za nieuzasadnione skarżący uznali wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji gdy od czasu wydania negatywnego dlań rozstrzygnięcia w tym zakresie ( decyzja Prezydenta Miasta R. nr [...] z dnia [...] maja 2006r. ) nie uległy zmianie warunki techniczne nieruchomości, na której zlokalizowany ma być budynek garażowy. Stwierdzili, iż projektowany budynek garażowy będzie negatywnie oddziaływał na ich budynek mieszkalny. Działka co do której złożony został wniosek o zgodę na inwestycję jest położona wyżej od ich działki, stąd istnieje duże prawdopodobieństwo, że wody opadowe będą spływać na ich nieruchomość powodując podmywanie gruntu. Skarżący wywiedli, że planowany budynek garażowy ma mieć wysokość 4,06 m wysokości. Biorąc pod uwagę podwyższenie terenu na działce inwestora wysokość planowanego budynku wynosić będzie około 6 m. Okna ich budynku mieszkalnego znajdują się w odległości około 1,5 m od granicy działek, planowana inwestycja spowoduje zacienienie budynku mieszkalnego. Strona skarżąca podniosła, że sąsiedztwo budynku garażowego będzie dla nich uciążliwe, wiązać się będzie bowiem z hałasem oraz wibracjami wynikającymi z funkcji tegoż budynku. Nadto strona skarżąca wskazała, że postępowanie prowadzone przez Prezydenta Miasta R. przeprowadzone zostało w sposób nierzetelny i niedbały. Organ zaniechał wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie przeprowadzona została między innymi wizja lokalna na okoliczność charakteru i sposobu usytuowania budynków znajdujących się na działce stanowiącej własność skarżących. Skutkiem powyższego były błędne ustalenia określone w zaskarżonym rozstrzygnięciu stwierdzające, że na nieruchomości strony skarżącej znajdują się trzy budynki - jeden mieszkalny i dwa gospodarcze, podczas gdy faktycznie na działce tej zlokalizowane są - jeden budynek mieszkalny i jeden budynek gospodarczy. Błędne są również ustalenia decyzji stwierdzające, iż parametry oraz sposób zabudowy nieruchomości należącej do inwestora nie pozwalają na inne położenie planowanej inwestycji aniżeli w granicy działek. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a,) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lutego 2008r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku garażowego, którą organ ten uznał za możliwe usytuowanie planowanego budynku garażu w granicy działki o numerze ewidencyjnym [...], ze względu na dotychczasową zabudowę i niewielkie parametry nieruchomości. Istotnym dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego powołanych w skardze, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Normy regulujące zachowanie odpowiednich odległości od granicy działki zawarte są w § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 tego rozporządzenia. Z przepisu tego wynika, że budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 4m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Jednocześnie ustęp 3 pkt 2 cytowanego przepisu przewiduje wyjątek od powyższej zasady, dopuszcza bowiem sytuowanie ściany budynku pozbawionej otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką jeżeli: wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2 ze względu na rozmiary działki. Uzasadnienie organów obydwu instancji w przedmiocie usytuowania budynku garażu jest lakoniczne i niewystarczające. Jak wynika z powołanych wyżej przepisów usytuowanie budynku w granicy jest wyjątkiem, a więc powinno zawierać szczegółowe uzasadnienie w tym zakresie. Natomiast stwierdzenie organu odwoławczego, iż przedmiotowy garaż mógłby zostać zgodnie z przepisami usytuowany w odległości 7 m od granicy działki skarżących jest całkowicie dowolny, gdyż takiej odległości nie przewidują przepisy powołanego rozporządzenia. Ponadto w przedmiotowym postępowaniu organy administracji architektoniczno - budowlanej nie raczyły nawet przeprowadzić oględzin nieruchomości będącej przedmiotem zainwestowania i usytuowanych tam budynków a przyjęły bezkrytycznie wobec stawianych przez uczestników zarzutów dane wskazane w analizie opracowanej przez arch. J.K. Należy nadmienić, iż przeprowadzona analiza nie odpowiada wymogom przewidzianym w § 13, § 57 i § 60 powołanego rozporządzenia a odległości przedstawione na mapie dla celów projektowych z dnia 28 lutego 2006 r. (k.47) nie pozwalają na rozstrzygnięcie wątpliwości zgłaszanych przez skarżących w przedmiocie umiejscowienia budynków, odległości pomiędzy nimi i różnicy poziomów pomiędzy sąsiadującymi nieruchomościami. Prawidłowo wykonana analiza powinna zawierać wszystkie elementy, o których mowa w powołanych wyżej przepisach rozporządzenia zarówno w wersji opisowej, jak i graficznej. Jest zasadą w postępowaniu administracyjnym, że wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 Kpa. Zgodnie natomiast z art. 107 § 3 Kpa decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem, między innymi dowodów, na podstawie których określone fakty organ przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego - art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. - oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem z uzasadnienia organu I instancji nie wynika by, nie tylko rzetelnie, ale w jakikolwiek sposób rozważył on, czy istotnie rozmiary działki wymuszają usytuowanie budynku w granicy działki. Twierdzenie takie jest uzasadnione tym bardziej, iż organ I instancji nie dokonał faktycznych ustaleń, co do parametrów i sposobu zagospodarowania działek będących przedmiotem zainwestowania. Nie zostały w szczególności określone rzeczywiste odległości między usytuowaniem planowanej inwestycji i budynkiem mieszkalnym skarżących. Brak wszechstronnych ustaleń w tym przedmiocie powoduje, iż rozstrzygnięcie poczynione przez organy jest przedwczesne. Powyższa okoliczność powinna w sposób dokładny zostać rozpatrzona przez organ I instancji, co zdaniem Sądu wymaga przeprowadzenia oględzin nieruchomości. Kolejne uchybienie organu odwoławczego, a wynikające z uzasadnienia zaskarżonej decyzji polega na orzekaniu o zasadności wydanego pozwolenia na budowę budynku garażowego na działce o numerze ewidencyjnym [...], tj. nieruchomości stanowiącej własność strony skarżącej, gdy nieruchomością na której ma być usytuowana inwestycja jest działka nr [...]. Należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że inwestor T.S. z wnioskiem o pozwolenie na budowę wystąpił w dniu 23 stycznia 2008r. Z uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta R. wynika, że złożył on wniosek w terminie ważności ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy, tj. w terminie dwóch lat od dnia [...] września 2007r. Brak tej decyzji w aktach przedstawionych Sądowi wyklucza ocenę w tym zakresie, jest natomiast decyzja z dnia [...] października 2005 r. Ponownie rozpoznając sprawę organ zobligowany jest ustalić i rozważyć zagadnienia podniesione w uzasadnieniu niniejszego wyroku, będąc związany na podstawie art. 153 p.p.s.a. oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 powołanej ustawy.