VIII SA/Wa 212/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi H. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2019 r. znak [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanowił: odrzucić skargę. Pismem z 22 lutego 2019 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) H. L. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołane wyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (dalej: "organ odwoławczy") z [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżone postanowienie zawierało pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia (skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Jak wynika z akt administracyjnych wobec skarżącego jest prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] wystawionych przez Urząd Gminy P. W toku tego postępowania do organu egzekucyjnego skarżący zgłosił zarzuty. Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela z prośbą o zajęcia stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. Wójt Gminy P. uznał zarzuty skarżącego za uzasadnione w części obejmującej tytuły wykonawcze nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], w części zaś, to jest co do tytułu [...] za nieuzasadnione. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r., zaskarżonym w niniejszej sprawie organ odwoławczy utrzymał w mocy ww. postanowienie Wójta Gminy P. Zaskarżone postanowienie zostało zatem wydane w toku postępowania toczącego się w przedmiocie zajęcia przez wierzyciela stanowiska co do zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym zarzutów. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł do Sądu skargę na powyższe postanowienie. Jak wynika z treści art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola sądowa postanowień, wydanych w przedmiocie takim jak w niniejszej sprawie została wyłączona. Brzmienie przepisu art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. zostało ustalone ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) z mocą obowiązującą od dnia 15 sierpnia 2015 r. i z uwagi na treść art. 2 tej ustawy i wszczęcie postępowania sądowo-administracyjnego po 15 sierpnia 2015 r. ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Dodać jednocześnie należy, że zaskarżone postanowienie zawiera błędne pouczenie strony o przysługującej skardze do Sądu. Taki stan rzeczy nie zmienia jednak faktu, że w obecnym stanie prawnym zarówno postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, jak i postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu zostały wyłączone spod kognicji sądów administracyjnych. Złożona skarga jest zatem niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.