VIII SA/Wa 208/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy oraz zawieszenia wydawania przedsiębiorcy nowych świadectw kierowców oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga "[...]" Sp. z o.o. (dalej Spółka, skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej GITD, organ odwoławczy) Nr [...] z [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy i zawieszenia wydawania przedsiębiorcy "[...]" Sp. z o.o. nowych świadectw kierowców przez okres roku. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu [...] czerwca 2017 r. Spółce zostało udzielone świadectwo kierowcy o nr [...]do celów zarobkowego przewozu rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej ważne od dnia [...] lipca 2017 r. do dnia [...] lipca 2019 r. w którym jako kierowca został wskazany obywatel S. I. R.. Pismem z dnia [...] października 2017 r. przedsiębiorca został wezwany do przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań wobec kierowcy I. R., o których mowa w art. 32b ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, tj. dokumentu potwierdzającego aktualne ubezpieczenie społeczne, dokumentu potwierdzającego ukończenie przez kierowcę wymaganego szkolenia dotyczącego kwalifikacji wstępnej/szkolenia okresowego, orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone w dniu [...] października 2017 r. na podstawie art. 43 k.p.a W wyznaczonym terminie Spółka złożyła: zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych oraz s. zaświadczenie lekarskie o zdolności zdrowotnej do kierowania pojazdami mechanicznymi z dnia [...] września 2016 r. i prawo jazdy [...]. Pismem przedsiębiorca został wezwany ponownie do przedstawienia żądanych dokumentów., a uwagi na brak odpowiedzi organ wszczął postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zawiadamiając o powyższym stronę skarżącą. Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r., w odpowiedzi na zawiadomienie organu o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego, Prezes Zarządu przesłał potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię orzeczenia lekarskiego wydanego dla kierowcy l. R. przez K. M. Praktyka Lekarska [...]-[...] Z. G. ul. P. [...] NIP [...] REGON [...], potwierdzone kopie orzeczenia psychologicznego nr [...]r. oraz świadectwa kwalifikacji zawodowej nr [...]r. Z kolei pismem z dnia [...] lipca 2018 r. organ wezwał stronę do przedstawienia oryginału lub czytelnej kopii oryginału orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy dotyczącego I. R., przy czym wezwanie zostało doręczone na podstawie art. 43 k.p.a. Następnie GITD zwrócił się do M. K. Praktyka Lekarska, którego numer ewidencyjny [...] widnieje na przekazanym przez stronę orzeczeniu, z siedzibą [...]-[...] Z. G. P. [...] do udzielenia informacji, czy w dniu [...] maja 2018 r., po przeprowadzeniu badania lekarskiego, zostało wydane orzeczenie lekarskie dla obywatela S. I. R. (ur. [...] r.). W odpowiedzi na powyższe organ został powiadomiony pismem z dnia [...] października 2018 r. przez wskazanego lekarza, że orzeczenie lekarskie nie zostało wystawione przez niego, jest podrobione. W tej sytuacji GITD, decyzją z [...] grudnia 2018 r. Nr [...], działając na podstawie art. 32b ust. 1 oraz art. 32f ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2200., zwanej dalej - u.t.d.), w związku z art. 5 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. UE L Nr 300/72 z dnia 14 listopada 2009 r., zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1072/2009"), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego o sygnaturze [...], 1. cofnął świadectwo kierowcy o numerze [...] z dnia [...].06.2017 r. (dotyczące kierowcy I. R. ), 2. zawiesił wydawanie przedsiębiorcy "[...]" Sp. z o.o. nowych świadectw kierowców przez okres roku. