VIII SA/Wa 209/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: organ, Prezes ARiMR) z [...] grudnia 2020 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie zapadło w następującym stanie sprawy: Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej: Dyrektor ARiMR) w dniu [...] września 2020 r. wydał decyzję nr [...], w której zawiesił płatność pomocy finansowej wynikającej ze złożonego przez grupę [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: strona, skarżący, spółka, grupa) wniosku z [...] lutego 2020 r. o przyznanie pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. w wysokości [...] zł. Decyzja ta została skutecznie doręczona skarżącej w dniu [...] września 2020 r. Termin na wniesienie odwołania upłynął zatem w dniu [...] października 2020 r. Pismem z [...] października 2020 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej) skarżący wniósł odwołanie od decyzji Dyrektora [...]OR ARiMR z [...] września 2020 r. nr [...] o zawieszeniu uznania organizacji producentów. Z kolei pismem z dnia [...] października 2020 r. strona złożyła sprostowanie do złożonego w dniu [...] października 2020 r. odwołania. Grupa wyjaśnia, że ww. odwołaniu błędnie oznaczyła decyzję oraz przedmiot sprawy, od którego miała zamiar się odwołać. Wskazano decyzję Dyrektora [...]OR ARiMR z [...] września 2020 r. nr [...] wydaną w przedmiocie zawieszenia uznania, zamiast decyzji Dyrektora ARiMR z [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia płatności finansowej. Jednocześnie wraz ze sprostowaniem wniesione zostało odwołanie od decyzji z [...] września 2020 r. nr [...] datowane na dzień [...] października 2020 r. Wskazanym na wstępie postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. Nr [...] Prezes ARiMR, działając na podstawie art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., dalej k.p.a.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora ARiMR z [...] września 2020 r. nr [...]. Według ARiMR, w dniu [...] października 2020 r. do Dyrektora ARiMR wpłynęło odwołanie, które zawierało znak sprawy [...] dotyczącej zawieszenia uznania organizacji producentów. Jednocześnie zarówno w tytule, jak i w uzasadnieniu odwołania przywołana była decyzja nr [...] (w uzasadnieniu wskazana jest również data wydania decyzji, tj. dzień [...] września 2020 r.), która to decyzja dotyczyła zawieszenia uznania organizacji producentów. Ponadto w uzasadnieniu odwołania strona wskazywała, że nie istniały podstawy do zawieszenia uznania organizacji producentów. W ocenie organu, żaden z elementów odwołania z dnia [...] października 2020 r. nie odnosił się do decyzji dotyczącej zawieszenia płatności finansowej na dofinasowanie funduszu operacyjnego. Niedochowanie terminu na złożenie odwołania było błędem pełnomocnika strony, którego nie można usunąć poprzez złożenie sprostowania z [...] października 2020 r. Fakt, że w odstępie kilku dni zostały przez stronę odebrane dwie decyzje (dotyczące różnych postępowań) nie daje jej możliwości do swobodnego żonglowania datami złożenia odwołań. Mając powyższe na uwadze organ wskazał, że odwołanie złożone w dniu [...] października 2020 r. nie dotyczy postępowania administracyjnego w sprawie zawieszenia płatności finansowej na dofinasowanie funduszu operacyjnego. Natomiast odwołanie z [...] października 2020 r. zostało złożone po terminie wynikającym z art. 129 § 1 i 2 k.p.a. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżącą zarzucając naruszenie przepisów postępowania w postaci błędnego zastosowania art. 134 k.p.a. w zw. z art. 128 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, ponieważ pismo wniesione w dniu [...] października 2020 r. dotyczyło innej decyzji, a właściwym odwołaniem było pismo zatytułowane "sprostowanie odwołania wniesionego w dniu [...] października 2020 r.", które zostało złożone w dniu [...] października 2020 r., a zatem po terminie do złożenia odwołania, pomimo że każde pismo procesowe strony, nawet błędnie oznaczone, z którego wynika, że jest ona niezadowolona z treści decyzji należy traktować jako odwołanie, a od decyzji podanej w treści odwołania z [...] października 2020 r. w innej sprawie administracyjnej, zostało wniesione inne odwołanie w terminie do wniesienia odwołania. Mając na uwadze powyższe skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu postanowienia, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 t.j.