VIII SA/Wa 214/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Asesor WSA Artur Kot, Protokolant Katarzyna Filipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję ; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącej kwotę 500 ( pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta R. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) powoływanej dalej jako Prawo budowlane oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) powoływanej dalej jako Kpa, zatwierdził projekt budowlany i udzielił "L." Sp. z o.o. pozwolenia na budowę 12 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na działkach położonych w R. przy ul. [...] W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że inwestor wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę przedłożył projekt budowlany i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Rozpatrując wniosek organ ustalił, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na tym obszarze, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. w rejonie ulic [...] uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej nr 755/2002 z dnia 10 czerwca 2002 r. Zgodnie z tym planem teren inwestycji znajduje się w strefie urbanistycznej o symbolu: 5UM – strefa zabudowy usługowo – mieszkaniowej. Ponadto organ wskazał, że budowa infrastruktury technicznej oraz drogi dojazdowej do projektowanych budynków rozstrzygnięta zostanie według odrębnych postępowań administracyjnych. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez M.St. od wymienionej wyżej decyzji umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy (informacji uproszczonej z rejestru gruntów sporządzonej na dzień 6 lipca 2006 r.) wynika, że władającym dla działki nr 46/1 (wadliwie określanej w zaskarżonej decyzji jako działka o nr ewid. 140) jest M.Sł. córka W. i A.. W związku z tym, że odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła M.St., organ odwoławczy zwrócił się do niej o wykazanie interesu prawnego w tym postępowaniu, bowiem z akt sprawy nie wynika, aby osoba o tym nazwisku brała udział w postępowaniu przed organem I instancji. Korespondencja w sprawie, jak wynika z akt była kierowana na nazwisko M. S., jako władającej przedmiotową działką. Organ wyjaśnił także, że w postępowaniu odwoławczym przedstawione zostały do wglądu, przez działającą w imieniu M. S. jej córkę, dowody w postaci dokumentów mające na celu uprawdopodobnienie prawa M.S. do udziału w postępowaniu na prawach strony tj. wyciąg z aktu małżeństwa nr 625/1967, z którego wynika, że M.Sł. zawarła z dnia 2 sierpnia 1967 r. związek małżeński ze S.St. oraz wypis z repertorium nr 678 aktu nr 59 z dnia 12 lutego 1953 r. potwierdzający, że M.Sł. córka W. i A. nabyła nieruchomość przy ul. [...] w R. Dokumenty te zdaniem organu potwierdziły rozbieżność w danych osobowych dotyczących osoby, która mogłaby mieć przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Wobec powyższego organ odwoławczy działając na podstawie art. 77 Kpa wystąpił do właściwego organu do spraw obywatelskich o wyjaśnienie czy M. Sł., to M. St. Z otrzymanego z Urzędu Stanu Cywilnego wypisu z aktu małżeństwa z dnia 20 listopada 2006 r. nie wynika zdaniem organu odwoławczego, aby nastąpiła pomyłka w danych osobowych, lub zmiana imienia M. na M., co pozwoliłoby uznać, że wnosząca odwołanie M. ST. – poprzednio Sł., to ta sama osoba, widniejąca w umowie notarialnej oraz w informacji uproszczonej, jako władająca działką nr 46/1. Powołując treść przepisu art. 28 Kpa oraz art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane organ uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie zawierał danych, które jednoznacznie przesądziłyby o tym, czy M. St. ma interes prawny w sprawie jej uczestnictwa w postępowaniu przed organem odwoławczym. Wniesienie wobec tego odwołania przez osobę nie będącą stroną, skutkować musiało umorzeniem postępowania odwoławczego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję M. St. wyjaśniła, iż nie rozumie jak organ odwoławczy może, podważając jej tożsamość, odmawiać statusu strony w sytuacji, w której otrzymał do wglądu wypis repertorium nr 678 aktu notarialnego nr 59 z dnia 12 lutego 1953 r. oraz pełny odpis aktu małżeństwa, a z dokumentów tych wynika, że M. Sł. córka W. i A. ze S., która nabyła działkę oznaczoną nr 140 przy ul. [...], a następnie zawarła związek małżeński ze S. St. nazywa się M. St. Skarżąca wyjaśniła również, że nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji, gdyż nie była o nim informowana, otrzymała dopiero decyzję o wydaniu pozwolenia na budowę. Zarzuciła ponadto organowi odwoławczemu, że nie rozpoznał sprawy merytorycznie, natomiast naruszył ustawę o ochronie danych osobowych, udostępniając dane skarżącej stronom postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Przedmiotem oceny Sądu jest rozstrzygnięcie Wojewody Mazowieckiego o umorzeniu postępowania odwoławczego z powodu złożenia odwołania przez osobę nie będącą stroną w sprawie. Ocenie zgodności z prawem w rozpoznawanej sprawie poddany więc został pogląd Wojewody Mazowieckiego, iż M. St. jako osobie wnoszącej odwołanie od decyzji organu i instancji nie przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Zgodnie z treścią art. 28 Kpa stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Własną definicję strony postępowania zawiera także art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z jego treścią stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przewiduje, że przez obszar oddziaływania obiektu rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przykładowo mogą to być