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w myśl art. 32f ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na: 1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub 2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy - właściwy organ, o którym mowa w art. 32b, cofa świadectwo kierowcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowcy przez okres roku. Powołując się na art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, GITD wskazał, że świadectwo kierowcy jest wydawane przewoźnikowi posiadającemu licencję wspólnotową i legalnie zatrudniającego kierowcę albo w sposób legalny korzystającego z usług kierowcy nie będącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi. Natomiast pozostałe warunki, jakie przewoźnik jest zobowiązany spełnić, aby otrzymać świadectwo kierowcy dla zatrudnianego przez siebie kierowcy spoza Unii lub współpracującego z nim kierowcy spoza Unii określają przepisy ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie GITD zaznaczył, iż S.nie jest państwem członkowskim Unii Europejskiej, zatem wszelkie dokumenty wydane na terytorium S. nie mogą być uznane za wiążące organ, gdyż prawo wspólnotowe nie obowiązuje na terytorium S.. Organ zauważył również, że do dnia sporządzenia niniejszej decyzji przedsiębiorca ani jego pełnomocnik nie wykazali w jaki sposób przedsiębiorca pozyskał od swojego długoletniego pracownika fałszywe badania lekarskie. Nadto z treści zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa wynika, że to sam przedsiębiorca skierował kierowcę na badania, autentyczność powyższych badań przedsiębiorca potwierdzał również własnoręcznym podpisem. GITD stanął na stanowisku, iż kwestionowane badania lekarskie fałszywe czy autentyczne, nie mogłyby być uznane przez organ bowiem zostały one wystawione po dniu wydania Świadectwa kierowcy, bowiem Świadectwo zostało wydane w dniu [...] czerwca 2017 r. a badania lekarskie w 2018 r. Tym samym uznał, że przedstawione przez stronę dokumenty zostały wystawione po dacie wydanie Świadectwa kierowcy ([...] czerwca 2017 r.), bowiem Świadectwo kwalifikacji zawodowej nr [...]zostało wydane w dniu [...] maja 2018 r., badania lekarskie (sfałszowane) zostały opatrzone datą wydania na dzień [...] maja 2018 r. natomiast badania psychologiczne wydane zostały w dniu [...] czerwca 2018 r. Konsekwencje niespełniania warunków do otrzymania świadectwa kierowcy lub podania we wniosku o to świadectwo nieprawidłowych informacji określają art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 i art. 32f ust. 2 u.t.d. Jak stwierdził organ niespełnianie warunków do otrzymania świadectwa kierowcy lub podania we wniosku o to świadectwo nieprawidłowych informacji jest podstawą do cofnięcia świadectwa kierowcy, a także zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowcy przez okres jednego roku. Skarżąca spółka w dacie wydania świadectwa kierowcy o numerze [...] nie spełniała warunków do jego otrzymania, ponieważ nie posiadała świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie przez kierowcę szkolenia okresowego i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Wymienione świadectwo zostało wydane na skutek podania przez stronę we wniosku o świadectwo nieprawidłowych informacji. Zatem w ocenie GITD skarżąca spółka niewłaściwie wykorzystywała ww. świadectwo, zaś skutkiem takiego postępowania jest stosownie do treści art. 32f ust. 2 u.t.d. tj. cofnięcie świadectwa kierowcy i zawieszenie wydawania nowych świadectw kierowcy przez okres roku. W tej sytuacji organ wydał rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącej w przedmiocie zawieszenia postępowania, organ wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie brak jest przesłanek do zawieszenia postępowania. Zawiadomienie prokuratury w sprawie podejrzenia popełnienia przestępstwa nie stanowi kwestii zagadnienia wstępnego bowiem postpowanie w tej konkretnej sprawie opiera się na oświadczeniach złożonych przez strony postpowania do wniosku o wydanie świadectwa kierowcy. GITD przypomniał, że strona postpowania złożyła wniosek o kontynuowanie Świadectwa kierowcy dla I. R., z którym współpracę rozpoczęła co najmniej od dnia [...] sierpnia 2016 r., natomiast kwestionowane badania zostały przedstawione za rok 2018 r. Jak podkreślił organ zgodnie z u.t.d. przedsiębiorca przed wydaniem Świadectwa kierowcy winien dokonać weryfikacji okazanych przez niego dokumentów, tym bardziej że potwierdza ich autentyczność w toczącym się postpowaniu. W skardze złożonej na powołaną decyzję do sądu administracyjnego skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zwrot kosztów postępowania. