VIII SA/Wa 219/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 5 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę B.O. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tejże decyzji. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a daje mimo to możliwość wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności przez Sąd na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ramach tego postępowania Sąd nie jest jednak władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. oceny czy jest on zgodny z prawem (zaskarżona decyzja do momentu jej uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem), a tylko ocenia, czy wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia szkody lub spowoduje skutki, których znamiona opisano wyżej. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku tym należy, co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. W ocenie Sądu, w świetle powołanych wyżej przepisów i argumentacji strony skarżącej w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że strona występująca z wnioskiem, poza zarzutami naruszenia prawa materialnego w zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie uzasadniła go - nie wykazała, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy, mogą zaistnieć w sytuacji, gdy nie zostanie wstrzymane wykonanie zaskarżonej decyzji. Samo stwierdzenie, że kontynuacja budowy może spowodować nieodwracalne skutki, nie stanowi przesłanki do wstrzymania jej wykonania. Na marginesie jedynie należy wyjaśnić, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji jest rozstrzygnięciem tymczasowym tylko na czas trwania postępowania sądowego. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania wyroku w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a postanowiono, jak w sentencji.