VIII SA/Wa 213/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Renata Nawrot, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi Grupy [...] spółka z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uznania organizacji producentów owoców i warzyw oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: organ odwoławczy, Prezes ARiMR) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2020 roku, poz. 256 ze zm. dalej kpa), po rozpatrzeniu odwołania Grupy "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: Grupa, skarżąca, strona) od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2020 roku, nr [...] o zawieszeniu uznania organizacji producentów owoców i warzyw Grupa "[...]" sp. z o.o. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. W dniu [...] kwietnia 2017 r. Grupa "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w B. uzyskała status uznanej organizacji producentów owoców i warzyw w grupie produktów "owoce". W dniu [...] czerwca 2017 r. do organu wpłynęło postanowienie Prokuratury Regionalnej w W. z dnia [...] maja 2017 r., sygn. akt RP I Ds. [...] o wszczęciu śledztwa w sprawie doprowadzenia w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w bliżej nieustalonym czasie, nie wcześniej niż 2008 r. i nie później niż w grudniu 2016 r. w W. przy ulicy P. [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej Agencja) w stosunku do mienia znacznej wartości w kwocie nie niższej niż [...] zł poprzez przedłożenie w Agencji nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla otrzymania dofinansowania ze środków finansowych krajowych oraz Unii Europejskiej oraz wprowadzenia pracowników Agencji w błąd, co do rzeczywistej wysokości ponoszonych kosztów inwestycyjnych w konsekwencji czego Agencja poniosła szkodę w kwocie nie niższej niż [...] zł tj. o czyn z art. 286 § 1 w związku z art. 294 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk. W dniu 19 lipca 2017 r. do Prezesa ARiMR wpłynęło pismo Prokuratury Regionalnej w W. informujące o rozszerzeniu zakresu śledztwa o sygn. akt RP I Ds. [...] i włączeniu do niego Grupy [...] Sp. z o.o. W związku z powyższym, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu [...] września 2020 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zawieszenia uznania Grupy. Następnie w dniu [...] września 2020 r. Dyrektor ARiMR postanowił o włączeniu do akt sprawy materiału dowodowego w postaci ww. postanowienia Prokuratury Regionalnej w W. z dnia [...] maja 2017 r. oraz pisma Prokuratury z dnia [...] lipca 2017r. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2020 r. Dyrektor ARiMR, działając na podstawie art. 60 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji(UE) 2017/891 uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mogą być stosowane w tych sektorach, a także zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji(UE) nr 543/2011 (Dz.Urz. UE L 138 z 25 maja 2017 roku, s.4 ze zm. – dalej: rozporządzenie nr 2017/891), art. 2 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy z 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu (Dz.U z 2019 r., poz. 935) orzekł o zawieszeniu uznania organizacji producentów owoców i warzyw - Grupa "[...]" Sp. z o.o. Pismem z dnia [...] października 2020r. Grupa złożyła odwołanie od ww. decyzji. Podniosła, iż nie istnieją podstawy do zawieszenia uznania Grupy "[...]" Sp. z o.o. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z [...] grudnia 2020 r. organ odwoławczy powołał treść art. 60 rozporządzenia nr 2017/891 i wyjaśnił, iż fakt, że Prokuratura Regionalna w W. w dniu [...] maja 2017 r. wszczęła śledztwo, a następnie pismem z dnia 17 lipca 2017r. poinformowała ARiMR o dołączeniu do powyższego śledztwa kolejnego podmiotu tj. Grupy [...] sp. z o.o. oznacza, że uznała, że zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez Grupę przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. W przedmiotowej sprawie istnieje zatem bezpośredni związek między śledztwem, a prowadzonym postępowaniem administracyjnym. Zatem o zasadności lub braku zasadności zarzutów stawianych Grupie decydować będzie Prokurator. Organ odwoławczy zauważył, iż przestępstwa określone w art. 286 kk w zw. z art. 297 kk, w związku z wydaniem przez Prokuraturę Regionalną w W. postanowienia o wszczęciu śledztwa z dnia [...] maja 2017 r., powinno zostać uznane za oszustwo, o którym stanowi art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/891. Zdaniem organu odwoławczego, treść art. 60 rozporządzenia nr 2017/891 w brzmieniu "zarzut oszustwa (...) dopóki zarzut nie zostanie ustalony" należy rozumieć szeroko jako podejrzenie/prawdopodobieństwo popełnienia oszustwa. Powyższa wykładnia przepisu wskazuje na zasadność zawieszenia uznania organizacji producentów dopóki zarzut nie zostanie ustalony - tzn. dopóki właściwy organ nie rozstrzygnie o istnieniu