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niepełne podanie podstawy prawnej wydania decyzji, tj. wskazanie jako podstawy art. 32f ust. 2 u.t.d. w przypadku, gdy przedmiotowa jednostka redakcyjna składa się z podjednostek, tj. punktów, które nie zostały wskazane przez organ, a tym samym skarżący nie ma możliwości precyzyjnego sformułowania zarzutu, gdyż organ zaniechał wskazania podstawy w tym zakresie; 2. art. 7, art. 77 § 1 i 3, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego i wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy, poprzez brak wezwania w charakterze świadka kierowcy I. R., którego świadectwo kierowcy dotyczyło, celem weryfikacji, czy w dniu przedstawienia wniosku do organu spełniał wymagania, o których mowa w art. 32b u.t.d. w zw. z art. 39a u.t.d., 3. art. 7, art. 77 § 1 i 3, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego i wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy i niedokonanie ustaleń, na podstawie jakich dokumentów strona uznała, że posiada wszelkie dokumenty, które potwierdzają spełnienie warunków, o których mowa w art. 39a u.t.d., a tym samym pominięcie tejże okoliczności w toku dokonywania ustaleń faktycznych, 4. art. 97 § 1 pkt 4 poprzez nie zawieszenie postępowania w przypadku, gdy w związku z dokonanym przez prezesa skarżącej zawiadomieniem o podejrzeniu popełnienia przestępstwa istniały przesłanki do jego zawieszenia. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 32 f ust 2 u.t.d. poprzez błędne uznanie, iż doszło do niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy w przypadku, gdy brak było podstaw do zastosowania tej normy. Uzasadniając skargę podniosła, że organy administracyjne w sposób rażący naruszyły przepisy prawa procesowego jak i prawa materialnego. Za bezsprzeczne skarżąca uznała naruszenie przez organ art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż jako podstawę prawną wydania decyzji wskazano art. 32 f ust. 2 u.t.d. w przypadku, gdy przedmiotowa jednostka redakcyjna składa się z podjednostek, tj. punktów, które wskazują, iż w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na: 1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub 2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy - właściwy organ, o którym mowa w art. 32b, cofa świadectwo kierowcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowcy przez okres roku. W niniejszej sprawie organ nie wskazał , czy niewłaściwe wykorzystanie nastąpiło poprzez przesłankę z pkt 1) czy też 2), czy też poprzez wypełnienie obu norm. Za kluczowe skarżąca uznała, że organ nie przeprowadził dowodu z zeznań świadka kierowcy I. R., celem weryfikacji czy spełniał on w dniu przesłania wniosku do organu wymagania, o których mowa w art. 32 b u.t.d. w zw. z art. 39 a u.t.d. Organ zaniechał wyczerpującego i wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy i nie dokonał ustaleń na podstawie jakich dokumentów skarżąca uznała, iż posiada wszelkie dokumenty, które potwierdzają spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39 a u.t.d. Końcowo podkreślono w skardze, iż w związku ze złożonym przez członka zarządu Skarżącej zawiadomieniem o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, dotyczącego art. 270 k.k. zaistniały przesłanki, które uzasadniały zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Także GITD nie wskazał, który z punktów art. 32f ust. 2 u.t.d. został naruszony. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej; p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 32b ust. 1 u.t.d., GITD, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje, odmawia wydania, zmienia, cofa świadectwo kierowcy lub zawiesza wydawanie świadectw kierowców. Z kolei art. 32a powołanej ustawy daje podstawę do zatrudniania przez przedsiębiorców mających siedzibę na terytorium RP, wykonujących międzynarodowy transport drogowy rzeczy, kierowców niebędących obywatelami państw członkowskich UE. Warunkiem zatrudnienia kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego UE jest stosowanie określonych w przepisach UE wymogów dotyczących posiadania świadectwa