VIII SA/Wa 213/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na czynności Starosty Powiatu S. postanawia : odrzucić skargę VIII SA/Wa 213/09 U Z A S A D N I E N I E Pismem z dnia [...] marca 2009 r. skarżący J. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynności Starosty S. dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa polegające na powiadomieniu skarżącego pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. o zmniejszeniu obszaru działki skarżącego z [...] metrów kwadratowych na [...] metrów kwadratowych. Zdaniem skarżącego Starosta dokonał zmiany powierzchni działki bez powiadomienia o tym skarżącego, a ponadto przekwalifikował działkę skarżącego z budowlanej na rolną wbrew zapisom aktu notarialnego nabycia nieruchomości. Zaskarżył ponadto decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r. wydaną przez Wójta Gminy C. o zmianie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 r. co wynikało ze zmian w ewidencji gruntów. Na decyzji znajduje się pouczenie o prawie do odwołania od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. W odpowiedzi na skargę organ administracji wyjaśnił, że różnica w powierzchni działek wynika z modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu C. oraz z wynikającej z nowych przepisów prawnych większej dokładności pomiaru i zapisu powierzchni działek z dokładnością do 1 metra kwadratowego, a nie tak jak wcześniej z dokładnością do 100 metrów kwadratowych. Modernizacji ewidencji gruntów i budynków dokonano zgodnie z przepisami prawa geodezyjnego, dokonano ogłoszenia w prasie, na tablicy ogłoszeń, a zainteresowani mieli możliwość zapoznania się z projektem operatu opisowo - kartograficznego, co wyjaśniono skarżącemu dwukrotnie w kierowanych do niego pismach z dnia [...] grudnia 2008 r. oraz z [...] lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a. ) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. Droga sądowa jest zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie skarżący zgłosił zarzuty do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków po terminie określonym w art. 24 a ust 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027) i zgodnie z ust. 12 tego artykułu zarzuty takie traktuje się jako wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Odmowa wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków powinno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej i od takiej decyzji stronie przysługuje odwołanie do organu administracji geodezyjnej i kartograficznej wyższego stopnia, zaś dopiero od decyzji organu odwoławczego przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył dopiero wniosek o zmianę danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, który nie został jeszcze rozpoznany przez Starostę. Ponieważ skarga dotyczy wniosku do rozpoznania którego sądy administracyjne nie są uprawnione, dlatego skarga jest niedopuszczalna. Ponieważ skarżący w jednym piśmie zaskarżył więcej niż jeden akt, dlatego skargi te zostaną rozdzielone i decyzja Wójta Gminy C. w sprawie wymiaru podatku będzie przedmiotem rozpoznania w innej sprawie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisów art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 cytowanej wyżej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.