lub braku zarzutu oraz o jego ostatecznej formie. W ocenie Prezesa ARiMR, oczywistym jest również, iż wszczęcie śledztwa nie jest tożsame z postawieniem zarzutów, a skierowanie aktu oskarżenia na drogę sądową nie jest jednoznaczne z orzeczeniem o winie, jednakże wystąpienie podejrzeń oraz wszczęcie śledztwa przez krajowe organy ścigania jest wystarczającą przesłanką legitymującą Państwo Członkowskie do podjęcia działań mających na celu zapewnienie skutecznej ochrony interesów UE. Wobec powyższego art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/891 na gruncie przedmiotowej sprawy pozwala na zawieszenie uznania organizacji producentów w związku z zaistnieniem podejrzenia popełnienia przestępstwa, dopóki nie zostanie ono potwierdzone przez właściwy organ. Konkludując organ odwoławczy uznał, iż z uwagi na wszczęcie przez Prokuraturę Regionalną w Warszawie śledztwa w sprawie, wyczerpane zostały przesłanki do zastosowania art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/891 i zawieszenia uznania strony jako organizacji producentów owoców i warzyw. Pismem z dnia [...] lutego 2021r. skarżąca wniosła skargę na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020r. Autor skargi zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci błędnego zastosowania art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/891 poprzez zawieszenie uznania skarżącej jako organizacji producentów owoców i warzyw z powodu prowadzonego śledztwa przez Prokuraturę Regionalną w W. w sprawie niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, które to postępowanie dotyczy również skarżącej, pomimo że: - przedmiotem śledztwa Prokuratury Regionalnej w W. jest pomoc finansowa przyznana i wypłacona z tytułu realizacji planu dochodzenia do uznania, tj. w okresie kiedy skarżąca była wstępnie uznaną grupą producentów owoców i warzyw, a zatem bezpodstawne jest zawieszanie uznania organizacji producentów owoców i warzyw, czyli zupełnie innego podmiotu prawnego; - pomoc finansowa stanowiąca przedmiot postępowania Prokuratury Regionalnej w W. była pomocą wypłaconą na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1234/2007 i rozporządzenia Komisji (UE) 543/2011, a zgodnie z art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/891 zawiesza się uznanie organizacji producentów jeżeli istnieje podejrzenie popełnienia oszustwa w stosunku do pomocy objętej rozporządzeniem 1308/2013; - ww. zarzuty potwierdzają, że organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sposób rozszerzający stosują przepisy w przedmiotowej sprawie. Z uwagi na powyższe skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 t.j.) oraz art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 t.j., dalej: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zatem zadaniem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Rozpatrując sprawę pod kątem wskazanych wyżej kryteriów, a zatem analizując orzeczenie pod względem zgodności zarówno z przepisami procedury, jak i prawa materialnego, Sąd nie stwierdził naruszeń, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji. Istota sporu w sprawie niniejszej sprowadzała się do ustalenia, czy zaistniały przesłanki uzasadniające zawieszenie uznania skarżącej grupy producenckiej z uwagi na toczące się w Prokuraturze Regionalnej w W. postępowanie przygotowawcze w sprawie doprowadzenia Agencji do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez przedłożenie przez skarżącą nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla otrzymania dofinansowania ze środków finansowych krajowych i unijnych oraz wprowadzenia Agencji w błąd co do rzeczywistej wysokości poniesionych kosztów inwestycyjnych. Stosownie do art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/891 państwa członkowskie zawieszają płatności i uznanie organizacji producentów lub zrzeszenia organizacji producentów, które są przedmiotem dochodzenia prowadzonego przez organ krajowy w związku z zarzutem oszustwa w odniesieniu do pomocy objętej rozporządzeniem (UE) nr 1308/2013, dopóki zarzut nie zostanie ustalony. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą podziela ocenę wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku powołanym przez organ I instancji, że art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/891 należy interpretować w ten sposób, że uznana organizacja lub płatność ulegają zawieszeniu w razie wszczęcia postępowania o charakterze karnym w związku z podejrzeniem popełnienia oszustwa na szkodę funduszu unijnego, tj. in rem. Regulacja ta ma na celu zapewnienie skutecznej ochrony interesów finansowych UE. W tym kontekście zwrot "są przedmiotem dochodzenia (...) w związku z zarzutem oszustwa w odniesieniu do pomocy (...), dopóki zarzut nie zostanie ustalony" należy rozumieć jako sam obiektywny fakt prowadzenia dochodzenia w sprawie popełnienia