kierowcy. Istotą funkcjonowania w prawodawstwie unijnym świadectwa kierowcy jest zagwarantowanie każdemu państwu członkowskiemu, że każdy kierowca z państw trzecich jest legalnie zatrudniony lub pozostaje do dyspozycji przewoźnika odpowiedzialnego za dany przewóz. Zauważenia wymaga, że świadectwo kierowcy jest potwierdzeniem, że kierowca niebędący obywatelem państwa członkowskiego UE, który posiada prawo jazdy wydane przez państwo trzecie i wykonuje lub zamierza wykonywać przewóz drogowy rzeczy na rzecz przedsiębiorcy mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego, uzyskał kwalifikację wstępną, kwalifikację wstępną przyspieszoną lub ukończył szkolenie okresowe. Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organu, w dniu [...] czerwca 2017 r. "[...]" Sp. z o.o. zostało udzielone świadectwo kierowcy o nr [...] do celów zarobkowego przewozu rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej ważne od dnia [...] lipca 2017 r. do dnia [...] lipca 2019 r. w którym jako kierowca został wskazany obywatel S. I. R.. Również za bezsporne należy uznać, że w dniu [...] października 2017 r. na podstawie art. 32f ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca został wezwany do przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań wobec kierowcy obywatela S. I. R., o których mowa w art. 32b ust. 5 u.t.d., tj. dokumentu potwierdzającego aktualne ubezpieczenie społeczne, dokumentu potwierdzającego ukończenie przez kierowcę wymaganego szkolenia dotyczącego kwalifikacji wstępnej/szkolenia okresowego, orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Skarżąca w wyznaczonym terminie przedłożyła jedynie: zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych oraz s. zaświadczenie lekarskie o zdolności zdrowotnej do kierowania pojazdami mechanicznymi z dnia [...] września 2016 r. i prawo jazdy [...]. Stosownie do treści art. 7 ust. 2 lit. a Rozporządzenia nr 1072/2009 właściwe organy cofają licencję wspólnotową lub świadectwo kierowcy, gdy posiadacz przestał spełniać warunki określone w art. 4 ust.1 lub te, o których mowa w art. 5 ust. 1, lub podał nieprawidłowe informacje we wniosku o licencję wspólnotową lub świadectwo kierowcy oraz w oparciu o art. 32f ust. 2, w myśl którego w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na: 1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub 2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy - właściwy organ, o którym mowa w art. 32b, cofa świadectwo kierowcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowcy przez okres roku. Skoro skarżąca w wymaganym terminie nie przedstawiła dokumentów: potwierdzającego ukończenie przez kierowcę wymaganego szkolenia dotyczącego kwalifikacji wstępnej/szkolenia okresowego oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, to tym samym Spółka w dacie wydania świadectwa kierowcy o numerze [...] nie spełniała warunków jego wydania. W sprawie znajdował zastosowanie art. 32f ust. 2 pkt 1 i pkt 2 u.t.d. Za chybiony Sad uznaje zarzut skarżącej, iż poprzez niepełne podanie podstawy prawnej tj. wskazanie art. 32f ust. 1 i 2 u.t.d. nie miała możliwości precyzyjnego wskazania zarzutów. W przekonaniu Sądu organ prawidłowo określił podstawę prawną wydanej decyzji i właściwie ją uzasadnił. Zgodzić się także należało ze stwierdzeniem GITD, że w treści decyzji organ wyczerpująco zobrazował zastosowane przepisy w przedmiotowej sprawie, wskazując zarówno przepisy prawa polskiego tj. u.t.d., jak i przepisy prawa wspólnotowego. Powyższy zarzut Sąd uznaje za całkowicie chybiony. Nie można również zaakceptować argumentacji skarżącej, że została wprowadzona w błąd przez obywatela S., co do spełniania wymogów ustawowych wobec kierowcy. Skarżąca jako profesjonalista wykonująca usługi transportowe miała pełną świadomość co do zatrudniania kierowców, dokumentów jakimi winni się legitymować zatrudniani kierowcy niebędący obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej. To Spółka odpowiada za zatrudnianych pracowników, za złożone przez nich dokumenty i ponosi w tym przedmiocie odpowiedzialność. Określone w ustawie wymogi powinny być spełnione w dniu składania wniosku o wydanie świadectwa kierowcy, zaś