VIII SA/Wa 210/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2010r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia : odrzucić skargę kasacyjną A. B.. Postanowieniem z dnia 25 maja 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi A. B. (dalej jako skarżąca) na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2010r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek. Odpis postanowienia z uzasadnieniem doręczono skarżącej w dniu [...] czerwca 2009r. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. skarżąca wniosła o "ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie orzeczenia o umorzeniu postępowania przed Sądem z powodu przesłanek formalnych i merytorycznych, a tym samym o zmianę uzasadnienia Sądu co do umorzenia sprawy i ewentualne przekazanie wszystkich dokumentów sprawy do właściwego adresata – Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych". Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. poinformowano skarżącą, iż po uprawomocnieniu się orzeczenia akta administracyjne zostaną zwrócone do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia. Ponadto wezwano skarżącą do wskazania charakteru pisma - w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia go w aktach sprawy bez nadawania mu dalszego biegu. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. skarżąca wyjaśniła, iż pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. wniosła skargę na czynności podjęte przez sekretariat Sądu i wydanie przez Sąd orzeczenia z dnia 25 maja 2010 r. W tym stanie sprawy przyjęto, iż pismo skarżącej z dnia [...] czerwca 2010r. stanowi skargę kasacyjną (osobiście sporządzoną). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, co następuje: Zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a. ) skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, bądź też inny podmiot, wskazany w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. Skarżąca, nie będąc adwokatem, ani radcą prawnym wniosła sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną, zatem nie zastosowała się do wymogu przymusu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Nie wykazała przy tym, że należy do kręgu osób wskazanych w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. W tej sytuacji, skargę kasacyjną należy uznać za niedopuszczalną. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. Sąd obowiązany jest odrzucić na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną niedopuszczalną z przyczyn określonych w tej ustawie. Do takich przyczyn należy m.in. sporządzenie skargi kasacyjnej wbrew dyspozycji art. 175 § 1 p.p.s.a. Dlatego też, mając na względzie art. 175 p.p.s.a. w związku z art. 178 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.