oszustwa na szkodę funduszu unijnego, a zawieszenie (a więc tylko czasowe wstrzymanie) płatności do czasu zakończenia tegoż dochodzenia ma właśnie zapobiec powstaniu szkody w tym funduszu i wypłaceniu nienależnej pomocy. Zawieszenie uznania organizacji, tak jak i zawieszenie płatności, nie jest tożsame z pozbawieniem organizacji statusu grupy producentów rolnych, z czym wiąże się uprawnienie do uzyskiwania płatności z funduszy unijnych, lecz czasowe wstrzymanie działania organizacji, tak aby nie narażać funduszu na straty, które z uwagi na podejrzenie popełnienia oszustwa na szkodę środków unijnych, nie będą mogły być tej organizacji przyznane. Na organach krajowych ciąży bowiem obowiązek badania, czy podmiot mogący ubiegać się o środki unijne gwarantuje prawidłowe ich wykorzystanie, co niewątpliwie zostaje zachwiane w sytuacji wszczęcia postępowania w przedmiocie oszustwa nakierowanego na te środki (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., I GSK 2012/19, LEX nr 3036795). Nie zasługiwał na uwzględnienie zatem zarzut naruszenia art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/891. Należy wyjaśnić, że celem przepisu art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/891 jest tymczasowe wstrzymanie uznania i płatności w przypadku wystąpienia podejrzenia popełnienia oszustwa. Przepis nie wymaga potwierdzenia zarzutu, przeciwnie, z jego treści wynika, że chodzi o śledztwo będące w toku. Zgodnie bowiem z art. 60 ust. 1 in fine ustalenie zarzutu stanowi datę graniczną zawieszenia uznania. Z kolei na podstawie art. 60 ust. 2 rozporządzenia nr 2017/891 konsekwencją potwierdzenia zarzutu oszustwa jest m. in. wycofanie uznania i finansowania działań, których zarzut dotyczy, a także odzyskanie wszelkich nienależnie pobranych płatności. Zatem potwierdzenie zarzutu oszustwa może skutkować m. in. cofnięciem uznania. Stąd zawieszenie uznania nie jest tożsame z wycofaniem uznania, lecz ma jedynie na celu zabezpieczenie możliwości zastosowania sankcji i ma charakter przejściowy. ARiMR jako agencja płatnicza jest zobowiązana na podstawie przepisów prawa do czuwania nad prawidłowością przyznawania i odzyskiwania środków krajowych oraz wspólnotowych w zakresie realizacji programów unijnych. Treść art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 wyraźnie wskazuje, że już samo podejrzenie popełnienia przez podmiot oszustwa (analogicznie w art. 60 rozporządzenia nr 2017/89) daje podstawę do zawieszenia płatności, uznania grupy do czasu wyeliminowania zagrożenia związanego z możliwością przyznania wsparcia czy uznania w skutek działań o charakterze przestępczym. Tożsamość regulacji prawnej obu ww. przepisów, jak i cel wprowadzenia tego instrumentu prawnego - środka zabezpieczającego interesy finansowe Unii Europejskiej nie pozwala na podzielenie poglądu skarżącej zawartego w skardze, że wskazany powyżej przepis art. 60 ust. rozporządzenia nr 2017/891 uniemożliwia obecnie zawieszenie uznania organizacji producentów w sytuacji, gdy uzyskiwała ona pomoc jako wstępnie uznana grupa producentów w trybie poprzednio obowiązującego rozporządzenia nr 1234/2007 i przepisów wykonawczych do tego rozporządzenia - to jest rozporządzenia 543/2011. Należy zauważyć, iż wstępnie uznana Grupa [...] Sp. z o.o. realizowała plan dochodzenia do uznana w celu uznania za organizację o której mowa w art. 152 rozporządzenia 1308/2013. Ponadto wstępnie uznana grupa producentów podlega regulacjom przepisów rozporządzenia 543/2011 do momentu uznania lub przepisy te mają zastosowanie procesie odzyskiwania przez państwo członkowskie nienależnie wypłaconej pomocy. Natomiast po uznaniu (dokonanym na podstawie już nieobowiązujących przepisów), organizacja producentów uznana jest za uznaną organizację producentów i podlega regulacjom rozporządzenia 1308/2013 jak również rozporządzenia wykonawczego – 2017/891. Należy także wskazać, iż instytucja zawieszenia uznania (i płatności) w związku z podejrzeniem oszustwa w odniesieniu do pozyskania funduszy unijnych powiązanych z działalnością grupy producentów rolnych działała zarówno na gruncie poprzednio obowiązujących regulacji i funkcjonuje obecnie. Pojęcie "podejrzenia oszustwa" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1848/2006 z dnia 14 grudnia 2006 r. dotyczącego nieprawidłowości i odzyskiwania kwot niesłusznie wypłaconych w związku z finansowaniem wspólnej polityki rolnej oraz organizacji systemu informacyjnego w tej dziedzinie i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 595/91 (Dz. Urz. UE L 355 z 15.12.2006, str. 56). Zgodnie z tym przepisem pojęcie "podejrzenie popełnienia nadużycia finansowego" (oszustwa) ma znaczenie przypisane mu w art. 1a pkt 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1681/94 z dnia 11 lipca 1994 r. (Dz. Urz. UE L 178 z 12.7.1994, str. 43), zgodnie z którym jest to