VIII SA/Wa 226/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r., znak: znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie wniesienia sprzeciwu na zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego po wznowieniu postępowania postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 4 czerwca 2008 r. skarżąca J.J. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...]. Wystąpiła jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu złożonego wniosku podniesiono, iż Skarżąca poniosła znaczne nakłady na zorganizowanie przedszkola: wyremontowała pomieszczenia, zakupiła wyposażenie, przeprowadziła kampanię reklamową i zorganizowała zapisy dzieci na rok 2008/2009. Na skutek wydania zaskarżonej decyzji skarżąca nie może uzyskać wymaganej prawem zgody [...] Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w W., Państwowej Straży Pożarnej oraz [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego na rozpoczęcie działalności. Wydanie zaskarżonej decyzji przez organ postawiło Skarżącą w bardzo trudnej sytuacji, bowiem w przypadku nierozpoczęcia działalności przedszkola od września 2008 r. poniesie znaczne straty finansowe. Ucierpi także prestiż placówki, a odzyskanie zawiedzonego zaufania rodziców może okazać się niemożliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływanej jako "u.p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 u.p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Powodem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącej stronie niepowetowanej szkody na skutek jego wykonania, który to akt następnie przez tenże Sąd zostałby wzruszony. W ramach tego postępowania incydentalnego Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżony akt do momentu jego uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem). Uznaniu Sądu ustawodawca pozostawił ocenę przytoczonych przez stronę okoliczności, przemawiających jej zdaniem, za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 30 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 251/04; 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 689/04; 22 marca 2005 r.) Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącej nie wykazał, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 u.p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Do wykazania bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej lub majątkowej (tak: J. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, str.188). W ocenie Sądu rozpoczęty przez Skarżącą proces inwestycyjny bez uzyskania wymaganej zgody odpowiednich instytucji stanowi ryzyko gospodarcze, które Skarżąca ponosi na własną odpowiedzialność. Przed uruchomieniem przedmiotowego procesu należało uzyskać przewidziane prawem dokumenty i zgodę uprawnionych organów, a nie odwrotnie - jak uczyniła to Skarżąca. Zdaniem Sądu wstrzymanie wykonania decyzji może Skarżącą narazić na jeszcze większe wydatki niż poniesione dotychczas, bowiem Skarżąca będzie chciała dokonać kolejnych nakładów inwestycyjnych. W chwili obecnej Skarżąca ponosi jedynie szkodę tylko hipotetyczną, której w ocenie Sądu nie jest w stanie udowodnić, podobnie jak dotychczas poniesionych kosztów. Skarżąca powołując w uzasadnieniu określone fakty powinna również uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając poza gołosłowne twierdzenia. Sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do wstrzymania procesu inwestycyjnego, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Także ostatni argument skarżącego, z tej racji, że wskazuje na obawy mogące się potwierdzić w bliżej nieokreślonej przyszłości, nie mogą prowadzić do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem skarżącego (por . postanowienie NSA dnia 23 października 2006 r., II OZ 1059/05) Nadto, przy rozstrzygnięciu kwestii zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd musi uwzględnić nie tylko interes Skarżącej, ale również interes innych osób korzystających w przyszłości z planowanej inwestycji (przedszkola), tj. dzieci, które by do niego uczęszczały w sytuacji, gdy pomieszczenia w budynku nie spełniają pewnych wymaganych prawem norm. Rozstrzygając wniosek powinno się brać pod uwagę stanowiska wszystkich uczestników postępowania, bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może zachodzić, nie tylko po stronie Skarżącej, ale również po stronie innych uczestników postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2006 r., I OZ 102/06). Wstrzymaniem wykonania decyzji mogą być ponadto objęte takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania, a ta decyzja nie wymaga natychmiastowego wykonania, ani też nie nadaje się do wykonania (pomieszczenia w budynku, w którym jest planowane przedszkole nie spełniają określonych norm). Kwestia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pozostaje w uznaniu organu administracyjnego i jest ograniczona do przypadków, kiedy udzielenie ochrony tymczasowej jest niedopuszczalne ( art. 61 § 2 u.p.p.s.a). Reasumując, Sąd uznał, że pełnomocnik Skarżącej nie wykazał, jakiego rodzaju szkodę lub trudne do odwrócenia skutki mogłoby wywołać wykonanie zaskarżonego aktu. Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. W realiach niniejszej sprawy brak jest wystarczających podstaw do kontynuowania postępowania w niniejszej, incydentalnej sprawie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.