obowiązująca w tym zakresie ustawa nie przewiduje konwalidowania tej czynności w okresie późniejszym. Dlatego też niewątpliwie zasadnicze i kluczowe w sprawie były dokumenty kierowcy, których Spółka nie złożyła na wezwanie organu. Inne okoliczności takie jak: wprowadzenie skarżącej w błąd, złożenie żądanych dokumentów po upływie terminu (w rozpoznawanej sprawie rok po uzyskaniu świadectwa), brak przesłuchania kierowcy przez organ nie miały w sprawie znaczenia. Skarżąca nie może przenosić odpowiedzialności na inne osoby (kierowcę) czy organ wobec braku spełniania warunków do wydania świadectwa kierowcy o numerze [...]. Zbędne było przesłuchiwanie kierowcy, bowiem w sprawie kluczowe znaczenie miało przedstawienie wymaganych dokumentów, których brak nie mógł zostać konwalidowany przesłuchaniem świadka (kierowcy). Również co istotne, niewątpliwie spowodowałoby przedłużenie postępowania, a i tak nie doprowadziłoby do odmiennej oceny prawnej, bowiem to pracodawca odpowiada za zatrudnienie kierowcy. Skarżąca zatrudniając pracownika obcego państwa w szczególny sposób powinna zachować ostrożność sprawdzając jego dokumenty, które niewątpliwie powinna przetłumaczyć. Przedsiębiorca odpowiada za dobór pracowników. Profesjonalny przewoźnik nie może skutecznie bronić się argumentem, że tego typu zdarzeń czy okoliczności nie mógł przewidzieć, czy też, że zdarzenie miało miejsce po raz pierwszy. Zwrócenia uwagi wymaga, iż okoliczność złożenia sfałszowanego dokumentu, co do którego zostało złożone zawiadomienie do Prokuratury nie skutkuje zawieszeniem postępowania. W tym zakresie za słuszne należy uznać twierdzenia organu co do braku przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania. W realiach rozpoznawanej sprawy nie występowało zagadnienie wstępne. W konkluzji stwierdzić należy, że organ nie miał możliwości odstąpienia od zastosowania sankcji wynikającej z art. 32 f ust. 2 u.t.d., tj. cofnięcia świadectwa kierowcy i zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowcy przez okres roku, bowiem jak stanowi ust. 2 powołanego art. w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na: 1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub 2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy – należało zastosować art. 32b oraz art. 32 f ust. 1 i 2 u.t.d. Powołane przepisy zostały wskazane w sentencji decyzji z dnia 16 sierpnia 2018 r. Zdaniem Sądu stan faktyczny w niniejszej sprawie ustalony został prawidłowo. Organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne sprawy służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), dając wyraz swej ocenie w uzasadnieniu decyzji w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. W kontekście powyższych rozważań Sąd za nieuprawnione uznał podniesione w skardze zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 3 i 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego, błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Końcowo zauważyć należy, że zastosowana dolegliwość w postaci cofnięcia świadectwa kierowcy o numerze [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz zawieszenie wydawania przedsiębiorcy – skarżącej nowych świadectw kierowców przez okres roku, z istoty swej wywołuje negatywne konsekwencje dla strony i na tym polega dotkliwość tego środka, wykorzystywanego w systemie prawa jako gwarancja ochrony określonych wartości nadrzędnych i interesu publicznego. Funkcją sankcji przewidzianych w ustawie o transporcie drogowym jest funkcja prewencyjna, służąca mobilizowaniu podmiotów organizujących transport drogowy do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa, by transport drogowy odbywał się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób, zaś w rozpoznawanej sprawie skarżący nie zapewnił takich rozwiązań organizacyjnych, skoro doszło do zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, tj. zatrudnienie kierowcy obywatela S., który nie legitymował się orzeczeniem lekarskim i orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie posiadał świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie przez kierowcę szkolenia okresowego. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.