nieprawidłowość, która prowadzi do wszczęcia postępowania administracyjnego i/lub sądowego na poziomie krajowym w celu stwierdzenia zamierzonego działania, w szczególności nadużycia finansowego określonego w art. 1 ust. 1 lit. a) Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich sporządzonej na podstawie Traktatu o Unii Europejskiej. Wskazane w powyższym przepisie odniesienie do Konwencji sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE C 316 z 27.11.1995, str. 49) w istotny sposób wyjaśnia charakter wskazanej przesłanki zawieszenia płatności, czy też zawieszenia uznania. Jak wynika z art. 1 pkt 1 lit. a Konwencji, nadużycia finansowe naruszające interesy finansowe Wspólnot Europejskiej polegają w odniesieniu do wydatków na jakimkolwiek umyślnym działaniu lub zaniechaniu dotyczącym: wykorzystania lub przedstawienia fałszywych, nieścisłych lub niekompletnych oświadczeń lub dokumentów, które ma na celu sprzeniewierzenie lub bezprawne zatrzymanie środków z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich lub budżetów zarządzanych przez Wspólnoty Europejskie lub w ich imieniu; nieujawnienia informacji z naruszeniem szczególnego obowiązku, w tym samym celu; niewłaściwego wykorzystania takich środków do celów innych niż te, na które zostały pierwotnie przyznane. Należy zaznaczyć, że zgodnie z motywem pierwszym rozporządzenia nr 2017/891 rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 zastąpiło rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 i ustanowiło nowe przepisy dotyczące sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw. Ponadto, wspomniane rozporządzenie uprawnia Komisję do przyjęcia aktów delegowanych i wykonawczych w tym zakresie. Akty te powinny zastąpić odpowiednie przepisy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011. Zgodnie zaś z motywem 29 należy ustanowić środki w odniesieniu do odpowiednich kar administracyjnych mających zastosowanie w przypadku wykrycia nieprawidłowości. Środki te powinny obejmować zarówno kontrole i kary administracyjne ustanowione na poziomie Unii, jak i dodatkowe krajowe kontrole i kary administracyjne. W art. 1 rozporządzenia nr 2017/891 określającym przedmiot i zakres zastosowania wskazano, że niniejsze rozporządzenie stanowi uzupełnienie rozporządzenia nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. i) oraz j) tego rozporządzenia, z wyjątkiem norm handlowych, a także uzupełnienie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549); w odniesieniu do kar stosowanych w tych sektorach. A zatem należy powtórzyć, iż w świetle art. 60 ust. 1 rozporządzenia 2017/891 nie jest wymagane przedstawienie podejrzanemu zarzutów i przejście postępowania w fazę "in personam", czy też wniesienie aktu oskarżenia lub skazanie. Skoro w przywołanych przepisach wskazano, że może być zawieszone uznanie grupy w przypadku podejrzenia popełnienia przestępstwa, czy prowadzenie dochodzenia w związku z zarzutem oszustwa, to nie sposób uznać, iż o przesłankach zawieszenia płatności, czy też uznania grupy mówić można, np. dopiero po wniesieniu aktu oskarżenia. Nie ulega wątpliwości, że organy administracji publicznej miały prawo uznać, iż w okolicznościach tej sprawy istnieje bezpośredni związek między śledztwem w stosunku między innymi do skarżącej Grupy, a prowadzonym postępowaniem administracyjnym i zaistniały podstawy do wydania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd zgadza się z argumentacją organu odwoławczego zawartą w odpowiedzi na skargę, że wbrew twierdzeniom skarżącej status wstępnego lub status uznanej organizacji producentów nie ma wpływu na podmiotowość prawną. Jak słusznie zauważył Prezes ARiMR niezależnie od tego, czy podmiot jest wstępnie uznaną organizacją producentów owoców i warzyw, czy uznaną już organizacją producentów przez cały czas jest to ten sam podmiot tj. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, posiadająca określony NIP, REGON, wpisana pod określonym nr w KRS. Wprowadzony rozporządzeniem nr 1234/2007 podział na uznane organizacje oraz podmioty wstępnie uznane, ubiegające się dopiero o możliwości uzyskania statusu uznanej organizacji, pod warunkiem realizacji działań i inwestycji określonych w planie dochodzenia do uznania został dokonany wyłącznie na potrzeby szeroko pojętej pomocy grupom producentów rolnych realizowanej w ramach WPR. Uzyskanie jednak statusu organizacji uznanej nie powoduje zmiany podmiotu wstępnie uznanego. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie działały na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), dokonując oceny sprawy w oparciu o cały materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Ponadto organ odwoławczy w sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił także zasadnicze motywy rozstrzygnięcia, wypełniając kryteria przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.