przepisy określające warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Mając na uwadze treść powołanego art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stwierdzić należy, że w sprawach budowlanych interes prawny wynikać będzie przede wszystkim z prawa własności, czy też użytkowania wieczystego nieruchomości, której dotyczy postępowanie, jak również z prawa własności, czy też użytkowania wieczystego nieruchomości sąsiednich. Zaś "osoba trzecia" powołująca się na ochronę swoich uzasadnionych interesów, czyli chcąca w tym postępowaniu brać udział jako strona postępowania, powinna wykazać, iż pod względem podmiotowym i przedmiotowym ma do tego prawo. Podmiot taki powinien więc udokumentować, że jest właścicielem (współwłaścicielem lub użytkownikiem wieczystym) nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której znajduje się (ma być realizowana) sporna inwestycja i że inwestycja ta narusza jego uzasadnione interesy prawne. Z akt administracyjnych sprawy, przedłożonych Sądowi wraz ze skargą wynika, że skarżącej M. St. przysługiwało prawo do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji w sprawie pozwolenia na budowę budynków jednorodzinnych w R. przy ul. [...]. Skarżąca w toku postępowania przed organem odwoławczym przedstawiła wypis repertorium nr 678 aktu notarialnego nr 59 z dnia 12 lutego 1953 r., z którego wynika, że M. Sł. córka W. i A. nabyła od M.G. nieruchomość położoną w R. przy ul. [...]. Dokument ten okazany został także na rozprawie w dniu 28 listopada 2007 r. Ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu skróconego aktu małżeństwa wynika z kolei, że M. Sł. córka W. i A. zawarła 2 sierpnia 1967 r. związek małżeński ze S. St. Wprawdzie z informacji uproszczonej z rejestru gruntów na dzień 6 lipca 2006 r. wynika, że osobą władającą (a więc nie właścicielem i nie użytkownikiem wieczystym) nieruchomością przy ul. [...], oznaczoną jako działka nr 46/1 jest M. Sł. córka W. i A., to rozbieżność co do imion tej samej zdaniem Sądu osoby, jest najprawdopodobniej konsekwencją oczywistej omyłki pisarskiej w akcie notarialnym sporządzonym w 1953 r. Organ powinien tę okoliczność wyjaśnić, bo faktycznie w dacie wydania decyzji organu I instancji M. Sł. nie istniała, a więc nie było podstaw do kierowania do niej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nieaktualne w tej sytuacji są także informacje zawarte w ewidencji gruntów, na które powołuje się organ odwoławczy, bowiem jako władającą działką nr 46/1 wskazuje osobę pod tym imieniem i nazwiskiem na dzień dzisiejszy nie istniejącą. Należy także mieć na uwadze, że decyzję organu I instancji skierowaną do M. Sł. odebrała jej córka B. St., ten fakt nie został oceniony przez organ odwoławczy. Nie ulega także wątpliwości, iż zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie z wniosku "L." Sp. z o.o. zostało skierowane do M. Sł. i doręczone jej w trybie art. 44 § 1 pkt 1 Kpa. W ocenie Sądu zestawienie danych zawartych w aktach sprawy, w szczególności dotyczących daty nabycia nieruchomości, jej położenia, zmiany nazwiska rodowego skarżącej w wyniku zawarcia związku małżeńskiego, tożsamości imion jej rodziców potwierdzonej we wszystkich dokumentach, a także adnotacji urzędnika na odwrocie skróconego odpisu aktu małżeństwa, że M. St. z domu Sł. c. W. i A. jest zameldowana na pobyt stały w R. przy ul. [...] od 1953 r., jednoznacznie potwierdza wbrew stanowisku organu odwoławczego, iż M. Sł. i M. St. to w istocie ta sama osoba. Zatem twierdzenie M. St., że to ona włada działką nr 46/1 powinno było zostać pozytywnie zweryfikowane przez organ odwoławczy i dopiero mając na uwadze powyższe należało ocenić, czy władająca działką nr 46/1 mieści się w kategorii osób określonych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem w zakreślonym przez organ I instancji obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) działka o nr 46/1 nie została wymieniona. Uznając zatem, iż M. Sł. i M. St., mimo rozbieżności co do imion, to ta sama osoba, stwierdzić należy, że brała ona udział w postępowaniu przed organem I instancji, a zatem miała prawo do wniesienia odwołania, co skutkowało koniecznością rozpoznania odwołania zgodnie z wymogami przewidzianymi w rozdziale 10 Kpa. Podkreślić jednocześnie należy, że uznanie przez Sąd wadliwego zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 138 § 1 pkt 3 Kpa, a tym samym przyjęcie, że odwołująca się od decyzji pierwszoinstancyjnej M. St. i figurująca w nieaktualnej zresztą ewidencji gruntów M. Sł. (po mężu St.), to ta sama osoba nie powoduje, że rozbieżności co do imienia skarżącej formalnie zostały usunięte. Odnosząc się natomiast do podniesionego w skardze i uzupełnionego pismem z dnia 27 lutego 2007 r. zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) poprzez udostępnienie stronom postępowania informacji dotyczących M. St., a zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazać należy, że zarzut ten jest nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić bowiem należy, że art. 107 § 3 Kpa przewiduje, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (...). Z kolei art. 109 § 1 Kpa stanowi, że decyzję doręcza się stronom na piśmie. Jeśli zatem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarte zostały informacje dotyczące osoby skarżącej to dlatego, że stanowiły one elementy istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem dane te miały decydować o uznaniu bądź nieuznaniu jej za stronę postępowania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. Zakres w jakim zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.