VIII SA/Wa 220/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi Z. N. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. Postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ"), działając na podstawie art. 134 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013, poz. 1409 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane") po zapoznaniu się z zażaleniem Z. N. (dalej: "skarżący") na zawiadomienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2015r. znak: [...], przekazującym wniosek skarżącego w sprawie przepustu na rowie melioracyjnym w M. gm. [...] według właściwości do Starostwa Powiatowego w [...] – orzekł o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następujących okolicznościach: W dniu [...] października 2015r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) w [...] wpłynął wniosek skarżącego o wszczęcie na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego postępowania administracyjnego w sprawie nakazania Gminnej Spółce Wodnej w [...] przesunięcia przepustu na rowie melioracyjnym usytuowanym na działkach o nr ew. [...] i [...] położonych w miejscowości [...]. PINB w [...] zawiadomieniem z dnia [...] października 2015 r. przekazał do Starostwa Powiatowego w [...] wniosek skarżącego z dnia [...] października 2015 r. według właściwości, gdyż zdaniem organu powiatowego sprawy związane z urządzeniami melioracji szczegółowej, w tym instalowanie przepustów na rowach melioracyjnych lub ich przenoszenie nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Zażalenie na ww. zawiadomienie złożył skarżący. [...]WINB wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Wyjaśnił, że niedopuszczalność zażalenia może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia postanowienia w administracyjnym toku instancji. Organ odwoławczy wskazał m.in., że stwierdzając niedopuszczalność zażalenia, dokonał w ramach art. 107 k.p.a. oceny zawiadomienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2015 r. pod kątem występowania w nim obligatoryjnych elementów postanowienia. Uznał, że przedmiotowe zawiadomienie nie stanowi postanowienia, lecz jedynie przekazano przy nim wniosek skarżącego z dnia [...] października 2015 r. do organu właściwego do rozpatrzenia wniosku, tj. Starostwa Powiatowego w [...]. W związku z powyższym [...]WINB stwierdził niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych, tj. z przyczyn wyłączenia przez przepisy prawa materialnego możliwości wniesienia środka zaskarżenia od pisma. Zawiadomienie PINB w [...] z dnia [...] października 2015r. nie ma charakteru rozstrzygnięcia administracyjnego, tj. nie przesądza o prawach i obowiązkach stron, wobec czego nie jest dopuszczalna jego ocena w trybie instancyjnym. Ponadto wskazał, że jeżeli PINB w [...] i Starosta [...] są w sporze co do właściwości w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] października 2015 r. dotyczącego przepustu na rowie melioracyjnym w [...] gm. [...], mogą wystąpić z wnioskiem do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.: 1) art. 104 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że zawiadomienie Powiatowego Inspektora Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. o przekazaniu wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego do jednego z wydziałów Starostwa Powiatowego nie jest postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania, ale przekazaniem wniosku "do właściwego organu"; tylko dlatego, że nie zostało określone mianem postanowienia (w rzeczywistości wniosek nie został przekazany do żadnego organu - ponieważ Starostwo powiatowe, a tym bardziej wydział Starostwa, nie jest organem administracyjnym: a zawiadomienie organu I instancji zawiera rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, gdyż skutecznie uniemożliwia udział strony skarżącej w postępowaniu i uzyskanie decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z dokumentacją; ponadto zawiadomienie zawiera - wbrew twierdzeniom strony skarżonej - wszystkie niezbędne dla decyzji/postanowienia elementy; sposób rozpatrzenia wniosku przez organu I instancji jest klasycznym przykładem tzw. ucieczki administracyjnej); 2) art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. przez oparcie rozstrzygnięcia na rozważeniu tylko części materiału dowodowego, nie ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, błędną interpretację wyroku WSA z dnia 5 lutego 2010 r. sygn. VII SA/Wa 1849/09 oraz niezgodne z prawdą stwierdzenia: a) o braku powołania w zawiadomieniu Organu I instancji podstawy prawnej (w rzeczywistości w pierwszym wierszu pod nagłówkiem pisma organ "powołuje" podstawę prawną czyli art. 65 § 1 k.p.a.), b) o rzekomym sporze pomiędzy PINB w [...], a Starostą [...] "co do właściwości w rozpatrzeniu wniosku" (w rzeczywistości taki spór w ogóle nie zaistniał, ponieważ Starosta [...] nie zajął w przedmiotowej sprawie żadnego stanowiska, a wydział jego jednostki pomocniczej - jakim jest Starostwo Powiatowe - odłożył przekazany wniosek ad acta, zakładając, że strona skarżąca się zmęczy i pogodzi z tego rodzaju formą "rozstrzygnięcia"; 3) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie mi wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odpowiadając na skargę, organ podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że tego rodzaju naruszenia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 134 w związku z art. 144 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Jedną z podstawowych przesłanek stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia jest wyłączenie przez ustawodawcę możliwości wniesienia zażalenia na określone rodzaje postanowień czy też pism organu w postaci zawiadomień. Przesłanka ta wystąpiła w niniejszej sprawie. Sąd zauważa, że w dniu 11 kwietnia 2011 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Na mocy tej ustawy zmieniona została treść art. 65 § 1 k.p.a. Przepis ten w obecnie obowiązującym brzmieniu stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Art. 65 § 1 k.p.a. zdanie drugie w brzmieniu obwiązującym do dnia 10 kwietnia 2011 r. stanowił natomiast, że przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Przekazanie podania według właściwości podlegało zatem kontroli sądu administracyjnego, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., następowało bowiem w formie postanowienia, na które służyło zażalenie. Z obecnie jednak obowiązującego brzmienia art. 65 § 1 k.p.a. wynika zaś, że przekazanie podania do organu właściwego następuje w formie zwykłego pisma, nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, postanowienia czy też innego aktu z zakresu administracji publicznej. Następuje ono jedynie w formie czynności materialno-technicznej, o podjęciu której organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego podanie i która nie podlega zaskarżeniu (podkreślenie Sądu). W związku z powyższym organ odwoławczy prawidłowo stwierdził niedopuszczalność zażalenia na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.