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Stosownie do jego treści sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Oceniając zaskarżone postanowienie pod kątem wskazanych wyżej kryterium, Sąd uznał, że nie narusza ono prawa. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. O skuteczności odwołania świadczy termin jego wniesienia. W przypadku uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, organ odwoławczy stwierdza ten fakt, wydając postanowienie (art. 134 k.p.a.). Po otrzymaniu odwołania, a przed dokonaniem merytorycznego rozpoznania sprawy, organ odwoławczy obowiązany jest zbadać w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Prowadząc ustalenia w tym zakresie, organ winien wziąć pod uwagę i rozważyć wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia dokonania takiej oceny. W razie zaś wątpliwości i zaistnienia konieczności wyjaśnienia kwestii istotnych dla ustaleń w zakresie dopuszczalności odwołania i dochowania terminu, należy przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie. Wydanie postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a., bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co do okoliczności mających wpływ na dopuszczalność odwołania, czy też dochowanie terminu, uznać należy za naruszające zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. oraz obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Z akt sprawy niniejszej wynika, że wobec grupy toczyły się równolegle dwa postępowania: o zawieszeniu uznania organizacji producentów zakończone decyzją z [...] września 2020 r. nr [...] oraz w przedmiocie zawieszenia płatności pomocy finansowej zakończone decyzją z [...] września 2020 r. nr [...]. Pismem z [...] października 2020 r., strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła odwołanie wskazując zarówno w tytule środka odwoławczego jak i w treści odwołania, że dotyczy ono decyzji nr [...] z [...] września 2020 roku o zawieszeniu uznania organizacji producentów podnosząc, że nie istnieją podstawy do zawieszenia uznania spółki. W piśmie zawarty został również znak sprawy: [...]. Natomiast pismem z [...] października 2020 r. wskazano, że w ww. odwołaniu błędnie oznaczono decyzję oraz przedmiot sprawy. W związku z tym strona sprostowała odwołanie wniesione w dniu [...] października 2020 r. poprzez prawidłowe oznaczenie decyzji, wskazując, że pomimo błędnego oznaczenia decyzji odwołanie z [...] października 2020 r. zawiera elementy odwołania. Z taką argumentacją strony nie sposób się jednak zgodzić. Zgodnie z art. 128 k.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania, przy czym przepisy prawa krajowe i unijnego, stanowiące podstawę prawną decyzji Dyrektora ARiMR z [...] września 2020 r. nr [...] takich wymogów nie przewidują. Należy więc przyjąć, że odwołanie powinno określać przynajmniej zaskarżoną decyzję, bowiem jest ono środkiem zaskarżania decyzji nieostatecznych. Ponadto w interesie strony leży dokładne sformułowanie żądań odwołania. Oceniając, czy wniesione przez stronę pismo jest odwołaniem, należy kierować się treścią pisma. Uszło uwadze skarżącej, że w odwołaniu w sposób precyzyjny i niebudzący wątpliwości wskazana została nie tylko data i numer decyzji, od której strona zamierzała się odwołać, ale również znak sprawy, w której decyzja była wydana. Również argumentacja odwołania, jakkolwiek lakoniczna, potwierdzała, że zamiarem strony było złożenie odwołania od decyzji z [...] września 2020 roku nr [...] o zawieszeniu uznania organizacji producentów. Prezes ARiMR, dysponując opisaną treścią odwołania, nie miał podstaw do zakwalifikowania tego odwołania jako złożonego od decyzji z [...] września 2020 r. nr [...] w sprawie zawieszenia płatności pomocy finansowej. W ocenie Sądu, w tych okolicznościach brak było podstaw, by postawić organowi zarzut naruszenia przepisów postępowania. Strona bowiem jasno i precyzyjnie opisała, od jakiej decyzji składa odwołanie. To od strony zaś zależy, które rozstrzygnięcie kwestionuje. Jeśli zaś popełniła omyłkę to powinna ją sprostować, niemniej owe sprostowanie winno być złożone w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...] września 2020 r. nr [...] w sprawie zawieszenia płatności pomocy finansowej. Po upływie terminu do wniesienia odwołania stała się ona bowiem ostateczna. W tych okolicznościach zaskarżone rozstrzygnięcie oparte na art. 134 k.p.a. należało uznać za prawidłowe. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.